Wij beschikken samen met onze Franse “familie’ over een familie boerderij au bout du trou du cul du monde…..
Een onzedig spreekwoord om letterlijk te vertalen , maar kort gezegd betekent het : aan het eind van de wereld , daar waar DE HERE JEZUS  zijn sandalen heeft verloren… dus dan weten jullie het wel .
Sinds 1928 is de boerderij niet meer bewoond geweest , behalve gedurende de vakanties en 4 jaar in de tweede wereldoorlog .
Er is nu eenmaal weinig werk in de Lot ….. al kun je er in tijden van groot onheil zoals een eventuele  derde wereldoorlog altijd leven van wat de natuur geeft en ruilhandel drijven met Lot-genoten .
En elke keer als er zich in den lande calamiteiten voordoen zweert neef Jean – Louis dat we met z’n allen naar de boerderij kunnen vertrekken en net zo rustig leven als zijn ouders  en grootouders in W.O. 2 .
In zijn droom hebben we dan koeien en kalveren ; de stallen zijn er nog… ook een varkenshok voor ons varken met een vide voor de kippen…

Achter dat stalletje is een heuse eenden poel [ denk aan foie gras ]
En in de boomgaard lopen dan onze geitjes onder de vele vruchtenbomen waar ik momenteel likeuren van brouw en confiture kook .
Voor een moestuin is dan nog plaats op het huidige parkeerterrein voor 4 auto’s want dat terrein  hebben we dan niet meer nodig omdat we  wel een bron hebben die water geeft maar geen olie  … kleine minpuntjes blijf je houden…Als we dan tijdens de zomerse familievakanties  met z’n allen aan de grote tafel onder de lindenboom met een goede fles Rood  zitten te fantaseren over onze terugkeer naar de natuur liggen er opvallend vaak Eendenborstjes op de BBQ . We zijn er allemaal dol op .             Recept in mijn kookboek.

De vrouw van onze aangewaaide neef , die door haar werkzaamheden voor de wereldtafeltennisbond niet aan alle vakantie geneugten kan deelnemen , is chauvinistisch en niet zo’n klein beetje ook…..
We laten haar maar kletsen en om de sfeer niet te drukken geven we haar daarom altijd gelijk .
Totdat zij het een paar maanden geleden wel heel bont maakte .
Op het BFM journaal en de volgende dag in de krant werd gewag gemaakt van het feit dat de Fransen op Culinair gebied van de eerste plaats waren gestoten en dan nog wel door de Hollanders……
Het stond er zwart op wit en niet door een Nederlandse journalist geschreven , dus….. ik besloot dit bericht aan  de neef door te mailen via zijn vrouw aangezien hij de internetkunsten in het geheel niet machtig is .        Hij is namelijk wel over de streep getrokken  wat betreft de Nederlandse        [ althans mijn ] kookkunsten  .
Jullie raden het al …. binnen een half uur had ik bericht vanuit Tokio , zo belangrijk was dit voor haar .
DIT BERICHT IS TRUCAGE EN IS PERTINENT ONJUIST…..mailde zij vinnig   .
Enfin , dit jaar heeft ze maar liefst drie weken  vakantie opgenomen omdat ze aan haar heup geopereerd is en moet revalideren , wat betekent dat zij  natuurlijk elke dag mee eet met de diverse vrienden die keukendienst hebben .
Hoeft geen betoog dat zij zelf niet kan koken en daartoe nog nooit een poging heeft ondernomen , behoudens haar voorgerecht van Tomatenschijfjes met dito nep-Mozzarella uit de supermarkt ; keurig om en om op een schaal geschikt .
ENNNN ze smikkelt er flink van bij ons en de andere vrienden ondanks het feit dat ze zgn . aan de lijn doet en bovendien is ze ook nog goed voor een fles Champagne per avond wat de volgende dag moet worden vereffend middels buikspieroefeningen op de muziek van Madonna en Britny Spears ; [ mevrouw is 62 jaar ]
Toen ik deze week toch eens subtiel opmerkte dat ze zich het eten van een Hollandse wel heel goed liet smaken en weet dat  haar complimenten altijd welgemeend zijn [ normaal  zegt ze ronduit wat er niet goed is ] antwoordde ze volmondig dat de zaken bij ons toch heel anders liggen omdat wij zoveel van de Fransen geleerd hebben op culinair gebied dat wij ons als echte Fransen mogen beschouwen.
Het is ook maar hoe je er tegen aankijkt nietwaar……
s’Avonds in bed hebben wij ons natuurlijk slap gelachen .
En aangezien onze vriendin dol is op Taboulé , maar dan uit een pakje van de supermarkt waar je heet water op gooit [ Quel Horreur ] heb ik daar gisteren een glutenvrije variant op gemaakt met Quinoa: ENNNN de schaal was schoon op , zoals altijd als de familie komt eten en je kunt van mij aannemen dat ik weeshuis hoeveelheden maak omdat ik niet de geschiedenis in wil gaan als zuunige Hollander.

Eerst kook ik de Quinoa naar behoefte .
Daarbij doe ik navolgende ingredienten terwijl de Quinoa nog warm is zodat de smaken goed worden opgenomen en zet de bak dan een middag in de koeling .
Een hele Limoen met schil en al , fijngehakt in de Foodprocessor.
Een fijngehakte Rode Ui .
Een fijngesneden Venkelknolletje .
Een fijngesneden halve Granny Smith Appel .
Acht fijngehakte Walnoten .
Een handjevol Rozijnen .
Vers gehakte Menthe , Koriander en Bieslook naar smaak .
Zwarte Peper en Zout uit de Fairtrade molen .
Ras al Hanut poeder , Gemberpoeder en Komijn .
Dan door elkaar husselen met het sap van een halve uitgeperste Citroen en een beetje goede Olijfolie , echt een beetje !

Wij hadden de veerboot geboekt van Toulon naar Civittavecchia [de haven van Rome ] en zouden zo rond lunchtijd bij onze vrienden arriveren.
Helaas is tegenwoordig die veerdienst wegens gebrek aan belangstelling uit de vaart ; hetgeen wij zeer betreuren.
Aanvankelijk bedoeld voor vrachtwagens die van Barcelona via Toulon naar Rome rijden om de wegen aan de zuidkust te ontlasten, want duur was die overtocht ook al niet …de Landrover die hoger is dan 2 meter valt namelijk ook in die categorie…….en stond pront tussen de reuzen van de grote weg samen met nog een aantal Zuid Franse touringcars omdat deze verbinding voornamelijk gebruikt werd door bussen vol Franse dames met lege koffers die in Rome gingen Outletshoppen; en dat kun je in Rome !!!
Die dames hadden me op een idee gebracht waardoor de terugreis langs die outletshops werd gepland ; ik heb zelfs nog een koffer [ ook outlet ] bij moeten kopen om alle schatten mee naar huis te nemen .
Echtgenoot en ik hadden een slaapstoel geboekt , want we hebben  beide nogal last van engtevrees.
Helaas voor ons bevonden die slaapstoelen zich in de bioscoop en daar was het warm , druk en erg luidruchtig zodat we in eerste instantie in het restaurant plaats namen waar genoeg te beleven en vooral te zien  was  : Eerst Buffet ; niets is leuker als te loeren naar hen die hun bordjes gaan vullen en hervullen en nog maar eens vullen . Daarbij geven wij punten als waren we de jury van een concours d’elegance .
Daarna ging het grootste deel van de Franse dames kaarten , en dat ging zo ongeveer de hele nacht door .
Om een uur of drie werd het eindelijk wat kalmer in de cinema en hebben wij ook nog even de ogen kunnen sluiten maar comfortabel was het niet.
Op die min of meer doorwaakte nacht volgde de tocht door Italie die me nog lang zal bijblijven ; zooooo heet als het was en nog maar begin juni.
Het was minimaal 40 graden en de zon stond pal op de voorruit , de airco kon het niet aan , het gloeiend hete koelwater sijpelde ons over de enkels en ook de geopende luchtkleppen van de landrover boden geen soelaas.
Op de plaats van bestemming aangekomen waren we waarschijnlijk al 2 kilo afgevallen van het transpireren ; een beter dieet is nauwelijks te vinden en even slecht voor het hart als alle denkbare crash dieeten.
Gelukkig wachtte ons na het hartstochtelijke wederzien en een koude douche een heel frisse zomerse Salade die ik nog heel vaak maak bij heet weer, dus ook vandaag ; recept te vinden in mijn kookboek .

Zo’n 50 jaar geleden was Eindhoven nog bepaald geen wereldstad en voor allerlei lekkere zaken of aparte kleding gingen we altijd nog naar Antwerpen of Brussel waar de roots van mijn vader lagen.
Uiteraard waren dat de meest favoriete uitstapjes voor mij en zeker wanneer ik alleen met mijn vader mee mocht .
In die tijd waren die 90 kilometer nog een hele trip over al die slechte wegen , want de autobaan lag er toen nog niet en daarom nam de uitstap een hele dag in beslag waardoor er ter plekke ook geluncht moest worden.
Ik hoef jullie niet te vertellen dat die lunch voor mij nog belangrijker was als het nieuwe kledingstuk dat ik mijn vader daarna kon aftroggelen omdat hij er altijd intrapte en ik daar dankbaar misbruik van maakte.
Op een van die dagen gingen we naar een deftig visrestaurant waar mijn vader en moeder geregeld gingen eten , maar waar ik nog niet eerder was geweest .
We werden op de bekende Belgische wijze afgehaald bij de deur en zeer vriendelijk welkom geheten stelde vader mij voor aan de eigenaar , met de woorden : Vandaag ben ik met mijn dochterke.
Jullie zullen wel begrijpen dat vader een vette knipoog toegeworpen werd en ik aangesproken als mevrouw .
Omdat ik als mannequin werkte [ in die tijd zag ik er navenant uit ] en elke man van aanzien een maitresse had in het Belgie van de jaren zestig was die reactie dus ook weer niet zo gek en we hebben ons dan ook rot gelachen om al die heimelijke blikken.

En dit voorgerecht , dat nooit gedateerd geraakt is , heb ik daar voor het eerst gegeten.

Gamba’s in Saffraansaus   ; recept te vinden in mijn kookboek .

ROQUEFORT DE GABRIEL COULET

30 jaar geleden kwamen we voor het eerst in de Aveyron en bezochten uiteraard de caves in Roquefort waar we nog moeite hadden een gelegenheid te vinden om een stuk stokbrod met Roquefort te genieten en zaten we dus helemaal alleen met ons vieren op het terras van een verder dood hotel.
In dat dorpje was toen nauwelijks toerisme wat ongelooflijk lijkt als je nu de hordes ziet die daar elke dag de caves en hun winkels onveilig maken…. niet letterlijk bedoeld natuurlijk .
Vele vakanties volgden nog en telkens zagen we de toeristieke veranderingen zoals in alle dorpen in dat gebied  zoals bv ook La Couvertoirade ; in onze ogen is zulk een kermis een verarming hoewel de plaatselijke middenstand daar heel anders over zal denken .                     Sinds wij beschikken over een boerderie in de Lot komen we daar enkele keren per jaar op een paar kilometer langs en slaan dan meestal een halve Roquefort van Gabriel Coulet in … voor ons de beste en daarin staan we niet alleen gezien de vele prijzen die door hen in de wacht zijn gesleept.
In de jaren 70/80 was ik geabonneerd op een tijdschrift , een glossy [ die bestonden toen ook al ] AVENUE , waarin vele adressen in Frankrijk waar voor een schijntje erg lekker gegeten kon worden… met de titel :
ETEN ALS GOD IN FRANKRIJK VOOR EEN TIENTJE .
We maakten er dan ook een sport van om die restaurantjes op te zoeken en dat heeft ons nooit berouwd  , diverse van die adresjes bezoeken we nog met enige regelmaat hoewel de prijzen wel in het huidige tijdsbeeld zijn gaan passen .
In dat blad hebben we toen een adresje gevonden in Millau waaraan we nog vaak terugdenken en wat mij een even eenvoudig als lekker recept heeft opgeleverd .
Het was Mei , Moederdag en erg koud . Samen met onze vrienden zaten we bij de open haard in het betreffend restaurantje , we waren in een melige bui omdat je met zulk weer altijd meer drinkt dan goed voor je is , al was het wel goed voor de stemming .
De maaltijd was boers en goddelijk , daarbij kwam als kers op de taart nog de knappe zigeuner gitarist die zoetgevooisde liefdesverklaringen in de oren van ons , meisjes , zong  . Dit alles maakte dat de Lamskoteletjes die we die avond aten sedertdien door het leven gaan als
LAMSKOTELETJES CON AMOR    recept in mijn kookboek

Een jaar of tien geleden bestond er nog een Ferry dienst van Toulon naar Civittavecchia , de haven van Rome.
Dat was voor ons een uitkomst om vakantiereisjes naar Italie te ondernemen, waar onze beste vrienden zijn neergestreken toen wij ons heil gezocht hebben aan de Franse Zuidkust.
De verbinding over de weg naar de Adriatische Kust liet toen , trouwens nu nog steeds , veel te wensen over.
Smalle tunnels , smalle autobanen , veel gaten in de wegen en zeer hoge prijzen voor de  tolwegen .
Ook de binnenwegen waar de natuur weliswaar bijzonder fraai is zijn niet aanbevelenswaardig , want bevolkt door plattelanders in APE’S die alle tijd hebben wegpiraten .
APE’S zijn van die driewielige mini mini vrachtwagentjes waarvoor slechts een brommervergunning vereist is , en die dan op een provinciale weg ingehaald worden door reuze vrachtwagens beladen met natuursteen.   Het mag een wonder heten dat dat opmerkelijk vaak nog goed afloopt ook
Als we de nachtboot namen kwamen we in de haven aan rond 12 uur s’ middags en namen alleen deel aan het Italiaanse verkeer in het middaguur  we zochten rond drie uur een camping op en gingen dan de stad verkennen , op die ontspannen wijze toerden we al sightsee-end richting vrienden.
Op een goede dag kwamen we in Florence terecht waar we een hotel geboekt hadden wegens de niet nabijgelegen en overvolle camping.
Om half een s’ middags de auto genomen om in de stad te parkeren teneinde de bezienswaardigheden te verkennen.
[ Ik kan niet lang lopen ]
Ons project leek wonderwel te slagen ondanks het feit dat onze auto [ landrover 2.07 hoog ] niet in elke parkeergarage past want we vonden midden in het centrum een parkeergarage met een inrijhoogte van 2.10…… dus God zegen de greep . Langzaam daalden wij af totdat we aan het eind van ons parkeervak zoiets als een ontluchtingsbuis tegenkwamen .
KRRRRR KRRRRRR……… het dak kraste en kraakte van alle kanten , en schat raakte al in paniek ; maar ja we stonden er nu eenmaal .
Veel luid gevloek wat hier niet herhaald kan worden en daarna ………..: ik draai hier om ,  hier heb ik geen zin in.
Enfin , ik antwoordde dat we er nu toch in waren gekomen  en we wel zouden zien hoe we er s’ avonds weer uit zouden rijden.
Natuurlijk hebben we geen spijt van gehad van onze stadsbezichtiging en ondanks mijn beperkte actieradius heel veel gezien en heerlijk gegeten .
Hoe we naderhand achteruitrijdend en krassend die parking uit moesten omdat die auto niet verder geraakte plus alle consternatie in verband met de tickets en de scheldende beheerder zal ik maar niet vertellen , doch altijd als ik Spinazie a la Florentine maak denk ik terug aan Florence , in de eerste plaats helaas aan die parkeergarage en dan pas aan de stad.

Het recept voor dit heerlijke groentegerecht  of als lunch hapje met een Spiegelei erop staan in mijn kookboek

Mijn vader was bij leven  Architect van Belgische origine en uit hoofde van zijn beroep kwam hij nogal eens ergens in Nederland en Belgie op bouwplaatsen van een door hem ontworpen villa of project .
Uiteraard dreven de meeste clienten ook een nering waardoor mijn vader steeds met allerlei presentjes thuiskwam .
Douceurtjes waren in die jaren de normaalste zaak van de wereld en je hoorde er niemand over ; sterker nog , de economie draaide op volle toeren , een kwestie van gunnen en pamperen .

De auto’s kwamen van de garage waarvoor gebouwd werd en de vrijkaarten voor wereldbekende artiesten van het theater …                                                  Dicht bij het vuur zitten had zo zijn voordelen…..                                                      Ik vermoed zelfs dat ons nieuwe huis in die tijd weinig heeft gekost vanwege de provisies van de onderaannemers  ; wat in die tijd ook al heel normaal was .                                                                                                                                    Kleding en schoenen uit de monstercollecties van fabrikanten , een Poolse Herder gekruist met een Wolf voor de bewaking , Ganzen , Bokken en Geiten , zelfs een Shetland poney op de achterbank van de auto  ……je kon het zo gek niet prakkiseren of hij bracht iets mee om ons gezin te verrijken.
Zo was ik bijvoorbeeld de eerste op het Lyceum , met 1400 meisjesleerlingen , die een Nappa leren jas bezat , zo’n sixties model met drie grote knopen en koningsblauw , die van een fabrikant uit Tilburg kwam  en dat was een jaloersmakend bezit ; hij is dan ook gestolen uit de lyceum garderobe.
Belse bonbons tot we er allemaal misselijk van waren , tray’s met gebraden haantjes toen hij een restaurant dat daarin was gespecialiseerd moest moderniseren , ennnn ………toen kwam er ineens een Champignonkweker in beeld.
Telkens wanneer de vorderingen in de bouw gecontroleerd waren kwam vader met een hele kist Champignons thuis.
Jullie zullen begrijpen dat wij creatief werden in de bereiding daarvan want nooit iets weggooien was ons met de paplepel ingegoten.
Het recept dat ik vandaag geef is slechts een van de vele en staat in mijn kookboek :

GROTE GEVULDE CHAMPIGNONS

Ik ben altijd dol geweest op moestuinieren en heb dat jaren met succes gedaan .
Helaas kwam aan deze hobby een einde door lichamelijk ongemak en na nog enige mislukte pogingen om het toch zelf te proberen op onze zeer onvruchtbare bosgrond besloot ik om dan maar een tuinman in te zetten.
En zo kwam Jamaica John in ons leven.
Aanbevolen door Engelse buren als zijnde zeer bekwaam had ik nu het volste vertrouwen in het welslagen van de operatie en had ik ook al visioenen van flinke oogsten zoals mijn vriendin in Italie.
Aan het klimaatverschil dacht ik niet in mijn euphorie.
Het werd een heel karwei , want alle grond moest zo’n veertig centimeter om en vermengd met een meer vruchtbare soort.
Daarbij kwam nog dat Jamaica John niet van de vlugge was en zijn dag begon met thee drinken hetgeen zo ongeveer ieder uur herhaald moest worden.
Aangezien ik helemaal geen thee lust geloof ik niet dat ik in mijn hele leven zoveel thee heb gezet als toen in 2003.
Dat was ook nog eens een keer de heetste zomer die we hier ooit meegemaakt hebben dus dat werkte ook al niet echt mee aan het welslagen van de missie .

Het hoeft geen betoog dat mijn ega elke dag bedenkelijker begon te kijken en na een week kregen we er ook onmin over  , maar hij heeft toevallig een bloedhekel aan tuinieren .
Wat ik wel niet dacht , wat die groente wel niet kostte ; daarmee kon ik de plaatselijke groentewinkel leeg kopen , ook nog naar de slager en dan had ik nog geld over.
Daar had schat wel een punt.
Dus werd het experiment afgeblazen en wat er al stond zou hopelijk met heel veel sproeien nog tot eetbare groente leiden .
Inderdaad : Welgeteld een Courgette , een maaltje Erwtjes en de Boontjes deden het iets beter.
Artisjokken , Paprika’s ja zelfs de Tomaten deden het niet in dat droge jaar.
Met de hand op het hart heb ik mijn schat beloofd om mijn dure hobby op te geven en sedertdien kweek ik alleen nog Kruiden , Tomaten , Rucola en Mesclun in bakken en potten .

Troost vind ik in het feit dat we wel Citrusvruchten in alle soorten in overvloed hebben , want daar zijn de grond en het klimaat bijzonder clement voor.
Gelukkig hebben we sinds twee jaar een Grand-Frais met de allerbeste verse groente voor alleszins schappelijke prijzen .

Het recept voor die ene Courgette kreeg ik van mijn vriendin , die zich geen raad weet met haar overvloedige oogst , en is nog steeds een aanrader.  Je vind het in mijn kookboek .

Mijn Franse vriendin Lucie heeft in haar werkzame leven in zowat alle Franstalige gebieden ter wereld gewoond , eerst met haar ouders die in het onderwijs werkzaam waren , en later als tolk , journalist en zelfs consul .
In de tijd dat zij een betrekking had in Frans-Polynesie werd daar een nieuwe middelbare school gebouwd ; de grote trots van het stadje .
Toen de grote dag van de opening van het nieuwe schooljaar aanbrak in het splinternieuwe gebouw waren alle hoge pieten die het eiland rijk was  opgetrommeld voor de grote ceremonie .
Er volgde een rondleiding door het gebouw en de leerlingen zongen de Marseillaise op het schoolplein .
Aan het eind van de plichtplegingen  voordat de officieele lunch ging plaatsvinden wilden enkele dames , waaronder Lucie , zich even opfrissen en vroegen discreet naar de toiletten .
ENNNN ….waar niemand aan gedacht noch op gelet had , ook de architect niet , in het hele gebouw waren geen toiletten voorzien .
FOUTJE…… shit happens…. hoe toepasselijk…
Nu was het niet zo dat de leerlingen vrij zouden krijgen , totdat dit groot gebrek twee weken later alsnog zou zijn opgelost ,  aangezien  de directie hiervoor stante pede een zeer creatieve oplossing had bedacht  : de meisjes moesten hun behoeftes doen aan de rechterzijde van het schoolplein in de bosjes en de jongens links .

Lucie die een zeer begenadigd kokkin is heeft van al haar buitenlanden hele aangename recepten meegebracht en daar is dit er een van , uit de tijd dat ik nog nooit van een Bataat had gehoord.

STOOF VAN BATAAT EN POMPOEN