Maand: november 2017

Dat een ongeluk nooit alleen komt is inmiddels breed bekend…
Ik heb een hersenschudding opgelopen en een hele flinke… een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden .
Op de eerste dag van de herfstschoonmaak , ja ja dat bestaat , wilde ik de vacuum gezogen zomerdekbedden in de dekenkist doen .
Daarvoor was de kist iets naar voren getrokken zodat het deksel goed naar achter hing aan de bijbehorende kettinkjes .
Ondanks dat ik mijn schat’s hulp had afgewezen omdat je zulke dingen nu eenmaal beter alleen doet , stond hij op enig moment toch in die kist te duwen en te persen zodat er alles goed in zou passen .
Daarbij verloor hij even uit het oog dat er wielen onder de kist zitten zodat we die ook kunnen bijschuiven als poef en jullie raden het al….. de kist verschoof en ik kreeg het deksel met het koperen slot recht op mijn hoofd , op de plaats waar ik eerder een hersenkneuzing had .
Reeds een week  geveld , maar het gaat nog even duren…..
Schat moest boodschappen , maar helaas ….. hij kwam niet ver…. de auto wilde in geen enkele versnelling , net terug van een andere reparatie… dubbel pech … dat was de ochtend van 11 november en dat is een Frankrijk een heel belangrijke feestdag ; nl. de bevrijding van de Eerste Wereldoorlog .
Garage gesloten en dat voor het hele weekend .
Fietsen behoort niet tot de mogelijkheden met een helling van 20% hier op onze berg en zo zitten we dus 4 dagen vast aan de restjes .
Gelukkig grijp ik niet snel mis en met een beetje creativiteit is er wel iets te brouwen hoewel de groente restanten wat fleps zijn geworden.
Met 5 Puree Aardappelen , 4 Winter Wortelen en een paar stukjes Prei plus een grote Ui heb ik een originele Brabantse Stamppot gemaakt die wij vroeger bij mijn eigen Oma kregen en in de streek rond Eindhoven bekend staat als Petazzi…. geen woord Italiaans bij….

Steevast werd dat gegeten met Ribbetjes , heden ten dage bekend onder de naam Spare Ribs en in tegenstelling tot de jaren vijftig worden die Ribbetjes tegenwoordig gegrild na het koken .

In de vriezer zat nog een pak Ribbetjes dat ik eerst heb laten ontdooien .
Ik heb ze vacuum gekookt zodat de sappen er in blijven en ze niet droog worden .
[ mijn Oma maakte met het kooknat nog Tomatensoep ]
Natuurlijk heb ik geen Vacuumkoker en ook geen Vacumeerapparaat maar wel een creatieve geest .
De Ribbetjes heb ik in twee gedeeld en in een ziplock zak van Action gedaan .
In een hoge soeppan heb ik heet water uit de boiler laten lopen… dat is 60′
Alvast een elektrische pit hoog aangezet en daarna op stand 1 , voor warm houden of Slow Cooking .

De pan op de pit , het zakje met een wasknijper aan de rand bevestigd en  verzwaard met de vijzel…. het vlees moet onder water blijven .
Na enkele seconden begint door de warmte het zakje vacuum te trekken en toen heb ik het dicht gedrukt .
Dit hele gebeuren heb ik 3 uur op de plaat laten staan en er af en toe een kookthermometer ingestoken of de temperatuur niet steeg of zakte de temperatuur moet op 69’blijven ; het ging perfect en het vlees werd sappig en zacht .
Daarna heb ik het zakje in een schaal gezet om de Marinade er in te gieten ….  [in dat zakje dus]….

1 kopje Coca-Cola
1/2 kopje Appelsap en 1 eetlepel Appelstroop
2 lepels Bruine Suiker
1 theelepel Sambal
Flinke scheut Ketjap
Cajun Kruiden
Gerookt Paprika Poeder
Peper en Zout uit de molen

Flink schudden , het zakje sluiten , de lucht er uit zuigen en enkele uren marineren waarbij je af het af en toe omschudt .

Om te bereiden de oven voorverwarmen op grill stand , het Vlees droog deppen en de Marinade snel op hoog vuur laten inkoken .
Bestrijk de Spareribs met de ingekookte saus en grill ze een minuut of vijf ; dit hangt sterk af van de oven .
Vanzelfsprekend zijn ze nog lekkerder als je ze op de BBQ legt .

Al lang voordat mijn schat en ik een setje werden kwam ik op een fameus adresje in St Tropez waar ze de beste Mossels ter wereld serveren ; althans in mijn belevenis .

Een beetje hoog achterin het dorp gelegen op een stukje oude stadswal is het of je in een ansichtkaart zit…. zeer romantisch
Zelf ging ik er elke vakantie enkele malen eten en nu ik met grote regelmaat in de omgeving vertoef , elke paar weken…
Iets anders als Moules Sauce Poulet heb ik er nog nooit besteld ; goed is goed beter kan niet en ik heb zo de gewoonte om aan elk restaurant wat ik frequenteer mijn lievelingsgerecht te koppelen waardoor ik nooit word teleurgesteld .
Dit familiebedrijf wat haast zo’n 70 jaar bestaat is al zo’n kleine 50 jaar mijn adresje , ik heb de dochter zien opgroeien tot de nieuwe gastvrouw en Jacques .. haar vader… die vroeger de scepter zwaaide doet het wat rustiger aan hoewel hij nog steeds stevig de touwtjes in handen heeft en de kassa beheert .
De ontvangst door hem is hartverwarmend en ondanks het feit dat daar duizenden mensen per seizoen komen eten krijg je het gevoel dat je een persoonlijke vriend bent… en dat is gastheerschap wat je nergens anders tegenkomt in een toeristische valkuil als St Tropez .
Een paar maanden geleden belde ik om een tafeltje te reserveren in het hoogseizoen om met mijn vriendin te gaan lunchen en tot mijn opperste verbazing stootte ik op een antwoordapparaat dat mij duidelijk maakte dat de zaak wegens omstandigheden drie dagen gesloten zou zijn…. de schrik sloeg me om het hart…. er zou toch niets met Jacques gebeurd zijn ??? Die lieve attente man moest toch zo ongeveer tegen de tachtig lopen….. niets is dan onmogelijk .
Zonder te reserveren besloten we het aanpalende restaurant te vereren met ons bezoek , alhoewel dubbel zo duur …. maar met hetzelfde adembenemende uitzicht , dus dat mag iets kosten .
Grote verbazing … ons favoriete adresje was gewoon open en de baas springlevend .. het terras zat al stampvol.. maar opgelucht als ik was vloog ik Jacques om de hals en vertelde van mijn angst en het vruchteloos telefoontje wat dus op een misverstand berustte ; ik had het  nummer getoetst van het  restaurant dat een regel hoger stond in de gele gids.
Maar de lieve man zo ontroerd door mijn reactie heeft een tafeltje tegen de kassa laten plaatsen zodat we zonder reservering toch nog konden eten ennnnnn …. hij de taak op zich nam om persoonlijk te zorgen dat het ons aan niets ontbrak ; inclusief aperitief van het huis.                                       Sedertdien zijn wij steeds zijn speciale gasten en de enige die nog door hem persoonlijk worden vertroeteld wanneer we daar doodmoe van de markt neerstrijken voor de welverdiende lunch….. Moules Facon Poulet .

Ook thuis in Nederland maak ik al zo’n jaar of veertig mijn Mosselen op deze manier en tot grote tevredenheid van mijn gasten dus toen ik gisteren een telefoontje kreeg van mijn dierbare en niet boze stiefmoeder die mij om het recept vroeg , heb ik besloten om het maar eens op papier te zetten ; je vindt het in mijn kookboek .

Eind jaren vijftig ging ik naar het Lyceum in de grote stad , 13 km heen en 13 km terug op de fiets van en naar het boerengat waar mijn vader het nodig had gevonden zich terug te trekken uit het stadse leven wat indertijd gebruikelijk was onder de artistiekelingen uit de binnenstad van Eindhoven.
En dan ook nog niet in het dorp , maar kilometers daarbuiten , in het bos en aan de rand van de heide…
Nu kan ik die rust bijzonder waarderen maar voor een tiener kleefden daar nogal wat nadelen aan : Bioscoop , fuifjes , met vriendjes door steegjes slenteren , dat ging allemaal aan mij voorbij .
En dan nog een voorbeeld : het cafetaria !!! daar fietste ik elke dag langs met mijn vriendin , tevens buurmeisje …buren hadden we gelukkig wel in dat bos.. een eveneens artistiek gezin en nog een familie waarvan de vader professor was en tevens directeur van het Nat-Lab van Philips… ook zij vielen buiten de norm van een standaard gezin uit de grote stad .
Ik kom nu terug op het cafetaria… Friet en Kroket of Knakworst , dat kenden we wel … maar toen de Nasibal in de koelvitrine verscheen waren we helemaal om… wat een pikante exotische hap .
Mijn zakgeld was heel niet slecht maar meestal toch op aan het eind van de week en daar had ik toen het volgende op gevonden : Zaterdag ochtend moesten we nog naar school maar waren dan om 12 uur uit , juist het tijdstip dat mijn [ niet lievelings- ] oma en haar tweede echtgenoot in de serre zaten aan een Porto voor de maaltijd , en het toeval wil dat hun huis op de route lag tussen Lyceum en cafetaria .
Heel schijnheilig gingen we dan Oma goedendag zeggen en dan stopte ze me een gulden toe met de woorden : niets tegen Opa zeggen .
Hetzelfde gebeurde met de stief- Opa al was die met een knaak wel iets guller .
Zo had ik elke zaterdag een extraatje om met mijn vriendin [ die zulke faciliteiten niet had ] bij het cafetaria een Nasibal te eten en voor dat geld kon er nog een Frietje of een ijsje bij ; dat lag aan het seizoen…
De Nasibal is altijd mijn favoriet gebleven totdat bij mij Gluten intolerantie werd ontdekt en ik ben domweg nooit op het idee ben gekomen om die zelf te maken…. kan toch niet moeilijker zijn dan een Kroketje…
Tot vandaag… omdat ik een beetje Nasi over had van afgelopen vrijdag .           Recept in mijn kookboek