BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / OVERAL WAT

TIS OVERAL WAT. Nu eens niet op ons park .

Troostrijk om te horen dat het in onze omgeving in andere veel chiquere residences al niet veel beter is gesteld. Ondanks de koppijn en de koorts vanwege het vaccin heb ik me vermand door middel van paracetamol en ben naar een vriendin in Port Grimaud vertrokken voor onze wekelijkse Kaffee-Klatsch. Nu eens niet per ZOOM maar lijfelijk want we zijn allemaal minstens een keer gevaccineerd. Wel met inachtneming van de regels uiteraard. Gezellig aan de waterkant in de tuin werd onze aandacht al snel getrokken door een buitengewoon slecht manoeuvrerende jacht- bezitter. Het waaide nogal dus dan ligt schade op de loer. En zo kreeg het gesprek de wending in de richting van onze buren in het algemeen.

De twee vriendinnen die daar beide naast elkaar een woning bezitten in de vorm van rijtjeshuis doch minimaal een ton of 7 waard in verband met de aanlegplaats voor een jacht worden sinds kort geplaagd door nieuwe buren aan weerskanten. Links van hen Belgen ( ja vrienden , Walen hoor ) en als half Belgische weet ik dat bijna geen Belgen zo zijn , maar deze verblijven daar met 10 personen ; een deel in het huis en een deel op het jacht waar ze sinds de lockdown elke avond luidruchtig feestvieren met veel bier. De naaste buurvrouw mijn vriendin , is bijna 80! En het huilen staat haar nader dan het lachen want ze woont er permanent . De andere vriendin niet want die woont in Monaco en heeft dat huis slechts vanwege de aanlegplaats al is sinds de dood van haar man het jacht verkocht. Zij echter zit met een Oekraïense gebuur die geen woord over de grens spreekt , haar aanlegplaats voor het gemak gebruikt voor zijn service- bootje wat met zich meebrengt dat hij dus ook steeds in haar tuin kijkt en een gesprek om hem op andere gedachten te brengen niet tot de mogelijkheden behoort. EN NU KOMT HET. Ook in die residentie waar ze zich scheel betalen aan gemeenschappelijke kosten wordt niet ingegrepen en ook de politie treedt niet op bij geschillen in een privé park wat als een bedrijf geregistreerd staat tenzij er dooien vallen of bijna , wat dus niet eens anders is dan op ons veel goedkopere park . De vriendin heeft min of meer verhuisplannen gemaakt doch na de ervaringen van mij en nog een andere vriendin in Grimaud met eveneens Waalse voisins d enfer is ze tot de conclusie gekomen dat het risico er dik inzit dat na een verhuizing op de oude dag een rustige woonomgeving bepaald geen zekerheid is in het zuiden omdat je hier graag voor een min of meer beschermde woonvorm kiest ervan uitgaande dat alle kwaadwillenden denken dat eenieder met een mooie villa miljonair is met zeer onverkwikkelijke gevolgen . Dus al met al : TIS OVERAL WAT

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / CORONAFEESTJE

Als er hier spoorwegen zouden zijn kwam ik van geluk nog eens onder de trein. Er gaat hier werkelijk geen dag voorbij zonder reuring . Lig ik vanmiddag lekker te dutten in een loeiheet bad , hoor ik met snelheid een auto aan komen rijden , dan stopt in het grint en daarop buuf die meteen begint te schelden dat het persoon haar doorgang niet mag blokkeren [ ook al hoeft ze niet weg ] Enfin , ik ben slecht ter been , dus voordat ik nieuwsgierig van aard , de tobbe uit ben en toch ook niet poedelnaakt kan gaan gluren was het raadzaam om in bad te blijven en de boel op zijn beloop te laten . Even later was het woordgevecht afgelopen . Intussen kwamen er nog 4 auto’s aanrijden die allen parkeerden bij de buurman iets lager gelegen .

Deze Don Juan is er zelden of nooit ; hij wisselt het ene lief in voor het andere doch heeft een zoon overgehouden aan een slippertje op de tennisclub waardoor zijn relatie met een zeer gefortuneerde dame is gestrand. Vette Pech. De nakomeling werd geboren op de dag nadat wij hier arriveerden in 2001 nadat we gestopt waren met werken , zo ongeveer eind maart ; wij vielen met de neus in de boter van het eenzijdige feestje ; Tarte Tropezienne en Champagne met Opa en Oma [ toen onze buren } en de vader van de baby maar van de koude kant was niemand te bespeuren ; zonderling geboortefeest.
Nu vermoed ik dat dat vandaag 20 jaar geleden is . Toen ik uit de badkamer kwam rook ik de heerlijke luchten van lekkere lappen op een barbecue vergezeld van flarden gezellige klets . Vooralsnog bleef het rustig totdat rond half 6 de muziek voluit ging ; ook al niet erg want de avondklok gaat om 7 uur in.
Echter……. hier had ik buiten de waard gerekend……. het blijkt een coronafeest , ideaal op zulk een ongeorganiseerd park waar geen toezicht meer is en LOEKASJENKO s’avonds niet waakt want die woont hier niet meer.
DUS …… dat wordt doorhalen tot morgenvroeg en vermoedelijk geen slaapfeestje aangezien hun boshut daarvoor te klein is.
Nu ben ik niet zo kinderachtig en over een jeugdfeestje , ook al is het niet coronaproof en zou ik het van mijn kinderen niet goedkeuren , ga ik geen praat maken want een avond herrie los je op door de tv wat harder te zetten , daarna de slaapkamerramen voor een nacht dichthouden en als ik eenmaal buiten westen ben slaap ik wel door.

 

Opmerking plaatsen

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / 6 / DE TRIUMPH MOET TERUG 6 en 7 juni 1998

Intussen had ik op de drukke dag van de overdracht ook een telefoontje gehad van mevrouw de garagiste dat de Triumph gerepareerd en al op ons stond te wachten , 550 km ongeveer vanaf Gassin , en laat er nou net dat weekend een vervoersstaking zijn , of nou net…. dat gebeurt hier om de haverklap . Dan maar een auto huren bij het aanpalende benzinestation die we konden inleveren bij het dichtstbijzijnde vliegveld in de buurt van het reparatiebedrijf , wat wonder boven wonder geen problemen opleverde voor ons als buitenlanders .                                                                                                           De eerste hobbel genomen , de hond achterin , vertrokken we om 8 uur s’ ochtends richting Voiron althans…. bij de eerste beste rotonde miste mijn schat het rode stoplicht en zag ik in een ooghoek met grote snelheid een motor naderen . Van pure schrik durfde ik niets te zeggen laat staan te gillen want een noodstop met zo’n klein autootje leek me een kamikaze stunt .  Het liep goed af , de motor kon ons ontwijken en tot op heden heb ik een excuus wanneer ik weer eens KIJK UIT gil als ik ergens gevaar denk te zien ; steeds snoer ik hem dan de mond met de woorden : weet je nog , die motor? Twee zien meer dan een .

Binnen enkele uren waren de 550 km over de tolweg afgelegd met het kleine monstertje wat ook wel moest aangezien midi heilig is en alles dicht.       Tom Tom bestond nog niet wat als gevolg had dat het nog een hele toer was dat vliegveld te vinden en elkaar onderweg niet te verliezen . Helma de beste kaartlezer voorop in de Triumph dus goed bij te houden door de volgauto. Volgende hobbel : Een totaal lege hal op het vliegveld , indien er iets te stelen was hadden we alles ongezien mee kunnen nemen en een auto-inleverpunt was al helemaal niet te bespeuren. Goede raad was duur …. sleutels in een enveloppe gedaan , briefje erbij waarin ook vermeld welke krassen en deukjes al op het wagentje zaten bij aanvang van de huur en die brief achter een balie gegooid , auto op de parking en God zegen de greep ; nooit meer iets van gehoord .

Daarna begon de vakantie , gezellig in het cabrioletje zouden we naar Isle sur Sorgue rijden , geheel binnendoor , om daar een weekend te spenderen aan antiekmarkt [ wereldberoemd ] en lekker eten . In dat dorp kwamen we sowieso al elk jaar tijdens onze vakantie in een geweldig leuk hotel midden in het dorp . Verrukkelijk eten , eigen parking , hond-vriendelijk en kamers op de begane grond wat voor mij een vereiste is . Vraag niet waarom , maar alles met een verdieping is een no-go , tenzij eerste etage met balkon… ik moet weg kunnen wat waarschijnlijk een gevolg is van een jeugdtrauma opgelopen bij brand in het huis van een vriendin .

Zondagmorgen eerst markt en daarna brocante , en daar ging ik helemaal los op aankopen voor ons nieuwe vakantie paradijs .

Een 17e eeuwse voordeur , 1.74mtr hoog precies de maat . Een zeer diepe zinken badkuip , empire model . Een leuk 12 delig servies , geel met bloemen

wat ik nog elke dag gebruik , en verder nog wat klein spul . Uiteraard paste al dat spul niet in de auto waar de naaimachines , de stoffen en voetbankjes van de deckchairs ook nog in zaten , onze weekendtassen , mijn schat , de hond en de bestuurder ; ik dus. Het grote spul kon bezorgd worden binnen enkele dagen voor de luttele som van 300 franse francs.

Kapje open de zon scheen , wat kon ons nog gebeuren , opgewekt aanvaardden we de tocht naar het nieuwe onderkomen , op de kop af 200 km waarvoor ik een uur of 3 had uitgetrokken binnendoor tot Aix en Provence en verder over de autoroute doch wederom te vroeg gejuicht want amper op de autobaan begon het te onweren en stortregenen zoals alleen maar mogelijk is in Zuid-Frankrijk ; het regent niet vaak maar als het regent is het serieus al wisten wij dat toen nog niet , nooit meegemaakt tijdens onze vakanties. Al rijdende samen de kap naar voren getrokken en vastgeklemd wat op zich al een gevaarlijk avontuur is maar bovendien zagen we geen hand voor ogen en begon de auto langzaam vol te lopen , we waren nat tot op het bot terwijl de passerende vrachtkolossen ons zo ongeveer van de weg af spoelden. Eerste parking eerste stop. Droge kleren uit de tassen in de kofferpak trokken we aan onder het afdak van het pompstation in de hoop dat we door het regengordijn min of meer onzichtbaar waren. Even afgewacht en weer de weg op . Spoedig begon het hele spel weer opnieuw en zo erg dat ik er bang van werd maar ook niet op de vluchtstrook durfde te gaan staan uit angst aangereden te worden en hoewel er velen de auto aan de kant gezet hadden reed ik met een km of 30 per uur vanwege de mini ruitenwissers op goed geluk verder . Inmiddels was ik zo koud en nat dat een tweede stop noodzakelijk was . Daar heb ik alles uitgetrokken , kreeg het jack van mijn schat over mijn natte lingerie waarna de reis vervolgd werd .   De route door de bergen naar de kust leek me heilloos met het risico op vallende stenen en de linnen kap dus de enige optie leek doorrijden tot Frejus waar tot onze opperste  verbazing de zon tevoorschijn kwam . Kap weer open … de prachtige route langs de kust maakte de hele dag weer tot een dag met een gouden randje…

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / 5 / ONZE ENTREE 4 en 5 juni 1998

Die donderdag 4 juni , de dag voor het bezoek aan de notaris verliep in eerste instantie wat stressvol omdat het door mij overgemaakte geld voor de zogenaamde onder de tafel betaling , wat ik in Nederland naar de CA rekening in LDF had laten overmaken nog niet binnen was , en laat dat geld nu juist bestemd zijn om de verkoper in contanten te kunnen betalen voor overname van allerlei onbestemde roerende zaken met als voornaamste doel de notariskosten te drukken. Na wat heen en weer getelefoneer dat toen nog via Rabo Parijs moest lopen had ik de verzekering dat we voor de notarisafspraak de som konden ophalen ; helemaal gerust waren we nog niet maar verder werd het een leuke dag van kennismaken met onze Engelse buurvrouw , die al tegen haar schoonzoon gezegd had :                                       Het is nogal een luidruchtig stel , die Hollanders. Pffffff we lagen allemaal dubbel van het lachen want de oorzaak van de luidruchtigheid lag in het feit dat mijn schat de antenne en het dakraam van de kampeerbus gemold had aan een overhangende mimosa tak hetgeen met veel gegodver gepaard ging. .

Rustdag na alle drukte , beetje Barbecue-en op het terras , de tuin inspecteren en omdat je in het bos niet kan zien waar grenzen lopen waren om de meter kleine houten paaltjes geslagen zodat we in elk geval een bijna onzichtbare donkergroene afrastering konden installeren om te beletten dat de Fox-Terrier op jacht zou gaan . Uiteraard een steengoed excuus voor de territoriumdrift van de nieuwe bewoners ; wij dus.

Vrijdag 5 juni :

S’ Ochtends snel naar de bank , de verkopers kwamen om 10 uur na een rit van 5 uur over de route Napoleon met 4 personen in een klein Peugeotje dus die waren wel aan een koffie met croissant toe , waarna we richting notaris togen wat hier ook een hele belevenis is . Notaris in shorts , polo en blote voeten in bootschoenen , hier kan werkelijk alles zoals Conny Witteman ooit in een interview zei : St Tropez is een grote camping maar dan chiquer .          De contracten kwamen op tafel , tafel ja , geen bureau en dossiers naar goed Frans gebruik opgestapeld op de grond tegen de wanden.                         Notaris  spreekt een welkom uit en daarna : retteketet, retteketet , retteketet ..hieronder tekenen met complete handtekening . Volgende 16 pagina’s tralala etcetera tralala etcetera en onderaan elk blad een paraafje. Heeft u alles begrepen waarvoor u getekend heeft ? Braaf knikten we ja , maar geen idee vanwege het afraffelen en compleet overslaan van de meeste pagina’s ; we gingen ervanuit dat de zeer vriendelijke en eerlijke verkopers wel voor ons hadden geluisterd. En toen kwam het welbekende moment waarop onder de tafel nog een en ander geritseld moest worden en ook dat gebeurt bij de notaris hoewel hij zich dan even verwijdert met het excuus de papieren te gaan kopieeren .

Nadat alles tot volle tevredenheid van alle partijen verlopen was nodigde MONSIEUR ons allen uit , inclusief zijn vriend de notaris , voor een apero op een aangenaam terras want het toeval wil dat alle overdrachten waarbij ik naderhand als tolk heb geassisteerd ook steevast om 11 uur gepland waren met daarna de onvermijdelijke borrel.

Daarna zijn we met de vorige eigenaars gaan lunchen in een fijn restaurant ; vader en moeder zijn helaas overleden maar met de dochter en haar man hebben we nog steeds contact .

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / BEZORGPERIKELEN UPDATE

UPDATE. En het kwam goed. Al hebben we het zelf moeten regelen. Voor dag en dauw uit bed. Eerst nog maar eens GLS Nederland gebeld. De telefoniste wist niets , kon niet doorverbinden en de baas had mijn mail van gisteren nog niet beantwoord. Op de bonnefooi naar Les Arcs gereden. 40 km waar je hier ruim een uur mee zoet bent en dan nog buiten seizoen in Corona tijd. Ik moet zeggen : een supervriendelijke magazijnbediende die me direct te hulp schoot want een stok en grijs haar doen hier nog steeds wonderen. Het track&trace nr had ik geprint dus zei dat menneke : het is afgeleverd madame. Ik zei ja , hier toch , want dat staat hier. Nee dus. Het was weer teruggebracht naar het point relais. De chauffeur heeft het binnengesmeten en gezegd dat hij het niet mee terugnam . Er was niet voor getekend want mijn naam stond er niet op. Ook geen adres en tel nr. Ik allang blij , en heb die knul vriendelijk bedankt. De zon begin ineens ook voor mij weer te schijnen toen we vrolijk en opgelucht koers zetten naar huis en het afhaalpunt ; notabene 2 km van onze woning . Het meisje van Point Relay maakte 100 excuses. Ze had het pak moeten openen om te zien of er een adres in zat . Dat wel dus. Maar dat was het adres van de factuur bij TAMPO TECHNIEK NEDERLAND. De fabriek van mijn zoon.
Nadat ze me gevraagd had of ik de inhoud kon omschrijven werd me het pakket overhandigd. Nee , ik hoefde ook niet te tekenen. Moraal van het verhaal : HOEZO EEN EUROPA ? Als het zelfs een wereldbedrijf als een pakketservice niet lukt om samen te werken met de buitenlandse collega’s en zij de klant van het kastje naar de muur sturen dan zal het in Europa ook wel nooit goed komen. Tis maar goed dat ik ieg mijn verstand nog op een rijtje heb.

 

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / BEZORGPERIKELEN

#GLS# Bezorgperikelen .
Ik bestel een groot zeil voor mijn tonnelle
op maat gemaakt in Volendam en laat het bezorgen bij mijn zoon die een fabriek heeft in Valkenswaard . SO FAR SO GOOD
Mijn zoon denkt goed te doen en het naar mij op te sturen waarvoor ik uiteraard heel dankbaar ben . Maar uiteraard gaat het fout zoals alles wat naar mij gestuurd werd en wordt .
Er is nog nooit iets goed aangekomen tenzij met DHL .
MAAR #GLS# IS GEEN DHL , het kan er nog niet bij in de schaduw staan. En ook uit mijn contact met de Nederlandse #GLS# komt niets meer concreet dan een schadeformulier voor de verzekering. Maar ik wil mijn zeil en niet opnieuw aansluiten in de rij der wachtenden laat staan wachten op verzekeringsgeld.
Het zit zo : 19 februari wordt het pakket opgehaald bij mijn zoon , voorzien van mijn naam , adres , telefoonnummer en afhaalpunt ,omdat hier nooit iets aankomt . 26 februari volgt bericht aan mijn zoon : het pakket is onbestelbaar .
Ik nog geen argwaan en neem zelf contact op met #GLS# Nederland , met kopies van de papieren en een ander afhaalpunt of de mogelijkheid mij te bellen zodat ik het kan ophalen in hun depot in Frejus, 28 km dus te doen. Het weekend gaat eroverheen doch ik blijf elke dag mails sturen om er werk van te maken met het verzendnummer steeds erbij . Gisteren mail of ik WEDEROM dat nummer wil sturen. Toen heb ik er een gepeperd schrijven bijgedaan want door alles wat ik de laatste weken doormaak ben ik al redelijk opvliegend geworden. Vanochtend #GLS# mail uit Nederland : Het pakket is afgeleverd . Ik viel van mijn stoel , waar dan wel want niet hier en niets gehoord . Voor de zekerheid stuur ik mijn schat naar het afhaalpunt , maar nee , helaas , weer niets . Volgde nog enkele dwingende mails naar #GLS# Nederland maar daar hebben ze waarschijnlijk de pennen al laten vallen en zich naar huis gespoed. Toen maar eens gegoogeld op de bewuste #GLS# waarbij ik nogmaals van mijn stoel viel en hard op de feiten gedrukt werd. Track and trace bestudeerd en gezien dat mijn pakket de hele week op en neer is gegaan door de Var maar niet naar hier , en inderdaad vanmorgen is afgeleverd bij het grote distributie centrum in Les Arcs waar de nachttrein al klaar staat volgens mij .
Ook stuitte ik op een forum VOL klachten , te ongelooflijk voor woorden en gezien het ene sterretje wat ze hebben bemachtigd van de vijf die mogelijk zijn biedt hun manier van zaken doen weinig perspectief want ik heb ruim een uur met twee telefoons op twee verschillende nummers van hen in de wacht gezeten terwijl ik het forum begluurde . Direct heb ik opgehangen toen ik las INJOIGNABLE de kat was al dood voordat het onontbeerlijke voer was afgeleverd. Kennelijk komt #GLS# Nederland er ook niet door , geen mailadres te bekennen .
Hoor ik vanavond niets nieuws meer , waarvan ik gevoeglijk mag uitgaan dan rest geen andere mogelijkheid dan morgenochtend naar het distributie centrum in Les Arcs te rijden in de hoop dat het vannacht niet op de trein gaat. Maar je zult zien….. dan zit het al ergens in de buurt van Lotharingen of zoiets…….
Statistieken weergeven
107 Berichtbereik
Jos van den Hout en 1 andere persoon

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / DRONKEN POETSVRIENDIN

De exacte toedracht hoorden we die zondagsochtend toen haar ex de struiken kwam snoeien .                                                                                                Intussen was het ook hier winter , konden we ons min of meer reNa de gruwelijke aanvaring van het COMITÉ  verleden week is er niets spannends meer gebeurd met betrekking tot de drie partijen die nu al twee jaar over elkaar heen duikelen ; te weten : MADAME . HET COMITÉ aangevoerd door Loekasjenko en DE POEDELS die proberen de zaak te sussen.    Ook niets meer vernomen van het kort geding , de uitspraak of een eventueel beroep daartegen . Loekasjenko is verhuisd maar sluipt nog met enige regelmaat over het park en dat is hem geraden ook want uiteindelijk hebben we de nutsvoorzieningen betaald tot 1 mei en volgens hetgeen zij zeggen heeft iedereen behalve mijn vriendin en ik ook onderhoudskosten aan het ontslagen COMITÉ betaald , al kennen wij zo al zeker tien personen die niet betaald hebben , maar dit terzijde , ik ben nu eenmaal de kwaaie pief  en alleen mijn naam wordt vermeld ; ze doen hun best maar…….

Gelukkig gebeurde er nog wel iets spannends waar om te lachen valt , tenminste als het niet zo triest was  : ik zit zonder poetsvriendin alhoewel ze sinds oktober niet meer is geweest want ik had er geen vertrouwen meer in gezien het feit dat ze het niet erg nauw neemt met de Corona-regels .              Die bewuste woensdagochtend in oktober ben ik bij een vriendin geheel binnen de regels koffie gaan drinken en heb 45 e klaargelegd aangezien ik niet geconfronteerd wilde worden met mijn poetshulp zonder masker maar met veel contacten .  Wat ik echter niet wist omdat haar ex-vriend en onze trouwe steun en toeverlaat voor tuin-  en overige diensten het niet had durven vertellen , is dat ze sinds de kroegen gesloten zijn elke middag met haar vriendinnen bij de food-truck zit , niet om te eten maar om te zuipen . Ze houdt sowieso van een biertje doch altijd na werktijd , daarom had ik geen argwaan.  Twaalf uur kwam ik thuis maar de vogel was reeds gevlogen en wat bleek ? Mijn schat had stof gezogen en gedweild want de hulp was na een telefoontje van haar vriendin overhaast vertrokken met een of ander smoesje al wisten we toen nog niet dat het naar de foodtruck was .                     Die komt er hier niet meer in ……..

De exacte toedracht hoorden we die zondagsochtend toen haar ex de struiken kwam snoeien .                                                                                                Intussen was het ook hier winter , konden we ons min of meer redden zonder hulp en door een appje af en toe met de vriend kwamen we verder niets aan de weet . TOT   Zondagochtend….. ik had een appje gestuurd omdat het hard nodig is wat bomen te fatsoeneren waarop onze vriend aangaf wel even te komen kijken ; hij bleef twee uur vanwege het ongelooflijke verhaal wat volgde , ook al  maakte hij een opgeluchte indruk .                                          Na een relatie van 16 jaar woont de poetsvriendin nog steeds bij haar ex  op een boeren landje waar zeven mobiel homes staan . Ze gaat af en toe eens weg om ergens op een huis of hond te passen , dat is haar core-business , maar komt steeds ongevraagd terug omdat ze blijkbaar al haar verdiensten verzuipt en niets overhoudt om elders te huren… En nu komt het ……. Het alcoholgebruik heeft een ernstige vorm aangenomen sinds de lock-down wat inhoudt dat ze elke middag net voor of soms net na de couvre-feu ladderzat met de auto terugkeert , altijd met een slechte dronk en ruzie zoekend op de bank gaat liggen . Ze draagt niets bij aan de kosten en die goeierd van een ex heeft dan na zijn werk al boodschappen gedaan , kookt ook voor haar , terwijl ze niets opruimt en ook niet poetst . Daarna gaat ze ruzie zoeken met een mede bewoner van hun mini-parkje die zijn hond aangelijnd laat liggen wat zij als hondenvriendin ondenkbaar vindt .        Maar het is een Rottweiler en er lopen daar ook kindjes rond ; toch maakt ze geregeld de hond van de buurman los waardoor heftige bonje ontstaat .  Twee weken geleden is de bom gebarsten toen ze ladderzat thuis kwam met de auto op drie wielen , kennelijk een lekke band gehad , niets van gemerkt en met een totaal verwrongen velg heelhuids teruggekeerd een uur na de avondklok .   Controle hier ???? Nooit van gehoord .                                                Ze is direct naast de hond op de grond gaan liggen , of meer specifiek plat gevallen , om hem aan te halen waardoor wederom heftige ruzie ontstond , een telefoon kapot getrapt werd , geslagen , zelfs gebeten en dan bedoel ik niet de hond  [ de wond was nog goed zichtbaar bij onze tuinvriend ] wat als gevolg had dat de eigenaar van het terrein die de scenes van de afgelopen maanden helemaal beu was onze vriend liet weten dat de vriendin per direct moest vertrekken omdat hem anders de huur van zijn fraaie plekje zou worden opgezegd .                                                                                                                Met drie man hebben ze de dronken dame achter in zijn bestel-autootje geladen , twee hielden haar vast aan benen en hoofdhaar . Intussen is een vriendin gebeld met een verhuurcaravan op een camping waar de poets kon verblijven tot haar terugreis naar Engeland.  De goedzak heeft na overleg met haar moeder met wie hij een heel goede band heeft ,een ticket gekocht voor de eerste vlucht naar het geboorteland en hoopt van harte dat ze nooit meer terugkomt .  Bij moeder zit ze onder de plak en mag ze slechts een glas wijn per dag ; zeker geen bier dat leidt tot een agressieve dronk. De jongen is helemaal opgeknapt , heeft twee nieuwe wielen onder haar auto laten zetten , is nu naar zijn moeder in de Franse binnenlanden die hij vijf jaar niet heeft gezien en als hij terug is worden de overhangende takken gesnoeid.

 

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / BUREN , eten met de buren

Met de buren is het nooit meer goed gekomen. We schrijven voorjaar 2004 .
Onze naaste buur, weduwe geworden , verkocht haar vakantiewoning waarvoor zij twee kandidaten had.
Aangezien wij zeer goed met elkaar opschieten gaf zij ons de keus uit de twee aspirant kopers die zij had.
De keus viel op een echtpaar van onze leeftijd en niet op een bareigenaar met Porsche en drie kinderen.                                                                                         Een ingenieur die enkele jaren voor zijn pensioen stond gehuwd met een tandartsdochter uit tweede leg , petit bourgeoisie al was dat in haar geval niet zo duidelijk.
Na al die jaren hebben we hiervan nog steeds spijt.
Aanvankelijk troffen wij  elkaar enkele malen voor het welbekende Apero over en weer waarbij buurman steeds in slaap viel met het hoofd op tafel en buurvrouw steeds luidruchtiger roddelde over alles en iedereen al ging ons toe nog niet direct een lichtje branden .  [ het bleken stevige drinkers ]              Een apero-dinatoire begint gewoonlijk rond een uur of zeven s’ avonds en wordt altijd afgesloten door hapjes , een hartige taart of pizza , maar daar deden de buren niet aan wat betekent dat je rond negen uur met drank op en een lege maag weer kon vertrekken . Echter na een week of twee over en weer stelde men voor om zaterdag dan samen te gaan eten , uiteraard met gedeelde kosten , in een Italiaans restaurant . Ik wist wel een aardig adresje en omdat de nieuwe buuf ook niet in buurman ‘s auto mocht rijden ging ik met haar naar de markt om daarna ook meteen te reserveren bij de Italiaan .   Zaterdag brak aan en we moesten met hen meerijden ; dames achterin , die vent reed als een gek ondanks de thuis al genoten aperitiefjes dus ik stond doodsangsten uit bij al die inhaal-capriolen op onze bochtige en smalle wegen en ik was God dankbaar dat we het er levend hebben afgebracht al was het etentje bepaald niet voor herhaling vatbaar.                                          Voor de nieuwe buren betekende Italiaans eten : Pizza . Daar had ik me heel iets anders bij voorgesteld . We kregen de mooiste tafel van het restaurant , een ronde , in het midden van de zaak . De kaart werd aangereikt , maar dat was kennelijk niet nodig omdat buurman direct het woord nam zonder iemand iets te vragen . Nee….. aperitief niet nodig …… een voorgerecht nemen we ook niet , wij stomverbaasd durfden niets te zeggen al  begonnen we ons al ongemakkelijk te voelen  …… vier maal pizza Marguerita …… ik viel zo ongeveer van mijn stoel . Enfin , we besloten het maar gelaten over ons heen te laten komen doch toen gevraagd werd of de dessertkaart nog moest komen werd mijn schat wakker en waagde te zeggen :                                           Ik heb geen voorgerecht gehad dus in elk geval neem ik een toetje , uiteraard volgde ik waarna ook het tweetal koos voor een nagerecht want de rekening zou gesplitst worden zonder fooi; een Fransman geeft zelden fooi omdat dat in de prijs is inbegrepen hetgeen maakt dat Nederlanders in onze regio zeer geziene gasten zijn ; wij staan erom bekend dat we de meest gulle gevers  zijn op dat gebied .                                                                                                        Ik geloof niet dat ik me al ooit zo gegeneerd heb in een restaurant want het was geen Pizzeria .

Om nieuwelingen in onze coin in contact te brengen met de andere buren  regel ik altijd een prettig etentje  waarbij ook altijd de andere buurman aanwezig was . Hij zong waarbij hij zichzelf  begeleidde op de guitar [ook toevallig zijn achternaam] het was  die zondagavond uitermate gezellig met vier nationaliteiten aan tafel en de nieuwe buurvrouw [ oorzaak drank ] had bijzonder veel aandacht voor de knappe charmante gitaar spelende buurman die bovendien ook nog zoet gevooisd was .
De Parelhoen met Zatte Pruimen viel ernstig in de smaak van alle genodigden .                                                                                                                             Het hoeft geen betoog dat de algemeen ingeburgerde retour bij het nieuw aangekomen tweetal nooit heeft plaatsgevonden .

De volgende ochtend ging de nieuwe buurman weer verder  met klussen en omdat buuf in de tuin aan het rommelen was ging ik even kletsen: CRUCIALE FOUT, maar dat wist deze Nederlandse Oma toen nog niet; nooit betreedt men onaangekondigd het heilige der heiligen van de Fransman : ZIJN DOMEIN
Buurvrouw vroeg me even binnen om de vooruitgang van de werken te bekijken en we troffen een foeterende buurman aan bij een ernstig golvend plafond.
Met enige bouwkundige achtergrond als architectendochter evenals architecten ex , wees ik hem op het feit dat schroten nooit in dezelfde richting liggen als de balken.
DRIEWERF FOUT : een Fransman duldt geen enkele  kritiek , van niemand en al helemaal niet van een vrouw in dit geval een buitenlandse wat de zaak aanzienlijk heeft verergerd in de buren relatie .
Daarna is het nooit meer goed gekomen met onze eerste                              VOISINS D’ENFER..

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / PRIJS DEN DAG NIET ETC ETC

Wat een dag weer , Frankrijk op zijn smalst .                                                      Lonkte vanochtend een zonnige dag en een lege agenda waardoor een zorgeloze dag met siesta in het verschiet leek te liggen , kwam er al snel een kink in de kabel waarmee Oma’s spreekwoord :Prijs den dag niet voordat het avond  is , meteen bewaarheid werd .                                                                        Ik stond nog in de potten te roeren toen pling pling pling driemaal dus , mij naar de mobiel deed grijpen want dit kon niet anders dan belangrijk zijn ; en jawel hoor ………..                                                                                                                  Mijn zoon via whatsapp , hij heeft vorige week de nieuwe luifel voor de tonnelle opgestuurd en het Point Relais colis in het naburig dorp weigerde het aan te nemen .   Aan huis bezorgen is hier al helemaal een heilloze missie , dat is nog nooit gelukt , een poort , een berg op mocht die poort al opengaan , dat is tijdrovend dus onbegonnen werk . Briefje in de bus of sms je ? Nooit van gehoord .                                                                                            Intussen stond mijn braadworst zo ongeveer aan te branden terwijl ik met de Iphone in de hand naarstig op zoek ging naar een ander afhaalpunt terwijl mijn zoon maande tot haast ; die wilde dat pak ook niet terug .          Nu heb ik vele jaren bij Diesel Nederland gewerkt op de klanten- en klachtenservice wat maakt dat ik behoorlijke kennis heb van vervoerders en de een biedt beduidend meer service dan de ander. Dit bedrijf waarvan ik de naam niet zal noemen is kennelijk niet zo intelligent om uit te zoeken middels hun Franse vestiging , hier 30 km vandaan , bij welk afhaalpunt ze dan wel zouden moeten bezorgen .                                                                             Mijn eten was intussen koud , ik zat binnen met mijn bord omdat de zon mijn scherm verblindde en schat zat in zijn uppie buiten te eten…. de sfeer was op zijn zachtst gezegd niet aangenaam .

Na het eten heb ik zelf de klantenservice van die club een mail gestuurd dat ze hun huiswerk beter moeten maken want het Point Relais is slechts anderhalve km verwijderd van onze woning. Het mooiste aan dit verhaal is dat ik daar ter plekke vanmorgen al een boek binnen heb gekregen wat ik dinsdag heb besteld , via DHL die kennelijk wel weten hoe het werkt in EEN Europa.

Antwoord had ik nog niet meteen , dus blij gemoed de restanten van het losbandig leven opgeruimd en pling pling….mijn  zoon weer of het was geregeld want hij komt om in het werk wat in deze tijd een groot goed is . Hem geantwoord dat ik het wel dacht op te lossen.                                                      Doch ….. toen zag ik in mijn ooghoek een mail van MADAME . Vanochtend heb ik haar wat kopies moeten sturen van de taxe foncieres , mijn opstalverzekering en de staat van het elektrisch circuit hier ter plaatse ; heeft ze nodig om haar park te verzekeren en de vuilophaaldienst .              Dat bleek dus dik in orde maar ze zou graag wat aanvullende informatie hebben over de boevenclub van de dictator die haar bij het kort geding goed van pas kan komen en omdat ik het bloed van die club hier wel kan drinken ben ik zo vals geweest mijn hele middag te besteden aan het zoeken naar foto’s , de juiste data van verrichte werken en kopies van boekhouding en statuten voor zover ik er de hand op heb kunnen leggen in de afgelopen anderhalf jaar. Ik voel me een beetje een verrader , heb pijn in mijn rug en geen siesta gehad , maar alles voor het hoger doel .                                                  Juist toen ik de laptop dicht wilde slaan kwam bericht van de vervoerder om het verzendingsnummer …… grrrrrr  wie is daar zo dom?  Ik had bij mijn mail de berichten van hen aan mijn zoon toegevoegd…..Nog maar eens op herhaling , het nummer in chocolade letters vermeld en nogmaals het juiste afhaalpunt gevolgd door : Nog een prettige avond juffrouw , al was dat niet van harte .

Nu maar eens even lekker zitten met een sinaasappel en Boulevard… dat maakt het hoofd van leeghoofden leeg .

BLOG / TIS HIER NET FRANKRIJK / 4 / met horten en stoten

Na het enerverend weekend van de bezichtiging 19 mei 1998  en belofte tot aankoop van de boshut volgden 2 extreem drukke weken van allerlei aankopen voor het nieuwe vakantieverblijf terwijl ik ook nog de tweede week moest afronden van mijn intensieve taalcursus Frans.                                    Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid en mijn werkgever Diesel Benelux betaalde dat buitenkansje in het kader van een regeling voor werknemers boven de 45 jaar , die een aantrekkelijk belastingvoordeel gaf. Win win situatie voor alle partijen .                                                                    Uiteraard is een middelbare school basiskennis onontbeerlijk voor zo’n cursus want anders red je het echt niet in twee weken , doch in die vervolg week kon ik al aardig met de  Franse bank , de notaris  , en een Franse  camping bellen om een en ander te regelen.                                                               Op die camping bestierd door heel lieve mensen hadden we al vaker gestaan  , daarom had ik hen gevraagd of een kennis van ons die voor de ANWB auto’s ophaalt in heel Europa daar onze oldtimer mocht droppen en gelijk ook maar mijn oude Solex . Deze camping is fraai gelegen aan de Rhone in de buurt van Chambery en eenmaal daar zouden we dan met camper en oldtimer in een dag naar Gassin kunnen rijden .

 

Die Triumph had ik stampvol geladen met oa 2 naaimachines , stoffen , schuimrubber en allerlei attributen die ik in het zuiden niet dacht te kunnen vinden . Slechts de bestuurdersstoel was vrij . De Solex zou vanaf daar in de  ook al overbeladen camper gaan  met 2 houten deck-chairs en mega parasols , plus alles wat een mens nog meer nodig denkt te hebben voor 6 weken klusvakantie .                                                                                                              De eerste overnachting in Charmes aan de Moezel moest alles uitgeladen worden omdat we anders ons bed niet konden uitklappen. Op de camping aan de Rhone zouden we het hele weekend blijven om een beetje vakantie te vieren waarna de grote volksverhuizing zich zou voltrekken op dinsdag via de route Napoleon ; tenslotte hadden we ook vakantie .                                        De verkopende familie die uit de buurt van de bewuste camping  komt, nam eveneens altijd die route welke volgens hen een uur of 5 in beslag zou nemen.                                                                                                                                    Piece of cake zou je denken .                                                                                          Ware het niet dat een kilometer of 7 na vertrek  op dinsdag een kink in de kabel kwam ; ik reed voorop , de camper met schat en de honden , Solex deck-chairs en wat al niet meer , achter  mij . Luid getoeter en knipperende lichten achter me waren niet eens nodig want mijn cabrioletje stonk intussen als de autobandenhandel uit het dorp in mijn jeugd waar  banden toen nog gewoon verbrand werden.  De remmen liepen aan , de rook sloeg eraf , maar hoop gloorde : Een levensgroot bord “AD GARAGE” voor alle kwalen die een automobilist kunnen treffen.  Madame achter het bureau verzekerde ons dat men direct na de middagpauze het probleem zou kunnen verhelpen , laat de auto maar staan , 10 km verder is een winkelcentrum waar u iets kunt eten en kom om 2 uur maar terug.  Tja , Frankrijk 23 jaar geleden , geen keus  , het was 30+ graden en die camper stampvol .              Om 2 uur werd er nog eens goed gekeken :  tja , die onderdelen hebben we niet , ze moeten uit Reims komen , dus enig uitsluitsel over de afloop van de reparatie kon niet gegeven worden , terug naar de camping geen optie want de overdracht zou vrijdag 5 juni plaatsvinden .                                                         Na enig overleg met madame werd besloten dat we verder zouden gaan met de camper en na een telefoontje van haar dat de Triumph gerepareerd zou zijn , wij met de trein naar een station in de omgeving zouden komen en zij zou ons daar ophalen… dat is nog eens service .

Intussen was het wel een uur of drie , we moesten weer langs dat drukke winkelcentrum en in het spitsuur door Grenoble… spoedig bleek dat we het zuiden niet zouden halen voordat het donker werd en slapen in de camper met solex , deckchairs en parasols ook niet handig . Met het voorlopige eindpunt Castellane , waar we vaker op een kleine camping in het dorp in een boomgaard hadden gestaan , in gedachten ging de tocht welgemoed verder .Wonder boven wonder bereikten we ons doel net voor het donker werd en daar moet zich voor de mede-kampeerders een wonderlijk schouwspel hebben voltrokken …. een hippie-bus met achterop 2 renfietsen  waarvan de schuifdeur open ging en er achtereenvolgens een Solex en degelijk hardhouten tuinmeubilair uitgeladen werd , twee honden en een oververmoeid verpierewaaid stel . Intussen was het pikkedonker en honger hadden we ook al niet meer ; stuk worst , stuk kaas  , de onontbeerlijke koffie en slapen. Ik hoef niet te vertellen hoe de volgende ochtend de vaste campinggasten stomverbaasd langsgelopen kwamen om ons te zien ontbijten in een soort van zigeunerkamp entourage.

Meteen maar de verkopers gebeld over de verwikkelingen en omdat het geld al bij de notaris stond mochten we die woensdagmiddag van aankomst alvast onze intrek nemen in de boshut om ons de schande te besparen van nog twee nachten  met onze uitdragerij en in dat geval op een luxueuze camping in Gassin .

S’ avonds lagen we zielstevreden op ons terras in de deckchairs met de meegebrachte kussens en vuurkorven naar de sterren te kijken en we wisten het zeker : Dit komt ook wel weer goed .