Wij waren in onze jonge jaren eens flink gaan stappen en hadden hond Pietepaf , die normaal overal mee naar toe ging , thuisgelaten.
Dit omdat hij vaak onze stamkroeg verliet om het dorp te gaan te verkennen en wij ons vaak rot zochten om hem weer te vinden.
Moet gezegd dat hij altijd terug naar huis kwam al was het diep in de nacht, maar gaan slapen met de achterdeur open kon ook toen al niet meer.
Toen we dan midden in de nacht met een klein slokje op thuiskwamen kregen wij compleet de slappe lach waaraan het slokje wellicht ook meewerkte , maar wat we toen zagen hadden ook wij nog nooit gezien.
Wij troffen Pietepaf aan op de overloop , gekleed in plastic hoes als  : kennelijk had hij getracht iets voor hem zeer welriekends uit het afvalemmertje op de badkamer te scoren , en daarbij het klapdekseltje over zijn lijf gewurmd.
Hij was een mollig beertje en kon het er natuurlijk niet meer af krijgen dus was hij gewoon lekker op de overloop gaan liggen met het merkwaardige omhulsel om zijn lijf.
Hij leek wel een saucijs met dat jaren zeventig geval rond zijn bolle buikje, bruin uiteraard.
Tegenwoordig zou ik er een foto van hebben gemaakt.

Zo’n 30 jaar geleden gingen wij nog al eens een weekje naar de Elzas/Vogezen.
In een dag te rijden , zelfs met de kampeerbus en veelal mooi weer in het najaar.
Wijn proeven, wijn kopen en al die gezellige dorpjes bekijken .
Ook de steden met hun musea en oude gebouwen zijn zeer de moeite waard.
We waren op zaterdag vertrokken en hadden overnacht in Lunéville op een schilderachtig plein , daar kon je toen nog vrij staan met een kampeerbus.
Zondagochtend werd koers gezet naar Gerardmer, onze vaste standplaats in de Vogezen.
We reden altijd de kleinste wegjes van de landkaart , om zeker niets te missen ; echter tijdens een spectaculaire afdaling van 12% begaf  het de druk in de remballen van de Citroenbus en : meer dan  lichte paniek !!!!!!
We vlogen naar beneden op de handrem die ook niet je dat was en toen zagen we aan de overkant van de kruising een meer met een grote parking die aan het eind weer omhoog liep.
Ik gilde :……. die parking op , dan stopt de auto vanzelf als je weer omhoog moet.
Daarbij moesten we de route departementale nog oversteken en zorgen dat we niemand omver reden .
Dat er toen geen grote ongelukken zijn gebeurd danken we vast en zeker aan het feit dat ik een uurtje tevoren in Les Epines een kaars had opgestoken bij de beeltenis van de Heilige Maagd  in de kerk .
Geen voetgangers op de parking geraakt en zondagmiddag weinig verkeer op de weg.
Enfin , te voet het dorp in en met veel moeite een garagist uit zijn siesta getrommeld die ons afsleepte naar een mooie camping zodat we in onze vakantie woning op wielen  de komst van de onderdelen konden afwachten.
Donderdags werd de bus opgehaald en de klus geklaard ; intussen hebben we de dag op de camping doorgebracht in de ligstoelen .
Het was heel mooi weer.
Vanaf daar moesten we speciaal naar Strassbourg , een omweg waard,omdat daar bij Tante Marie aan het water de lekkerste Elzasser zuurkool ever  , geserveerd wordt .
Daarbij drinken we steevast Gewurztramminer en als nagerecht Munster met Komijn want ook daarbij smaakt die wijn verrukkelijk .

Door een post op Facebook deze week werd ik herinnerd aan het feit dat ook mijn Oma vroeger zelf Zuurkool inlegde in een hele grote Keulse Pot die ik ooit verpatst heb op een brocante markt .
Nu heb ik daar niet alleen spijt van maar het schaamrood staat me ook op de wangen omdat mijn lievelings-oma de bron is van veel van mijn recepten .
Geluk bij een ongeluk ….. en dat is dat een lieve vriend mij een poos geleden verraste met enige Keulse potten van een iets kleiner formaat wat meer dan voldoende is om een wintervoorraad Zuurkool in te leggen voor twee personen .
Ik heb vijf witte , een groene en een spitskool gekocht omdat mijn Oma ook deze drie soorten gebruikte , en alle ingredienten uit haar aantekeningen , behalve de Witte Wijn ; dat heb ik er zelf bij bedacht….
daar was vroeger met zes kinderen geen geld voor .
Uit een vorig blog weten jullie waarschijnlijk nog wel dat Oma’s buurvrouw een houten poot had ; een Blade Babe avant la lettre dus , en die was goed gezien in de buurt voor diverse karweitjes zoals het poten van Aardappels , maar ook het aanstampen van de Zuurkool in het vat , hetgeen zeer zwaar werk is als je dat handmatig moet doen .
Ik heb zo’n buurvrouw niet en goede raad is duur… daarom heb ik de Wijnboer methode toegepast en aangestampt met de voeten … maar wel voorzien van slofjes waarover ik driedubbele plastic zakken [ wel voor voedselgebruik ] heb getrokken en zo de Zuurkool uiterst stevig in de pot gedrukt… het resultaat is subliem !

Ik ben een brokkenpiloot van het ergste soort en kan zo snel niet bedenken wat ik in mijn leven al niet gebroken of verwond heb door een  even bizarre als onnozele samenloop van omstandigheden ;  kerstavond uitglijden over een aardappelschil en 3 ribben breken, op een parking waar honderden auto’s staan in een putje stappen en een enkel breken , midden in de stad in een betonnen bloembak vallen 8 maanden zwanger ….liesbreuk , de onderste traptrede missen… voorvoet gebroken. , met mijn been tussen de keldertrap geschoten….. enkel gebroken , omver gereden door een auto die achteruit reed ……. hersenkneuzing en gebroken voet , uitglijden met sneeuw onder de laarzen .. 4 wervels gebroken , tegen de site table gevallen omdat de honden vochten… rib gebroken , misgestapt met 2 boodschappentassen….. 9 wervels gebroken en een half jaar plat … 2 jaar geleden uit de kano gevallen ….. arm/hand /polsbreuk , en als meest merkwaardig hoogtepunt : Het balmasqué openen met mijn baas die mij dusdanig in de armen hield dat ik een rib brak……nee hoor geen onzedelijk gedrag en ik geef hem dus niet posthuum aan …. sommige zaken moet je ruim zien….. en dat doen ze in Brabant .

Hier de entree met mijn schat

……….en dat is nog lang niet alles ,veel gekker moet het toch niet meer worden .       Ik zal wel een “gevallen vrouw”zijn.

Die akkefietjes overkomen me gewoon zonder dat ik me ergens van bewust ben maar het is meer dan mogelijk dat ik  zoiets nooit zie aankomen , zonder erg …zeggen ze in Brabant ; mijn ex zei dat vroeger ook al omdat ik destijds ook altijd van die uitglijders had maar kennelijk bestaat er toch nog zoiets als een engelbewaarder als het er werkelijk om begint te spannen.
Zoals de dag dat mijn stief zusje mijn leven redde – zo erg is en was het met mij . Zal wel nooit meer over gaan…
Samen met schat gingen wij elk voorjaar met onze kampeerbus 6 weken naar Frankrijk en dat bewuste jaar had ik beloofd dat mijn stief zusje intussen in mijn auto kon rijden . Wij woonden aan een heel drukke uitvalsweg in Eindhoven waar het verkeer richting Maastricht dag en nacht voorbij raasde .
Ik had haar afgehaald bij een vriendje en omdat parkeren bij ons ook heel problematisch was parkeerde ik even aan de overkant bij een winkel .
Uitgestapt overhandigde ik haar de sleutels en liep zo de weg op , in gedachten verzonken… de tegenwoordigheid van geest waardoor mijn stief zusje mij aan mijn kleren terugtrok voor een aanstormende auto zorgde ervoor dat ze in feite mijn leven heeft gered ; ik ben haar eeuwig dankbaar , dat spreekt voor zich .
Wanneer we terug in Nederland zijn organiseren we altijd een etentje waarbij we meestal samen koken voor de familie . Niet alleen mijn leven maar ook enkele heerlijke en eenvoudige recepten heb ik aan haar te danken , zoals deze verrukkelijke ovenschotel met Kabeljauw .

Wortels en Aardappels 8 min voorgaren in de Topf in de magnetron ; 5 minuten blancheren in kokend water kan ook .
Smeer een ovenschaal in met Boter – schik daarin over de lengte gehalveerde Wortels –Aardappels- Tomaten in stukken – Zeste van Citroen – Knoflook – Dille – Kabeljauw – Peper , Zout en Groene kruiden uit de Fairtrade molen .
Dan weer Wortel – Tomaat – Zeste- Knoflook en Dille .
Bedekken met flinke klonten boter en 20 min. garen in de voorverwarmde oven op 180′