
IN DE RUBRIEK BLOGS SCHRIJF IK KORTE VERHAALTJES AL DAN NIET MET RECEPTEN , MET HERINNERINGEN EN ANEKDOTES OVER MIJN HEDEN IN FRANKRIJK EN MIJN VERLEDEN IN BELGIE EN NOORD BRABANT .



NOOIT TE OUD OM TE LEREN Hoe dom kun je nog zijn op mijn leeftijd ? Daar kwam ik vandaag op niet mis te verstane wijze achter . Elke middag na onze hoofdmaaltijd en het opruimen van de overblijfselen van het losbandig leven houden wij siësta ; als het heel warm is binnen in onze koele slaapkamer. Daar ik eerst nog de vaatwasser moet inladen arriveer ik meestal een minuut of 10 later bij de echtelijke sponde waar bij hoge uitzondering teckel James op de grond naast het bed ligt om zijn baas te beschermen tegen invloeden van buitenaf , s nachts wil ik dat niet en ligt hij in de woonkamer met zicht op het slaapvertrek ; wij hebben een Teckel met herder aspiraties .
Reeds enkele dagen achtereen vond mijn schat dat er een onwelriekend luchtje met mij mee kwam dus vroeg hij of ik misschien mijn zweterige gymschoentjes gedragen en gedropt had in de slaapkamer. Nee geenszins…. espadrilles. De derde dag op rij met dezelfde constatering ben ik maar eens van het bed af gegaan, schoenen geïnspecteerd , maar nee.
Nu kunnen jullie afhaken want het wordt onsmakelijk !

Gevraagd of schat mijn voeten wilde ruiken ; geen stank. Okay andersom. Ik zijn voeten. Ook niet…. ; mijn conclusie : dan is het de hond. Wanneer ik op bed stap springt hij rond om te kwispelen en mij te begroeten wat volgens mijn idee een gore luchtverplaatsing zou kunnen veroorzaken , daarmee was schat het eens .
Vanochtend na het ontbijt : kinderbadje op de tuintafel en onze hond met overdreven watervrees een driedubbele wasbeurt laten genieten . Honden shampoo met nertsolie. Jaja. Daarna geföhnd en hij was weer splinternieuw.
Vanmiddag na het eten : de geur leek nog sterker want intussen rook ik het zelf ook. Als Detective Duurkoop heb ik alles afgesnuffeld en wat bleek ?????? Het bleken onze hoofdkussens welke ik normaal gesproken zeker elke twee maanden was , maar in dit geval heb ik ze een poosje geleden vervangen door Dunloppillo rubber kussens die zeer veerkrachtig zijn en nog niet gereinigd . En daarin zit m de kneep volgens mij. Wij gaan nogal eens met natte haren ( waarmee wij zeer goed bedeeld zijn ) naar bed en waarschijnlijk is dat gaan broeien. In mijn hele lange leven nog nooit zoiets meegemaakt en het ergste komt nog want na de hond moesten de kussens er ook aan geloven. Hup in de wasmachine en door stom toeval en groot geluk liep ik juist even naar binnen zodat ik ernstig zwaar geklapper waarnam waarna de kastdeuren van de wasmachinekast open sprongen. De machine ging aan de wandel. Schat keek voetbal , zijn stoel staat onder de stoppen kast en terwijl ik de kastdeuren kon tegenhouden schreeuwde ik hem toe de hoofdschakelaar uit te zetten . Net op tijd om groot onheil te voorkomen. Het eerste zeiknatte kussen ligt nu op een tuinstoel te drogen want het was-rekje is door het gewicht ingezakt. Het tweede kussen wacht op behandeling. Nieuwe kussens kopen is misschien toch handiger al is wassen in badkuip of kinderbadje ook een optie want het is een hele aankoop . Saai is het hier nooit.







Perikelen met de Franse bezorgdiensten zijn ons allen intussen welbekend en vandaag was ik weer eens het slachtoffer . Geen kwaad woord over Madame Post , ze komt met haar autootje de heuvel op om pakjes aan de deur te brengen , is in de loop der jaren bijna een echte vriendin geworden en de enige persoon in Frankrijk bij wie mijn pakketjes veilig zijn .
Op de naar de meteo voorspelde laatste zonnige dag moest ik nog even profiteren maar helaas werd het een kort siësta- tje , totdat Hans mij een pakketje aanreikte op mijn zonne-bed , wat door Madam Post was gebracht. Ondergoed wat ik altijd bestel bij een verzendhuis , 100%zwitsers katoen ivm allergie. Helaas zat dat er niet in ; de geleverde waar bevatte randen van elastiek , de gedachte alleen al bezorgt me jeuk… Meteen de handel terug ingepakt in verband met de retourtermijn die in coronatijd ruim ingeschat dient te worden gezien het feit dat de bestelling ook 6 weken onderweg was geweest waarna de roadtrip begon door de Golfe de st Tropez , zoals onze omgeving in deftige term genoemd wordt en niets anders is dan een rondje schiereiland over uiterst smalle kronkelige bergweggetjes die sinds de films van Louis de Funes nog niets veranderd zijn . Halte 1 : Het postagentschap boven op de berg in het dorp wat helaas slechts via een omleiding bereikbaar was ; eerste tegenvaller , direct gevolgd door nummer twee. Het meisje achter het loket wilde mijn retourzending niet , zelfs niet toen ik al driemaal had uitgelegd dat Madame Post het toch zelf bij ons had afgeleverd , dus zeker via hun service geleverd was . Intussen was mijn vriendin , de posteuse , afgewerkt en met het weekend voor de deur de telefoon op boodschap-stand , wat wil zeggen onbereikbaar. Het postmeisje wilde het pakje niet retourneren , dat moest via een point relais . 4 km berg af via de achterkant naar het volgende dorp waar zich een onvriendelijk point relais bevindt dat enige weken geleden het geleverde tonnelle zeil niet wilde aannemen omdat het pakket te groot was . Halte 2 : Volgende dorp , parkeren , uit de auto wringen met pakje , tasje , sleutels en wandelstok plus dat er altijd wel iets uit mijn handen glijdt dus bukken…..netjes in de rij want altijd druk bij de tabac , om na tien minuten te horen : Nee madame , jammer wij leveren geen diensten voor dat bedrijf , U moet naar de slager in Cavalaire. Helaas ben ik in dat geval al over de 10 km heen , er zijn tig slagers daar en ik weet de weg niet in dat stadje ; ik kom er nooit want het is een zielloze toeristenpleisterplaats waar je nu een kanon kunt afschieten . Dat is me geen bekeuring waard . Nu was het zaak om in omgekeerde volgorde de auto in te duiken met volle bepakking en restte me 7 km terugrijden richting St Tropez. Halte 3 : Daar is een tabac met af- / inleverpunt , waar ik deze zomer truien heb opgehaald . Helaas was het intussen spitsuur grrrr ……..Files voor het stoplicht en parkeren op de stoep ook nog voor iemands uitrit en ik moet eerlijk zeggen dat ik in zulke noodgevallen blij ben met mijn gehandicaptenkaart . Foei Helma … Uiteraard een nog langere rij voor deze tabac ; iedereen afgewerkt dus druk druk druk.. keurig aansluiten en afwachten met de onzekerheid of men hier mijn pakketje wel accepteren wilde …. Maar eind goed al goed. Het werd aangenomen. Nu weer een km of 5 naar huis waar mijn schat zich intussen zat af te vragen of ik soms autopech zou hebben al had hij voor de zekerheid de telefoon niet opgenomen , dat doet hij sowieso nooit maar zeker niet wanneer hij werkt …. ja hij werkt ….. s’ ochtends en eind van de middag is zijn digitale postzegel en prentkaarten winkel geopend en moet alles wijken…daardoor heb ik in het najaar al eens meer dan een uur op een halfdonkere kronkelige bergweg gestaan met een lekke band…. soms kun je ze wel killen .
Vanmiddag onze wekelijkse koffieklets en nu bij de vriendin in Port Grimaud die pal naast de Belgische herrieschoppers woont ; ik ben nog nooit zo dankbaar en in mijn sas geweest met het maffe doch zeer rustig gelegen park waar wij wonen , hoe nederig het ook is , we hebben veel privacy en geen vis a vis.
Stellen jullie je eens voor : je bewoont een weliswaar leuk huis in een rij , smal maar 3 verdiepingen , echter niet groter dan zo ongeveer 100 vierkante meter waarvoor de startprijs afhankelijk van het type woning toch al snel 7 ton is ; moet gezegd dat daarbij een aanlegplaats voor een riant jacht inbegrepen is.
Daar wringt ook enigszins de schoen. Eind jaren zestig toen Port Grimaud werd aangelegd met de bedoeling voor vakantiewoningen kon de architect nog niet bevroeden dat de jachten steeds groter en breder werden en de huizen te gehorig voor permanente bewoning , muren zo dun als karton en aan het water stook je je straatarm , je mag geen schotel voor tv en de was niet buiten hangen , dat deed mijn vriendin op het dakterras op een rekje en tot haar stomme verbazing vloog dat rekje met een windvlaag zo de lucht in als een zweefvliegtuig … kun je de was uit het water vissen…
Groot nadeel hiervan is dat wij op het terras van haar ondiepe tuintje rechtstreeks in het zicht zaten van de Belgische buren die op het achterdek van hun jacht vrolijk aan de drank zaten terwijl ze een kaartje legden. Door de flinke wind klapten de boten van de twee geburen steeds tegen elkaar met beschadigingen wederzijds waarover ook al de nodige woorden zijn gevallen. Rond half 5 stegen er heerlijke etensgeuren op door de uiterst doorzichtige oleander- heg en spoedde het gezelschap zich naar binnen voor een vermoedelijk late lunch met medeneming van alle tuinmeubilair wat met veel lawaai en geschuif gepaard ging en blijkbaar gebeurt dit elke dag omdat dat tevens het enige meubilair is. Hetzelfde herhaalt zich ook s avonds nog in de gehorige woning , volgens mijn vriendin , aangezien de benedenverdieping van zo’ n 35 vierkante meter dan in lounge stand geschoven moet worden vanwege de TV. In aanmerking genomen dat in die luxueuze compound maandelijks nog een bedrag aan service- kosten afgetikt moet worden waar je elders leuk van kunt huren ben ik tot de slotsom gekomen dat er voor mij weinig reden tot mopperen is. Wat een armoe en beperkingen voor zoveel geld ; daarvan zou ik geen oog dicht doen.