Dit heerlijke en authentieke recept heb ik van een hele lieve Oma uit Savoye.
Marcelle zoals zij heette was de vrouw van Andre, een bijzonder aardig echtpaar uit Savoye, van wie wij 17 jaar geleden onze bos-hut hebben gekocht.
Marcelle was toentertijd 87 en Andre 92 en leed aan leukemie. Hij is er nog 95 mee geworden.
Het klikte direct ondanks het leeftijdsverschil; want we hadden dezelfde interesses.
De moestuin, het bos, de vogeltjes en natuurlijk de authentieke plattelandskeuken.
Nadat de koop gesloten was en we hen op een heerlijke lunch in Gassin hadden getrakteerd, keerden ze met hun dochter weer huiswaarts over de Route Napoleon, echter niet voordat wij hen plechtig hadden moeten beloven om aan het eind van onze zes weken durende vakantie in onze nieuwe stulp, bij hen in de Alpen op bezoek te komen.
Diegenen die daar enigszins bekend zijn kunnen zich nu wel indenken dat dat nog een hachelijk avontuur was met een camper over de Col d’Allos ,
En dat daar ook nog een enorm rotsblok de zeer smalle weg versperde droeg ook al niet bij aan het succes van de trip.
U raadt het al: Ik scheet peuken.
Laf als ik ben, uitgestapt en een beetje verder gelopen om daarna mijn Hans te gidsen hoe hij veilig tussen ravijn en rotsblok kon laveren.
Eenmaal aangekomen bij Papi Andre , Oma Marcelle en hun dochter, man en kinderen werden we onthaald alsof we op staatsbezoek waren.
Apero en drank a gogo en hun arme hond Oscar van hetzelfde onmogelijke ras als onze twee foxen moest de garage in want hij was minder gastvrij als zijn baasjes .
En daar at ik die avond voor het eerst een originele Tartiflette gemaakt door Mami Marcelle.
Elk jaar zijn we hen gaan opzoeken en nadat beide zijn overleden is het contact met hun dochter zeer hecht gebleven.
Wij zijn er zelfs van overtuigd dat Papi Andre nog steeds aanwezig is in de planten die nog steeds staan van hem.

Zo hebben we veel blauwe irissen waarvan slechts een piekend blad van een plant pal naast onze aperitief hoek zelfs als het volkomen windstil is heel snel en nerveus hen en weer beweegt,en dan zeggen we altijd: Sante Stompie [hij had sinds de oorlog een geamputeerde arm en had in Colditz gevangen gezeten.]
Alle planten en struiken die door hem zijn geplant bloeien als een tierelier en ook daarom denken we vaak aan hen.

Zeker als we Tartiflette eten ; het recept vind je in mijn kookboek ..

Balkenbrij is altijd onlosmakelijk verbonden geweest met Brabant en iedere Oma heeft daarvoor haar eigen recept.
Mijn Oma was er een kei in en maakte die voor de hele familie, wel op voorwaarde dat we die bij haar kwamen eten want ze hield van een volle tafel.
En toen dan binnen een jaar mijn Oma en mijn moeder kwamen te overlijden waren wij mooi van de Balkenbrij afgeholpen.
Die van de dorpsslager was niet te pruimen.
Gelukkig vond mijn vader die als architect nog al eens ergens kwam  vrij spoedig via een boeren restaurant , waar hij de opdracht had een vleugel aan te bouwen , een slager te Kaatsheuvel die volgens de kastelein de beste Balkenbrij en Zult van Brabant verkocht.
Dus de redding was nabij maar de afstand wat groot.
Vele jaren hadden we het er voor over om van Heeze naar Kaatsheuvel te rijden tot ik dit recept bemachtigde van een eveneens uit Kaatsheuvel afkomstige slager in Eindhoven omdat hij ermee ophield en zo lief was het recept aan mij af te staan .
Hij had volgens mij maar twee klanten , onze toenmalige burgemeester en mij , en omdat hij naast AH zijn nering dreef kon hij daarvoor niet elke dag uit Kaatsheuvel komen.
Jammer, zo loopt het vaak met de middenstand.

Tunesische Venkelsalade is een gemakkelijk te bereiden zomerse salade waarvan ik het recept heb opgedaan op de Provencaalse kookles van de vrouw van de burgemeester; Madame Senequier.                                                   We koken met ongeveer 12 personen een lunch van 3 gangen voor 20 euro pp en we eten die na het koken ook samen op. Als je wijn drinkt aan tafel betaal je 2,50 extra en na de maaltijd worden we geacht te poetsen en af te wassen waarvan ik ben vrijgesteld wegens lichamelijk onvermogen.. en dat schept scheve gezichten…
De kooklessen vinden plaats op de bovenste verdieping van het museum waar men over een professionele keuken beschikt en er wordt kennelijk geen praat over gemaakt dat de burgemeestersvrouw daar bijbeunt .
Helaas is dat nu afgelopen want bij de laatste verkiezingen heeft Front Nationaal ruim gewonnen , dus komt er een eind aan het zoete leventje van ons kent ons met vriendjespolitiek in Provencaalse dorpen .                Ik betreur het niet eens echt want behalve de burgemeestersvrouw en nog twee andere vriendelijke dames vond ik de andere medeleerlingen / kook fanaten  enigszins vijandig.
De vaste kliek zag mij als buitenlandse eend in de bijt gewoon niet staan terwijl mijn Franse spreekvaardigheid meer dan toereikend is , maar je moet er iets voor over hebben om Provencaals te leren koken en hoewel ik me soms moest vermannen om erheen te gaan liet ik me niet uit het Provencaalse veld slaan . Je wordt nooit een van hen…dat heb ik na 20 jaar in het zuiden wel ondervonden . Vrienden genoeg , maar helemaal eigen wordt je hier niet .
Vooral tijdens de les met de bereiding van de Tunesische salade werd ik continu op de vingers gekeken door een Tunesische tandarts en zijn  buitengewoon jaloerse vrouw die natuurlijk veel vaardiger zijn in de materie van het tot op de roze vrucht afpellen van de bloedsinaasappel en die daarna  in flinterdunne schijven snijden , maar ik heb me er dapper doorheen geslagen omdat ik ervan uitga dat ze toch niet wijzer zijn en heb er een fijn recept aan over gehouden  wat jullie kunnen vinden in mijn kookboek .

Mijn recept voor Lasagne is al in de familie sinds de kinderen [ nu dik in de 40 ] klein waren.
Het is samengesteld uit de Basis-Coulis die ik ook vroeger al altijd op voorraad had en verder steeds iets uitgebreid naar mate er op advies van diverse Italiaanse vriendinnen ingredienten aan zijn toegevoegd.
Maar deze variant is sinds de jaren 80 nooit meer veranderd.
De kinderen en kleinkinderen zijn er dol op en geen groter plezier dan wanneer ik ze opwacht met een flinke schaal Lasagne als ze moe van de reis hier in het zuiden aankomen.
Toen de jongste zoon in de jaren 80 een vriendinnetje had , waarmee hij overigens nog steeds samen is ,
wilde hij wel indruk maken bij zijn as schoonfamilie met het fameuze recept van zijn moeder.
En omdat het vriendinnetje bij Oom en Tante logeerde die in de buurt aan het house-sitten waren had hij doodleuk voorgesteld dat zijn moeder wel Lasagne zou maken en het ook nog zou komen brengen ; Catering avant a lettre dus.
Enfin je stelt je kind niet teleur en de Lasagne werd bereid en afgeleverd in wat later bleek het huis van mijn ex-schoonzuster, dat was ook toevallig.
Toen de zoon vandaag arriveerde na de slopende rit uit Nederland en ik uiteraard klaar zat met de ovenschaal kwam het gesprek al snel op die catering van 30 jaar geleden , waar Oom en Tante ook nog steeds over spreken , dus het recept kan ik jullie niet onthouden.

LASAGNE

In de jaren vijftig toen we nog geen mobieltjes hadden en ik vier keer per dag 6 kilometer moest fietsen , heen en terug naar school , vanuit het bos wat door mijn vader was uitverkoren om zich te vestigen , ver van de stad en de kritiek op onze toch wel wat artistieke manier van leven kon het zo maar zo gebeuren dat als ik s’ middags om half een hijgend uit school  mijn moeder doodleuk vroeg of ik even terug naar het dorp wilde fietsen om Kalfslever te halen bij de slager ; als je toen had gezegd dat we 40 jaar later een mobieltje zouden hebben hadden ze ons stante pede naar het gesticht verbannen . .
En niet alleen ik , maar wij waren allemaal dol op dit verrukkelijke recept van mijn moeder dus dat deed ik dan zonder mokken.

Ik verdenk broer en zus er sterk van dat zij altijd wat later thuis kwamen als ik om welk corvee dan ook te ontlopen [bv water putten]
Wij hadden weliswaar een prachtig huis maar geen water en elektriciteit en ook geen verharde weg , bovendien had mijn moeder toen nog geen auto.
Toch heb ik erg prettige herinneringen aan die tijd omdat je niet stilstond bij die ongemakken , we leefden veel buiten en s’winters rond de open haard ; alles waarvoor we nu naar Frankrijk trekken , en TV kijken deden we in het weekend bij Opa en Oma  want Opa werkte bij Philips dus die had een TV toestel .
Echter in 1957 kwam een bekende professor die bij Philips in de raad van bestuur zat ook bij ons in het bos wonen en binnen de kortste keren werden alle voorzieningen geregeld  Water en licht , ook een verharde weg en telefoonlijnen op houten palen…in Frankrijk nog steeds heel gewoon       Naar alle waarschijnlijkheid hadden we dat aan de professor te danken  niet in de laatste plaats omdat hij de plaatselijke Harmonie aan nieuwe pakken hielp .          Dat matsen in de jaren 50 was al met al zo gek nog niet want iedereen voer er wel bij en ook de economie bloeide in die tijd als nooit tevoren .

Het favoriete recept voor Kalfslever van mijn moeder ; Bonma dus.                 Je vindt het in mijn kookboek.

Wie een huis koopt in Frankrijk kan voor vreemde verrassingen komen te staan.
Je gaat met makelaar of andere tussenpersoon een kijkje nemen in het onroerend goed wat je begeert aan te schaffen ; je overlegt ; een bod doen is zeer ongebruikelijk en wordt zeker niet gewaardeerd [ hoewel men er intussen wel achter is dat deze gang van zaken in vele buitenlanden de gewoonste zaak van de wereld is ] en gaat nog een keer kijken.
De afspraak bij de notaris wordt gemaakt ; en er gaat nogal wat tijd overheen alvorens de transactie plaats kan vinden , maar hier kom ik nog wel eens op terug.
Intussen geeft deze situatie de verkoper de kans om het halve huis alvast te slopen want nagenoeg niets is bij de prijs inbegrepen als elk futiliteitje niet apart beschreven staat met handtekeningen van beide partijen; en dan nog…
Daarom kon het gebeuren dat een heel sympathiek slagersechtpaar uit Lyon [ waarmee wij later goed bevriend zijn geraakt ] nadat het contract getekend was , en zij de verkopers , de notaris en de eigenaar van ons park gefeteerd hadden op een Apero in het dorp , aankwam bij hun nieuw verworven bezit en geen keuken , geen koelkast en in het geheel geen verlichting noch peertjes aantroffen en ook de oven was verdwenen.
Helaas stond dit alles niet al te expliciet omschreven en hebben ze er nog een koelkast [ de goedkoopste uit de nabijgelegen Geant ] en een plafondlamp uit weten te slepen en dat was dat .
Aangezien ik als intermediair gefunctioneerd had , ik had koper en verkoper bij elkaar gebracht ,  heb ik het slagers echtpaar Jean en Mireille diezelfde avond op het eten genood , samen met onze andere buren , wat ik altijd doe als er nieuwe ‘bewoners’ komen in onze hoek van dit park, om de integratie te bevorderen en wij nogal eens moeten tolken voor  de vele buitenlandse kopers . [ Fijn als je 5 talen spreekt ]
Het werd een super gezellige avond met zang en dans.
Wij hadden toen nog een aller charmantste buurman in ons midden die zijn naam alle eer aan deed : Serge Guitard , een ras chansonnier met guitar is aan hem verloren gegaan.

Wij gaan helemaal niet zo vaak naar het strand ; want het is er veel te druk , veel te warm en je wordt voortdurend belaagd door enthousiast springende kinderen.
Zonnebaden doen we wel in de tuin bij onze cabanon in het bos .
ECHTER: er is een uitzondering , en dat is lunchen op ons favoriete strandje waarvan ik naam en ligging niet ga verklappen want er komen nu al elk jaar meer gasten en in het hoogseizoen is reserveren noodzakelijk zelfs voor een matrasje.
Toch heb je niet het idee dat het overvol is vanwege de Antilliaans aandoende entourage.
Het is een gezellige hut met houten banken en tafels op het strand , voeten in het zand , en overal Tamarinde bomen die voor veel schaduw en een exotische sfeer zorgen.
Als je na het eten lekker onder die bomen gaat liggen uitbuiken voel je je echt als God in Frankrijk.

De achtergrond muziek is overal hoorbaar doch niet nadrukkelijk aanwezig en een mix van lounge/ reggae soul en easy listening al naar gelang het uur van de dag , maar de grootste attractie is de uitbater/ kok : Pierrot.
Hij heeft de zaak geerfd van zijn ouders en met zijn Deense vrouw en knappe dochter om hem in het gareel te houden lopen de zaken gesmeerd
Er is nl een probleem en dat is Pierrot zelf.
Hij heeft overal lak aan , heeft altijd een glas Pastis aan zijn zijde en doet ook nog andere zaken die God , zelfs in Frankrijk , niet graag ziet.
En Pierrot is de specialist van de BBQ.
Uiteraard met zijn spirituele metgezel , dus het komt voor dat hij plots weggevoerd moet worden.
Van hem heb ik zijn speciaal recept voor BBQ Mosselen gekregen ; al 20 jaar of langer ons lievelings- maal .
We hebben hem eerst nog wel wat drank extra moeten voeren voordat hij het kwijt wilde.
Even simpel als lekker .

Het recept staat in mijn kookboek .