IN DE RUBRIEK BLOGS SCHRIJF IK KORTE VERHAALTJES AL DAN NIET MET RECEPTEN , MET HERINNERINGEN EN ANEKDOTES OVER MIJN HEDEN IN FRANKRIJK EN MIJN VERLEDEN IN BELGIE EN NOORD BRABANT .
DE NIEUWE BUURVROUW UIT DALLAS
In Amerika is alles groots en groter wat ook werkelijk zo is… want toen wij een roadtrip maakten over highway one van San Diego tot aan Vancouver Island heb ik mijn ogen uitgekeken… De weidse landschappen benauwen me hoe raar dat ook klinkt… ik kreeg er hartritme stoornissen van. Ik vond het een geweldige ervaring maar hoef nooit meer terug… mijn lieve familie moet nu maar naar hier komen.
Vandaag werd dit fenomeen mij eens te meer duidelijk toen ik met mijn nieuwe buurvrouw uit Texas tegeltjes ging uitzoeken voor badkamer en keuken en omdat ik eerst naar de kapper moest nam mijn buuf met haar ipad plaats in de lounge van de deftige beauty-spa /kapsalon om de afmetingen te gaan omrekenen naar Europese maten.
Uiteraard was ik geheel en al nog niet op de hoogte van de rekenkunsten op Amerikaanse wijze toen we bij Castorama op de tegelafdeling waren beland . De winkel voldeed in elk geval aan de maatstaven… dit zijn ze daar gewend … en met het uiterst charmante Frans-Texaans accent hadden we direct een hulpvaardige medewerker aan onze zijde . Wat me echter eerst bevreemdde was dat ze alles wel erg duur vond na het berekenen van de vierkante meters, wat ik niet begreep in eerste instantie omdat we bij Casto nou niet direct over wereldprijzen spreken…. totdat de waarheid pijnlijk doch juist op tijd aan het licht kwam…… mevrouw had voor de douche 55 vierkante meter nodig en voor de keuken 88.
Ik lag in een deuk en de verkoper snapte er ook al niet veel van … al kun je van een Amerikaan natuurlijk dergelijke oppervlaktes verwachten ..Toen ik mijn vriendin eens vroeg hoe ze in godsnaam aan die afmetingen kwam aangezien het hele huisje niet eens 55 vierkante meter is viel het frankske weliswaar niet meteen maar werd het haar vrij snel duidelijk dat haar ipad of zijzelf niet bepaald rekenkundigen zijn…We hebben de nrs opgeschreven evenals die van de uitgekozen verf en voor de zekerheid niets besteld totdat alles opnieuw gemeten is door mijn schat met een Franse duimstok…
Het fantastisch warme najaar met elke week wel een keer wat regen heeft ervoor gezorgd dat alle citrus-bomen en struiken in onze tuin , ook al is die midden in het bos , haast bezwijken onder de vruchten waarmee ik nu elke dag wel iets in elkaar moet knutselen , zoals Marmelade , Vin d’oranges , Limoncello , Quarante Quatre , Citrus compote en nog veel meer . Alle recepten te vinden in mijn kookboek . Deze rijke oogst is niet in de laatste plaats te danken aan mijn ega, want sinds ik een jaar of 4 geleden , en dat enkele weken op rij , in de tuinrubriek van de Var-Matin wat artikelen over citrus-bomen heb gevolgd ben ik erachter gekomen waarom mijn oogst altijd zo magertjes was , er moet mannen-urine aan te pas komen. Die zit nl. boordenvol azot en daar kan geen kunstmest tegenop en bovendien tuinieren wij biologisch. Ook andere fruitbomen en rozen schijnen het met die bio bemesting erg goed te doen .
Dus sedertdien : u raadt het al : is het de taak van mijn schat om de azot te verzorgen en dat is nog een heel gedoe met 14 bomen en struiken die steeds in dezelfde volgorde hun bemestingsbehandeling krijgen; weer of geen weer, donker of niet.
Gelukkig hebben we geen VIS A VIS = Frans voor inkijk .
Wie een huis koopt in Frankrijk kan voor vreemde verrassingen komen te staan.
Je gaat met makelaar of andere tussenpersoon een kijkje nemen in het onroerend goed wat je begeert aan te schaffen ; je overlegt ; een bod doen is zeer ongebruikelijk en wordt zeker niet gewaardeerd [ hoewel men er intussen wel achter is dat deze gang van zaken in vele buitenlanden de gewoonste zaak van de wereld is ] en gaat nog een keer kijken.
De afspraak bij de notaris wordt gemaakt ; en er gaat nogal wat tijd overheen alvorens de transactie plaats kan vinden , maar hier kom ik nog wel eens op terug.
Intussen geeft deze situatie de verkoper de kans om het halve huis alvast te slopen want nagenoeg niets is bij de prijs inbegrepen als elk futiliteitje niet apart beschreven staat met handtekeningen van beide partijen; en dan nog…
Daarom kon het gebeuren dat een heel sympathiek slagersechtpaar uit Lyon [ waarmee wij later goed bevriend zijn geraakt ] nadat het contract getekend was , en zij de verkopers , de notaris en de eigenaar van ons park gefeteerd hadden op een Apero in het dorp , aankwam bij hun nieuw verworven bezit en geen keuken , geen koelkast en in het geheel geen verlichting noch peertjes aantroffen en ook de oven was verdwenen.
Helaas stond dit alles niet al te expliciet omschreven en hebben ze er nog een koelkast [ de goedkoopste uit de nabijgelegen Geant ] en een plafondlamp uit weten te slepen en dat was dat .
Aangezien ik als intermediair gefunctioneerd had , ik had koper en verkoper bij elkaar gebracht , heb ik het slagers echtpaar Jean en Mireille diezelfde avond op het eten genood , samen met onze andere buren , wat ik altijd doe als er nieuwe ‘bewoners’ komen in onze hoek van dit park, om de integratie te bevorderen en wij nogal eens moeten tolken voor de vele buitenlandse kopers . [ Fijn als je 5 talen spreekt ]
Het werd een super gezellige avond met zang en dans.
Wij hadden toen nog een aller charmantste buurman in ons midden die steevast deel uitmaakte van onze gezellige buren partijtjes en zijn naam alle eer aan deed : Serge Guitard , een ras chansonnier met guitar is aan hem verloren gegaan.
De weg naar het Frans notariaat kan heel lang zijn wanneer zowel de kopende als de verkopende partij buitenlander zijn en de taal niet spreken. In september maakten we vluchtig kennis met een buitengewoon goedlachse en zeer gezellige Amerikaanse die ongezien reeds een bod had gedaan op ons buurhuis aan de hand van foto’s van 10 jaar geleden. Daar kwam ze snel op terug toen ze de door huurders toedoen deplorabele staat van het huisje in werkelijkheid zag . De dochter van onze zeer geliefde vroegere Engelse buren die kampioen is in het maken van verkeerde keuzes op gebied van werk en mannen had eigenlijk niet de middelen om het huis aan te houden en besloot te verhuren… een regelrechte ramp , ik kan er niet meer van maken… De tuin , hun grootste trots, werd een ravage… hun leuke meubels verdwenen om vervangen te worden door semi moderne Franse meubel decoratie . Ook onze gezamenlijke aankopen op gebied van tuingerei en mijn 2e ijspan waren verdwenen . Lekkages , scheve luiken , kastjes waarvan de deurtjes los hangen ..je kunt het zo gek niet verzinnen wat er gebeurt als je verhuurt aan mensen niet kent en je nooit je gezicht laat zien…. Toen besloot ze om te verkopen op basis van de oude foto’s die nu niet direct een afspiegeling zijn van de werkelijkheid. Zo kwam ik in contact met mijn nieuwe a.s. buuf die gelukkig op tijd kwam controleren waarop ze geboden had ; ze schrok zich wild . We hebben een klussenier geregeld om offerte te maken voor de te herstellen schade en renovaties o.a. vernieuwing van de elektriciteit en geadviseerd om op basis daarvan een nieuw bod te doen.
Met het nieuwe bod begon de ellende want na weken en weken over en weer onderhandeld te hebben is de prijs gehalveerd en dat was nodig ook…. het was niet lang voor Kerstmis en de verkoopster wilde de zaak voor nieuwjaar rond hebben ivm bijkomende kosten zoals taxe d’habitation en de parkkosten die ze moest voorschieten . Maar ja…. daar had ze buiten het Frans notariaat gerekend … Notaris ging op wintersport en kwam 6 januari terug waarna hij 2 weken door griep was geveld…. daarbij kwam nog dat hij eigenlijk helemaal niet gediend was van de advocaat die door de Amerikaanse koopster was ingeschakeld om het proces te begeleiden… twee van die haantjes die moeten samen werken verloopt zeer stroef in LDF hetgeen de verwarring nog groter maakte omdat de verkoopster dacht dat de koopster traineerde en vice versa…. Om kort te gaan : er zat geen schot in de zaak … stukken waren niet klaar om te tekenen en als ze wel klaar waren gaf de notaris nul op request… telefoontjes van beide partijen werden afgewimpeld en de notaris zou op lang ziekteverlof zijn terwijl de advocaat overspannen moest zijn…. Ik geloofde er geen snars van , en hoewel ik er helemaal niets mee te maken heb besloot ik om de boel vlot te trekken teneinde mijn nieuwe Amerikaanse vriendin waarmee ik intussen dagelijks email contact had vooruit te helpen . Ik besloot zelf eens op onderzoek te gaan ; om te beginnen bij onze gardien . Volgens hem was niemand was ziek of overspannen… hij snapte ook al niet waarom het zo lang duurde voordat de stukken in orde waren met al dat heen en weer sturen van Notaris naar Advocaat naar koper en naar verkoper. De naar aanleiding van dit nieuws verontrustende mail van mij naar Texas deed mijn nieuwe buuf besluiten om het eerste vliegtuig te nemen en zo stond ze anderhalve dag later voor onze neus een week voor onze vakantie , maar helemaal niet erg want we hebben een echte klik dus ze logeert bij ons .
Dat was zondag ,…. maandag morgen het notariaat gebeld maar weer werd ze afgewimpeld . Na een beleefdheidsbezoek aan de gardien die als een blok viel voor al die Texaanse charme met haar gebrekkig Frans en ontwapenend accent kwam er ineens schot in de zaak . De galante Fransman in hem werd wakker … hij greep de telefoon , uiteraard was de notaris wel degelijk aanwezig en kon direct een afspraak gemaakt worden voor dinsdagmorgen… als dat niet snel is…. het geld uit de States was sowieso al 2 weken eerder gestort ….
Vanochtend in het zeer trendy ingerichte notariskantoor waar we ook nog van koffie werden voorzien….zijn de stukken op zeer Franse wijze getekend… ook hij viel direct als een blok voor al die Texaanse charme en kon meteen zijn Engels demonstreren…. iets om fier op te zijn . Komt u echt helemaal in Frankrijk wonen ? Wat brengt u hier ? Wel , antwoordde mijn zeer diplomatieke buuf , ik kom al 20 jaar in Frankrijk en vind het een heerlijk en mooi land met fijn weer en lieve mensen.. ik heb al een jaar Franse les van een leraar uit Lyon want ik vind dat ik jullie taal moet spreken… De goede man leek nu haast verliefd te kijken… al die eer voor de chauvinistische ziel….Wat doet u voor werk? Ohh met pensioen … u ziet er zo jong uit… ikzelf kom uit Saumur maar wil niet meer terug , het is zo fijn in het zuiden , en daarna begon hij ook nog over zijn 2 jaar sabattical en wereldreis met camper en backpack… meneer zat duidelijk op zijn praatstoel om te bewijzen dat hij een wereldburger is . Ten lange leste begon het voorlezen der stukken…… totaal onbelangrijk in verhouding tot zijn buitenlandse avonturen maar onvermijdelijk , daarvoor kwamen we uiteindelijk al was dit onderdeel van de visite vite fait ; De notaris pakte de papierwinkel en las voor :………. madameX la vendeuse ………. et madame X l’acheteur …………..[ niet nodig te legimiteren dus we hadden n’importe qui kunnen sturen] en dat was het , al wat volgde was letterlijk en er is geen woord van gelogen : .. blablabla…. signez ici…. page 2 blablabla …. signez ici…. en dat ging zo 17 pagina’s die allemaal gesigneerd moesten worden maar waar klaarblijkelijk niets in staat wat de moeite is om uit te leggen…. daarna nog wat paraafjes en de koop was gesloten….. Ennnnn hier is mijn kaartje , ik ben Thierry , en als u ook maar de minste vraag hebt of een probleempje kunt u me dag en nacht bellen en ik ben tot uw beschikking….. vergeet niet uw huis te verzekeren voor vrijdag want dan hebt u de stukken voordat u weer naar Amerika vliegt.. Toen we de statige trap waren afgedaald en in de auto zaten gierden we van het lachen….. ik kan nog heel wat leren op het gebied van charmes in de strijd gooien . We hebben er een heerlijke fles Champagne voor opengetrokken , geproost op de goede afloop
Nodig je de buren uit om een Konijntje te komen verorberen zorg er dan wel voor dat je tenminste de dubbele hoeveelheid voedsel inslaat als je nodig denkt te hebben.
Je moet namelijk helemaal niet verbaasd zijn als je buren nog wat vrienden mee brengen die toevallig bij hen zijn blijven hangen na een niet afgesproken Apero. Naar huis sturen is not done …. zodat het hele spul zich naar het volgende , wel afgesproken Apero begeeft .
Een Aperitiefje in de avond begint meestal om een uur of zeven en het is wel de bedoeling dat er een eenvoudige maaltijd op volgt; het zogenaamde Apero Dinatoire; en zodoende belandden wij aan tafel met zestien personen waarvan wij er vijf nog nooit gezien hadden , maar tant pis , oftewel wat maakt het uit.
Ik had ruim konijnen ingekocht bij een boertje op de markt.
Deze man met duidelijk gevoel voor commercie is immer getooid met een leren hoed, hetgeen de prijs behoorlijk opdrijft ,want authentiek; maar de kwaliteit is ongeevenaard.
Dus voor zestig euri Konijnen [we zijn aan de zuidkust], wat Spek en de rest komt uit de tuin.
Een voorgerecht is ook niet nodig want een Frans Aperitief bestaat uit een keur van hapjes en toastjes hetgeen gunstig kan uitpakken als de hoofdmaaltijd met velen gedeeld moet worden.
Een godenmaal als dit wordt zonder bijgerechten geserveerd want de Sla komt na de maaltijd om samen met Brood het bord schoon te vegen.
Daarna volgt de Kaas op hetzelfde bord [neem nooit meer als drie stukjes] en afgesloten wordt met Taart die naar goed Frans gebruik door de gasten wordt meegebracht.
Het door Nederlanders zo fel begeerde kopje Koffie is bepaald niet algemeen maar een fikse borrel heel normaal.
Wat zei Asterix ook alweer? Rare jongens die Fransen.
Intussen zijn de Franse vrienden er wel achter gekomen dat ook een Nederlandse Oma kan koken want er wordt altijd vriendelijk aangedrongen op het prijsgeven van het geheime recept.
Ook op ons park wordt wel eens ingebroken ondanks hekken en beveiliging dus het spreekt vanzelf dat deze vergrijpen immer van binnenuit worden geregisseerd en altijd wraakacties behelzen . Het hek hoeft de boeven niet buiten te houden , wat dat betreft ook hier een afspiegeling van heel Frankrijk in een notendop .
In mijn functie van gemachtigde en het vergrijp geconstateerd hebbend begaf ik me naar de Gendarmerie ; ons park valt onder st Tropez . Hoewel de Gendarmerie van St Tropez niet meer in hetzelfde gebouw huist als ten tijde van de films van Louis de Funes is er nagenoeg niets veranderd aan het interieur ;
Vermoedelijk hebben ze hun hele hebben en houwen meegesjouwd toen het vorige gebouw werd omgetoverd tot het zeer goed bezochte
Museum van DE GENDARMERIE VAN ST TROPEZ .
Okay… de typemachines hebben plaatsgemaakt voor beeldschermpjes met toetsenbord en dat is meteen ook het enige verschil in dit zgn nieuwe gebouw dat ook zo oud is als Methuselem maar zeer centraal gelegen .
Je vraagt je af : waar gaat dit verhaal naartoe… juist ja… ik moest me naar het bureau begeven om officieel aangifte te doen van een inbraak in het huis van mijn vriendin , tijdens haar afwezigheid.
Daags tevoren heb ik de Gendarmes , in dit geval de Gendarmettes , opgeroepen om de inbraak te komen constateren en daarvoor gaan ze hier bepaald niet over een nacht ijs ; zelfs niet op Hemelvaartsdag en aangifte doen twee dagen later op zaterdag is hier ook al geen probleem .
De uiterst lieftallige dames… ook hierin is bepaald niets veranderd sedert die films … waren uitgerust met een tablet waarmee minutieus elk detail werd gefilmd of gefotografeerd en zaken geconstateerd waaraan ik nog geen aandacht had besteed… ze boden slachtofferhulp aan die ik uiteraard niet nodig had , maar toch… en briefjes in de bus bij alle buren of die misschien iets hadden gehoord in de nacht….. nee dus…. directe buren waren er uiteraard niet [ zoiets komt gewoonlijk van binnenuit ] en buren op enige afstand doch wel zicht zijn oud en zo doof als een kwartel .
Bovendien slapen ze hier allemaal met de luiken dicht wat niet bijdraagt aan de opmerkzaamheid . .
Na dit hele circus kreeg ik een afspraak om zaterdagmiddag na de markt naar het bureau te komen voor de aangifte ; het was een déja-vu….
Een houten balie en 3 ijzeren stoeltjes , overal de verf afgebladderd en de welbekende stencils aan de muren met gezochte types en waarschuwingen tegen wat al niet .
Er waren enkel Gendarmettes aanwezig en de een nog aantrekkelijker dan de ander , slechts een beer van een vent was aangesteld om over deze fraaie dames te waken. Mij werd verzocht mee naar boven te gaan over de welbekende uitgesleten stenen trap , nee geen lift , ze kon me wel ondersteunen omdat ik enigszins moeilijk ter been ben.
Aangekomen in het bloedhete kantoortje zonder airco uiteraard viel ik bijkans om van verbazing …de knappe blonde gendarmette die op Hemelvaartsdag in strak uniform de schade had opgenomen zat nu even strak maar schaars gekleed aan haar bureau ; zeer kort afgeknipt wit spijkerbroekje met een bloterig roze topje en teenslippers , de blonde haren in een joviale paardenstaart . Gendarme uniform hing slordig over een staande kapstok gesmeten… garderobe ?????? nooit van gehoord .
Op enig moment moesten er enkele kopies gemaakt worden en dat bleek niet mogelijk ter plekke zodat de dame de verhoorkamer verliet hetgeen mij de kans gaf om sneaky enkele foto’s te maken… nee, ik ben niet aangehouden dus de I SPY camera heeft hier zijn intrede nog niet gedaan.
Al die tijd stond mijn auto met hun permissie gewoon pal voor de gendarmerie midden op het plein. De daaropvolgende dagen zijn ze nog twee keer teruggekomen op dat park om bij diverse personen navraag te doen … Hier leveren ze geen half werk en dat stelt gerust…. de dader is intussen bekend .. kenteken staat op de camera’s bij de ingang met tijd van aankomst en vertrek …
Ook de gepensioneerde Oma in Frankrijk maakt nog wel eens iets mee .
De Parijse buurvrouw die elk jaar 2 weken op het park verschijnt is chauvinistisch en niet zo’n klein beetje ook…..
We laten haar maar kletsen en om de sfeer niet te drukken geven we haar daarom altijd gelijk .
Totdat zij het een paar maanden geleden wel heel bont maakte .
Op het BFM journaal en de volgende dag in de krant werd gewag gemaakt van het feit dat de Fransen op Culinair gebied van de eerste plaats waren gestoten en dan nog wel door de Hollanders……
Het stond er zwart op wit en niet door een Nederlandse journalist geschreven , dus….. ik besloot dit bericht aan haar door te mailen omdat ze voor haar werk in het verre oosten was .
Jullie raden het al …. binnen een half uur had ik bericht vanuit Tokio , zo belangrijk was dit voor haar .
DIT BERICHT IS TRUCAGE EN IS PERTINENT ONJUIST…..mailde zij vinnig .
Enfin , dit jaar heeft ze maar liefst drie weken vakantie opgenomen omdat ze aan haar heup geopereerd is en moet revalideren , wat betekent dat zij natuurlijk elke dag mee eet met de diverse vrienden , in onze gezellige hoek van het park , die keukendienst hebben .
Hoeft geen betoog dat zij zelf niet kan koken en daartoe nog nooit een poging heeft ondernomen , behoudens haar voorgerecht van Tomatenschijfjes met dito nep-Mozzarella uit de supermarkt ; keurig om en om op een schaal geschikt .
ENNNN ze smikkelt er flink van bij ons en de andere vrienden ondanks het feit dat ze zgn . aan de lijn doet en bovendien is ze ook nog goed voor een fles Champagne per avond wat de volgende dag moet worden vereffend middels buikspieroefeningen op de muziek van Madonna en Britney Spears ; [ mevrouw is 62 jaar ]
Toen ik deze week toch eens subtiel opmerkte dat ze zich het eten van een Hollandse wel heel goed liet smaken en weet dat haar complimenten altijd welgemeend zijn [ normaal zegt ze ronduit wat er niet goed is ] antwoordde ze volmondig dat de zaken bij ons toch heel anders liggen omdat wij zoveel van de Fransen geleerd hebben op culinair gebied dat wij ons als echte Fransen mogen beschouwen.
Het is ook maar hoe je er tegen aankijkt nietwaar……
s’ Avonds in bed hebben wij ons natuurlijk slap gelachen .
En aangezien onze vriendin dol is op Taboulé , maar dan uit een pakje van de supermarkt waar je heet water op gooit [ Quel Horreur ] heb ik daar gisteren een glutenvrije variant op gemaakt met Quinoa: ENNNN de schaal was schoon op , zoals altijd als die familie komt eten en je kunt van mij aannemen dat ik weeshuis hoeveelheden maak omdat ik niet de geschiedenis in wil gaan als zuunige Hollander.
Sinds enige tijd hebben wij een nieuwe buurman .
President X van de grootste republiek van Europa.
Natuurlijk resideren wij onderaan de berg waarvan de top in zijn bezit is gekomen . Af en toe is er wat reuring in de vorm van twee groene helicopters maar verder is het een rustige buur die wij niet te zien krijgen.
Zijn chateau echter , met een oprijlaan een kasteel waardig is voor iedereen goed zichtbaar en het staat de goegemeente vrij om langs de hekken te wandelen en al dat fraais te aanschouwen ; en zodoende gaan wij geregeld een kijkje nemen met onze nieuwsgierige gasten.
Sprekend over chateau… het is een authentieke Provencaalse villa die heel lang geleden door Gunther Sachs von Opel is gebouwd en nadien megalomaan is opgeleukt door nieuwe protserige eigenaars waardoor het geheel nu oogt als een Griekse tempel hetgeen mij doet branden van nieuwsgierigheid naar het huidige interieur ; al krijg ik dat natuurlijk nooit te zien .
De oprijlaan is trouwens al een jaar of tien een heikel punt in de gemeente en dateert nog van de vorige eigenaar ; een Egyptische holding .Typisch gevalletje KLASSE JUSTITIE . Onze burgemeester , die tot zijn 92 e in het zadel heeft gezeten en toen moeiteloos werd vervangen door zijn 30 jaar jongere vrouw , liet de aanleg van de maar liefst 13 meter brede oprijlaan oogluikend toe . Totdat een gepensioneerde Fransman die een kleine serre had aangebouwd en deze op last van de burgemeester moest afbreken , een zaak wilde aanspannen…. nooit meer iets van gehoord en iedereen in de omgeving verbouwt dat het een lieve lust is .
Het was vroeg in februari, maar boven op de berg was de rozemarijn al in volle bloei [nog niet bij ons].
Een tuinman had de toegangspoort openstaan en ik trok de stoute schoenen aan : Uw baas is er toch niet , dus zou ik een beetje rozemarijn mogen plukken om mijn befaamde rozemarijnlikeur te maken ? De tuinman, direct enthousiast vertelde over het recept van zijn moeder en wenste wel het recept van mijn Oma om aan zijn moeder door te geven .
.
