Maand: november 2017

Een jaar of zes geleden hebben wij een schitterende road-trip gemaakt langs de westkust van de USA.
We hebben die reis benut om Oom en Tante en de nichtjes te bezoeken die her en der aan de kust wonen tussen San Diego en Seattle.
Alle highlights die er maar te bedenken zijn hebben we bezocht en nog veel meer weinig bekende plekjes in gezelschap van de familie .
Dat werd dus San Diego -Seattle Highway nr 1, die we hebben gevolgd tot de boot naar Victoria in Canada , en die trip hebben we er ook nog bij gedaan omdat dat een prachtig eiland is met fraaie bloementuinen en zeer Europees van sfeer .
Wat ons daar aan de westkust heel erg is opgevallen is dat je er uitzonderlijk goed kunt eten en ik lieg niet als ik zeg : net zo goed als hier.
Wij hebben ook weinig te dikke mensen gezien , behalve in de reservaten , en er is een overflow aan Aziatische restaurants van elke herkomst.
Chinees in L.A. en San Francisco en verder heel veel Thais , Pakistaans en Indiaas of een mengelmoes ervan .
Op een middag hadden we heerlijk gegeten in een mooi restaurant wat uitkeek over de baai en het dorp waar de Hitchcock film The Birds is opgenomen waarna  we onze road-trip weer wilden vervolgen , maar toen maakten we iets mee waarvan we het bestaan niet konden vermoeden :
We hadden in San Francisco een verse huurauto opgehaald waarmee we naar Canada mochten en omdat het ineens heel fijn weer geworden was
[ maart ] wilde schat het schuifdak openen en drukte op een knop die in de auto van mijn oom op diezelfde plaats achter de binnenspiegel zat   ,                EN :>>> HELLO!!! YOUR SHERIFF SPEAKING!!! ARE YOU IN TROUBLE???
Daar hadden wij dombo’s nog nooit van gehoord en haastten ons te zeggen dat we op een knop gedrukt hadden in een huurauto.
Maar nog binnen diezelfde minuut zwenkte de Sheriff’s pick-up truck de parking op om ons als het ware te ontzetten.
Zij wisten ons te vertellen dat het wel eens voorkwam dat men met het pistool op de slaap moest zeggen dat het een vergissing was.
Big Brother die watching is , is zo gek nog niet.
En in dat fameuze restaurant hebben we dus Kip Colombo gegeten , waarvan ik vanzelfsprekend het recept niet heb bemachtigd  maar met goed proeven en vaak oefenen bij benadering namaak.
Wij vinden het in elk geval lekker ook al is het ietwat aangepast aan de Westerse smaak.

 

 

Ik heb een allerliefste vriendin die oorspronkelijk uit Bourgogne komt maar naar het zuiden is getrokken , natuurlijk vanwege het weer , en sinds een paar jaar hier ook de liefde van haar leven heeft gevonden .
De hele familie heeft hier in wisselende samenstelling al gewoond of tijdelijk verbleven en we kunnen heel goed met hen overweg.
Naar mijn idee passen de Bourgondiers zeer goed bij de Brabanders ; heel hartelijk , gezellig en we delen  een grote voorkeur voor uitgebreid tafelen .
Toen we vele jaren geleden op terugreis naar Brabant waren MOESTEN we zeker en vast bij de familie komen overnachten want er was ook nog een verjaardag te vieren .
Zus Nadine die jarig was had niet lang daarvoor een te renoveren boerderij betrokken en daar ging de reis naar toe .
Uiteraard au bout du trou du c.. du monde waar we na heel veel zoeken en vooral veel ruzie [ geen Tom Tom ] toch nog aankwamen in het donker , aangezien ik in een boze bui  de wegenkaart al uit de auto had gesmeten en de ega had toegebeten dat hij het maar uit moest zoeken. Vroeger kregen we altijd bonje in de auto over het kaartlezen en tegenwoordig door de schuld van TomTom want ook met hem blijft het behelpen .
Maar dit terzijde.
Er lag een dik pak sneeuw en het was beren koud maar we moesten toch eerst nog mee naar de plaatselijke kerstmarkt , met gevaar voor eigen leven wegens die spekgladde wegjes met sloten erlangs.
Intussen hield moeder , beter bekend onder de naam Mamilotte [ Charlotte ] , zich bezig met het godenmaal , wat aan haar wel was toevertrouwd .
We hebben heerlijk gegeten en vergeten deze logeerpartij nooit meer , maar dan om een andere reden.
Want de hele familie , en dat was toch snel zo’n twintig man plus onze honden , moest in die kou op een heel grote open zolder slapen waar een oude potkachel vrolijk stond te snorren en zo’n vijftien bedden [ een- en tweepersoons ] stonden opgesteld ; kris kras door elkaar.
Het hoeft geen betoog dat ik mijn verstand verkeek want dit was ongekend.
In een discrete hoek maar pal naast het bed van mijn vriendin en haar toenmalige “verloofde’ stond een tweepersoonsbed met het fraaiste linnengoed en dat was voor ons ; de gasten.
Het dakraam mocht natuurlijk niet open naar goed Frans gebruik , dus dat heb ik stiekem gedaan toen de rest snurkte , want dat deden ze allemaal na zo’n rijke maaltijd .
Bovendien sloop er elk half uur wel iemand voorbij , twee provisorische houten trapjes af om naar de wc te gaan , maar ook dat was oorzaak drank.
Uiteraard zat er nog geen deur in die wc , maar een lap als gordijn , en stond er midden in de nacht ook nog een neef van zo’n jaar of twintig voor mijn neus.
Dit soort taferelen vinden de Fransen volgens ons heel normaal want in onze familie boerderie ligt in Augustus ook de hele tent vol met bedden en matrassen.

s’Lands wijs s’lands eer.

Mammilotte maakt de simpelste maar meest authentieke Boeuf Bourguignon waarvan  het recept in mijn kookboek

 

Het moet zo ongeveer in 1910 geweest zijn , dat het verhaal uit de overlevering van mijn Oma vertelt dat ook de bevolking in de stad , die vaak nog diepe tuinen hadden , zelf hun groente en aardappels verbouwden want zeker in die tijd was het sappelen voor de kost.
Oma had buren die van het Drentse platteland kwamen  , zoals veel van hun provinciegenoten , om bij Philips te werken.
Er is in Eindhoven zelfs een Drents dorp.
Daar woonde mijn oma niet ; zij woonde in het Philipsdorp tegen de binnenstad aan , maar wel met diepe tuinen.
De Drentse buurvrouw nu , had een houten poot=been wat bijzonder goed van pas kwam bij het poten van aardappels  en een hulpmiddel waarmee zij goed gezien was in de buurt.
Overal waar aardappels gepoot moesten worden ging zij aan de slag : Buurvrouw voorop en tikte het kuiltje in de grond met de houten poot en de bezitter van de tuin hoefde er slechts de pootaardappel in te doen en dicht te strijken. What’s in a name… een poot om te poten….
Dat was in die tijd nog naobuurschap , men deed alles samen , niemand had het breed en er werden dus vaak en veel aardappels gegeten . Vincent van Gogh is er beroemd door geworden..
Zoals mijn Oma ben ik ook dol op aardappelschotels in alle varianten en vandaag eens een moderne versie die snel klaar is .

Aardappelsalade van stevige Aardappels of Rattes [ een soort krieltje met spitse punt]

Mijn tip is om de salade zeer ruim tevoren te maken van de nog warme Aardappelen zodat zij behoorlijk lang in de koelkast kan intrekken .
Ik begin met Aardappels af te spoelen en voor te garen in mijn Aardappel topf in de magnetron..geschild voorkoken kan natuurlijk ook .
Af laten koelen … de schil eraf trekken en in plakken snijden .

 

Dan een teen Knoflook snipperen ….een Granny Smith Appel in kleine schijfjes snijden….evenals twee Lente Uien of heel jonge Preien , met steel en al .
Meng er nu voorzichtig een dressing door die je maakt van twee lepels goede Mayonaise , een lepel pittige Mosterd , een bekertje dikke Griekse Yoghurt en Zwarte Peper en Zeezout uit de Fairtrade molen .
Laat geruime tijd intrekken in de koelkast… liefst een nacht

.

 

 

Recept in mijn Kookboek

Ruim veertig jaar geleden hadden wij een hond uit het asiel die met stip de slimste hond was die we ooit gehad hebben.
Zijn ras was POENIEL en de naam zegt het al ; een kruising tussen een Poedel en een Spaniel.

Hij was zo slim als een Poedel en zo ongehoorzaam als een Spaniel.
Nadat wij hem uit het asiel hadden gered toen hij reeds zijn tanden had gewisseld dus minimaal anderhalf jaar moest zijn hebben wij nog zestien jaar heel veel plezier van hem gehad. We noemden hem Pietepaf , afgekort Pias.      Heel het dorp kende onze hond en de keren zijn niet te tellen dat wij op donderdagmiddag een telefoontje van de visboer kregen dat hij weer eens onder de kraam stond te schooien.
Hij had dan al zo’n twee kilometer gewandeld en twee heel drukke wegen overgestoken.
Ook schaamde Pietepaf zich er niet voor zich zonder ons begeleiding naar ons stamcafe te begeven  om daar om een schoteltje Advokaat te bedelen ; dat was hij zo gewend wanneer hij met ons mee mocht .                                    Dan sloot de zingende waardin hem op in het voorraadhok tot ik hem weer kwam halen.                                                                                                                           Sappig detail is dat hem dat schoteltje werd aangeboden aan de bar en de hond dan ook op de barkruk zat ; de stamgasten beschouwden Pietepaf natuurlijk allemaal als een van hen.
Een heel bijzondere kameraad zoals je er maar een in je leven tegenkomt, en heel knap bovendien ; hij leek op een zwarte zwabber.
Pietepaf at zoals toen gebruikelijk met de pot mee en hij was een echte smulpaap met een grote voorkeur voor etenswaar waarin suiker was verwerkt.
Op een goede dag had ik juist de tafel gedekt en de pannen [zo ging dat indertijd] stonden al op tafel toen de telefoon ging.
Een looptelefoon was er toen nog niet en een portable al evenmin , de kinderen zaten ook nog niet aan tafel.                                                                      Enfin bij mijn retour in de keuken stond Pietepaf boven op de tafel en slokte juist de laatste hap Bietjes naar binnen………de pan was leeg .