EEN SPIN IN DE MORGEN…..
Een spin in de morgen brengt kommer en zorgen luidde een spreuk die vaak door mijn oma werd gebezigd .
Nu ben ik totaal niet bang voor spinnen doch wel zeer bijgelovig ; op het maniakale af.
Ik ruim het ontbijt af en wat zie ik ….
Er kruipt een spinnetje over het tafelkleed.
Die mag uiteraard blijven leven en omdat ik de zeer rare eigenschap heb dat ik de ganse dag tegen mezelf spreek , spreek ik oma’s spreuk uit waarbij het eerste onheil reeds geschiedde : een glas water gevuld met mijn allergie drank en ostéoporose druppels kletterde aan duigen.
Haastige spoed want er stond om 10 uur een doktersafspraak gepland. Snel opgeruimd , theedoek over de vloer en wegwezen. Gisteren reeds kreeg ik een telefoontje van de nieuwe dokter dat mijn afspraak helaas plaats zou vinden in het hospitaal achter de urgences omdat ze plots een invaldienst had.
Na enig zoeken vond ik de overvolle wachtkamer.
Gemeld bij de receptioniste en ik nam plaats , ervan uitgaande dat mijn afspraak vast stond.
Veel Fransen hebben nl de gewoonte om helemaal niet naar de huisarts te gaan omdat ook niet iedereen verzekerd is en als er een scheet dwarszit staan ze bij de eerste hulp welke dientengevolge overbelast is.
Eerst werd een heer binnen geroepen, dat kan aangezien het 5 voor 10 was.
Intussen arriveerde een Duits echtpaar. Moeder met arm in het gips in een rolstoel en tot mijn stomme verbazing mochten zij die als laatste gekomen waren meteen naar binnen.
Jullie kennen mij intussen…. Op hoge poten naar de secretaresse. Sorry mevrouw. Hier werken we niet op afspraak.
Ik nog duidelijk uitleggen dat de dokter me gisteren gebeld had voor een afspraak om 10 uur , al mocht dat niet baten.
Uiteraard ben ik opgestapt en naar het winkelcentrum gereden waar de joaillier mijn ketting zou inkorten.
Het derde pechgeval: de reparateur was niet komen opdagen vanwege de toestand op de wegen door de bosbrand die woedt. Enfin. Dan maar bij Auchan glutenvrije artikelen scoren en huiswaarts.
Daarbij passeer ik het hospitaal en dacht in mijn eeuwige optimisme : ik geef het nog een kans.
Opnieuw naar de urgences en voorwaar…. Er zat nog een man die er om 10 uur ook al zat en een leuk echtpaar was aan het inchecken.
Dat zou toch niet langer dan een half uur moeten duren.
Opgelucht weer aangemeld en gezellig aan het keuvelen met dat leuke echtpaar.
MAAR….
Helaas liep het weer anders….
De Duitsers doken plots weer op. Ze waren bij radiologie geweest en mochten eerst.
Daarna kwam er een eerste hulpgeval binnen in de vorm van een jonge dame in rolstoel met een dik en een ander blauw been. Meneer 1 kwam ook weer terug van de röntgen dus ik zag de bui alweer hangen.
Juist wilde ik poolshoogte nemen bij de secretaresse toen de vrouw van het gezellige echtpaar dat ging doen met als resultaat: het kan nog wel even duren want de personen met de resultaten van hun onderzoek mochten eerst.
Ik ben kwaad vertrokken.
Ik maak wel een nieuwe afspraak.
Om kwart voor 12 kwam ik doodmoe thuis.
Schat heeft friet gebakken met een hamburger van de BBQ. Uitgeteld.
Hopelijk blijft kommer en kwel me verder bespaard als mijn siësta ligbed tenminste niet doorzakt.
