Maand: oktober 2017

Wij maken graag tochten door het Franse boeren binnenland , want daar is altijd iets verrassends te ontdekken .
Zeker op het gebied van de regionale keuken omdat daar nu eenmaal onze prioriteiten liggen . En daar komt ook direct de grootste instinker van het platteland om de hoek kijken ; restaurants zijn na half twee s’ middags allesbehalve gastvrij .
Menigmaal is het ons overkomen dat reeds met stoelen en tafels geschoven werd nog voordat we aan het dessert zaten , in de hoop dat we daarvan dan zouden afzien .
Maar ja , een menu is nu eenmaal inclusief…
Het is ons ook al gebeurd dat we niets te eten konden bestellen maar wel iets drinken op het terras ; wat je dan doet als je even uit wilt rusten totdat en er dan plots vaste klanten kwamen die wilden lunchen zodat we toch nog konden bestellen…
Wij doen dan niet moeilijk… s’ lands wijs , s’ lands eer nietwaar .
Het ergste wat je kan overkomen is weggestuurd worden terwijl je rammelt van de trek [ honger bestaat niet in Frankrijk ]  en er in de wijde omgeving geen eetgelegenheid is te bespeuren ………..pick nicken behoort dan ook niet tot de mogelijkheden aangezien alle winkels op het platteland tot 4 uur dicht zijn .
Afgelopen zondag was weer zo’n dag .
Prachtig zonnig winterweer noodde ons uit om via fraaie landwegen naar het zuiden te koersen na een verblijf in Nederland .
We waren nog niet echt iets uitnodigends tegengekomen gezien het feit dat bijna alle routiers en andere etablissementen voor de hongerige Franse reiziger en werkman in het weekend gesloten zijn , toen we in de richting kwamen van een zeer romantisch Hotel- Manoir [ meer specifiek : een landgoed ] waarop mijn oog al eens eerder was gevallen buiten de normale openingstijden .
Vijf voor half twee … op zondag… dat zou toch mogelijk moeten zijn…
Binnengetreden , want dat doe je in een dergelijke gelegenheid , wordt van je verwacht dat je keurig blijft wachten tot je door een gastheer / gastvrouw wordt opgehaald en naar een tafel begeleid .                                                               Zo werkt dat in Frankrijk ; het wordt zeer zeker niet op prijs gesteld als je zelf een plekje zoekt.
En daar ging het bijna mis…. de gastvrouw was druk bezig desserts uit te serveren zodat we een minuut of zeven keurig bij de voordeur stonden te wachten . Ik had de klink alweer zo ongeveer in de hand toen ze op ons afkwam… een tafel voor twee met hond ???? Even aan de chef vragen …
Kennelijk was er nog genoeg verse waar in huis en de chef nog niet dronken… dus mochten we plaatsnemen.
En dat was zeer de moeite waard… we hebben er een nieuw adres bij…. verrukkelijk gegeten , en inderdaad , toen de chef bij het nagerecht kwam vragen of het allemaal naar tevredenheid was [ wat wij konden beamen ] was hij straal bezopen .
Als amuse kregen we een mousse van rivierkreeftjes , daarover later meer , en de Foie Gras ging vergezeld van een Bietenmousse die ik uiterst nauwkeurig heb ontleed qua smaak zodat ik die vanochtend kon namaken.. Het is gelukt…

Wanneer het voorjaar is aangebroken en langzaam overgaat in de zomer kun je hier op elk moment tussen twaalf en twee en rond zeven uur buren of kennissen verwachten die zin hebben in een Aperitiefje en vooral de door mij vervaardigde vruchtenwijnen vallen bij de dames in de smaak, terwijl de jongens meestal een Pastis nemen.
Omdat je overal op voorbereid moet zijn dien je dus de nodige Apero hapjes onder handbereik te hebben die je bij voorkeur niet nog twee dagen zelf hoeft op te eten omdat je ze niet weggooit.

Voor dit doel heb ik een mand gekocht met diverse vakken die gevuld worden met hapjes die gemakkelijk enige tijd te bewaren zijn omdat ze ofwel gekonfijt zijn dan wel Olie, Azijn of Suiker bevatten en daarom goed houdbaar zijn dus bij meerdere Apero’s op de tuintafel kunnen komen.
Zijn de gasten dan nog niet naar huis te branden en ook niet reageren op de aloude truc : Klokje klokje stuur je onze gasten nu al naar huis; dan heb ik altijd nog twee Bladerdeegbodems in de vriezer om snel een Tomatentaart of Pissaladiere te maken.
Zo is het onlangs al eens voorgevallen dat een lieve vriendin die met haar man goedendag kwam zeggen alvorens terug te keren naar hun huis in Cavaillon, na een kop koffie en een pousse-cafe moeiteloos met ons aan het aperitief belandde.
Intussen had ik al twee hartige taarten in de oven geplaatst en de Vin de Cerises laten aanrukken.
Die Kersenlikeur viel echter dusdanig in de smaak dat onze gasten hem samen soldaat hebben gemaakt dus dientengevolge niet meer naar Cavaillon konden rijden en nog een nacht en ochtend in hun vakantiewoning zijn gebleven.
De recepten voor de Apero hapjes en  hartige taarten kun je vinden in mijn kookboek .

We keren nog eens terug naar mijn Oma, zo ongeveer in 1910 in het centrum van Eindhoven.
Dat was in die tijd nog een kleine plaats met stadsrechten, omringd door een hele reeks kerkdorpen.
En daar precies aan de andere kant van de spoorlijn begon het dorp Woensel.
Mijn Oma woonde daar , waar nu het Holiday Inn hotel staat, dus nagenoeg in de stad, maar overspore.[ aan de noordzijde van de spoorlijn .
Echter: het ging er daar nog dorps aan toe , iedereen had een diepe tuin met groente, fruitbomen en kippen.
Mijn Oma was werkelijk van alle markten thuis en brouwde zelfs haar eigen bier.
HELAAS heb ik daarvan nu juist geen recept.
En de overlevering wil, dat alle afval van het brouwen gewoon de tuin in gekieperd werd als voer voor de kippen en het varkentje, en jullie raden het al : daarna liepen die arme beesten urenlang stomdronken rond te dwarrelen en te wiebelen van dat graan.
Met de kennis van nu zouden wij dat bestempelen als dierenmishandeling maar het tijdperk in gedachten zullen we maar denken dat ze niet beter wisten en weer wat gratis voer hadden.
De overlevering vertelt trouwens ook niet of die dieren er werkelijk onder geleden hebben in elk geval waren ze goed gemarineerd.
Ik ben wel net zo zuinig als mijn eigen Oma en het advies wat goed is blijven hangen is dat er nooit iets werd weggegooid, ook niet de karkassen van Kip of Wild dan wel bot of resten van T-Bone , Cote a l’Os of Entrecote.
Daar werd soep van getrokken en dat doe ik nog steeds, dus toen wij vrijdag na de beeindiging van de gijzelingsactie in Parijs helemaal geen lust in eten hadden en ikzelf niet in koken, hebben we een gebraden Kip gehaald bij Carrefour die we met drie man amper half opgepeuzeld hebben.
Van dat Kippen karkas met aanhangend vlees heb ik gisterenavond Bouillon getrokken om maar liefst twee keer soep te kunnen eten , uiteraard met twee personen.

De tijd dat ik een jonge blom was ligt ver achter ons, maar de leuke momenten vergeet je natuurlijk nooit.
Er is niets nieuws onder de zon en ook eind jaren 60 gingen wij VET op stap.
Alles kon en mocht in die tijd en de discotheken waren net als nu tot in de vroege ochtend open, tenminste in Belgie net over de grens.
Maaseik- Knokke- Kasterlee- Lier , waar toentertijd de discotheken veel groter waren dan in Brabant en vaak wereldbekende artiesten optraden.
Vanzelfsprekend hadden wij na zo’n avond een opkikker nodig om weer veilig thuis te komen met de toestand van de wegen , de staat van de auto’s in die tijd en niet in de laatste plaats onze eigen staat…
Niks opwekkende middelen of after-party : Nooit van gehoord!!!!
Elke grote discotheek beschikte over een eetgedeelte of er was een eetgelegenheid dichtbij ; eveneens heel de nacht open.
Voordat we terugreis konden aanvaarden aten we dan een flinke kop Ajuinsoep; op z’n Bels.
En die was me een partij lekker!!!!

Bovendien de best denkbare opkikker na een nacht doorhalen.
Dat stappen is er natuurlijk al heel lang niet meer bij , maar de Uiensoep is altijd in het recepten cahier gebleven voor gure dagen wanneer je een opkikker nodig hebt , en zo’n dag was vandaag.

Het recept staat in mijn kookboek .