Ik blijk geboren voor onheil ; is er eens geen trubbel op het park dan is het wel iets anders.
Gisterenavond was een topavond , het regende , waaide en de temperatuur zakte 20’. Van 41 naar 21. Uiteraard kon ik mijn geluk niet op.
Een koele nacht en ochtend , heerlijk geslapen en een afspraak bij de kapper , nu eens niet in de bloedhitte van de laatste weken .
Het begon dus als een topdag . Alhoewel…… grote file op de schamele 3 km naar de coiffeur maar omdat ik altijd te vroeg vertrek toch nog op tijd om een uur te genieten van dat prutsen en föhnen, want jazeker : de volle bos op mijn oude dag kost een uur om droog te krijgen; geen enkele cliënt schijnt zulk dik en vol haar te hebben als ik en dat zit in de genen. .
Het is hoogseizoen, veel toeristen en volle wegen, dus toen ik naar huis wilde kon ik dankzij een galante Duitser ( de enige toeristen die nog respect tonen ) de weg op om weer aan te schuiven in de rij die onvermijdelijk langs de rotonde van een winkelcentrum voert ; er loopt maar EEN weg hier langs de kust. Geen sluipwegen ook; zij lopen vast in parken met poorten.
EN ….. zoals me het laatste half jaar al vaker is gebeurd ondanks diverse reparaties, overigens steeds onder garantie, begon mijn BMWKE weer te walmen. Intussen was ook de temperatuur buiten al boven de dertig gestegen en ik een hartattack nabij omdat stoppen er ook niet inzit op die weg . Met kloppend hart van de stress kon ik het volhouden tot een afslag naar een klein winkelcentrumpje waar ik snel ( dat koelt beter) ben heengereden.
Schat bellen : ook deze keer nam hij niet op
DOET IE NOOIT
Van de nood een deugd gemaakt, wat lekkernijen gehaald. Koel trouwens in de winkels. , dat ded me besluiten om nog even in de naastgelegen GIFI te gaan loeren onder het mom van : je weet maar nooit ….
Ik scoorde een bloosdoos,, waxinelichtjes en een tube Wasabi. Nuttig dus .
Inmiddels was het kwart voor twee , een tijdstip wat gewoonlijk rustig is en dat was het ook , althans in mijn richting . Er was een natte plek zichtbaar onder de auto en een blik in de spiegel leerde me dat ik een druppelspoortje in mijn kielzog had.
Volgas erop voor de laatste 3 km . Het verkeer zat mee tot het stoplicht vlakbij. Daar moest ik twee rondes wachten om af te slaan.
Nu begon de motor te stinken naar een oververhit strijkijzer ( lang geleden dat ik dat geroken had trouwens).
Gelukkig liet de vigile die vanwege de warmte ook geen zin had om op te staan mij snel door en nadat de klim van 500 mtrs met 17% bergop gemaakt was sloegen blauwe dampen aan alle randen uit de motorkap.
Wat een stress weer . Nadat de boel wat was afgekoeld heeft schat even gekeken; een slang zat los terwijl die onlangs is vervangen.
Op hoge poten foto’s naar de garage gestuurd en wat blijkt : die voyou van een monteur heeft vaderschapsverlof. Voor de zoveelste keer moet zijn baas nu de garantie overnemen, waarmee ik overigens heel tevreden ben want die charmante Italiaan geeft me meer vertrouwen.
We gaan het weer zien. Maar als het minder warm is op een tijdstip zonder files rijdt schat even mee .