Maand: november 2017

Ik ben altijd dol geweest op moestuinieren en heb dat jaren met succes gedaan .
Helaas kwam aan deze hobby een einde door lichamelijk ongemak en na nog enige mislukte pogingen om het toch zelf te proberen op onze zeer onvruchtbare bosgrond besloot ik om dan maar een tuinman in te zetten.
En zo kwam Jamaica John in ons leven.
Aanbevolen door Engelse buren als zijnde zeer bekwaam had ik nu het volste vertrouwen in het welslagen van de operatie en had ik ook al visioenen van flinke oogsten zoals mijn vriendin in Italie.
Aan het klimaatverschil dacht ik niet in mijn euphorie.
Het werd een heel karwei , want alle grond moest zo’n veertig centimeter om en vermengd met een meer vruchtbare soort.
Daarbij kwam nog dat Jamaica John niet van de vlugge was en zijn dag begon met thee drinken hetgeen zo ongeveer ieder uur herhaald moest worden.
Aangezien ik helemaal geen thee lust geloof ik niet dat ik in mijn hele leven zoveel thee heb gezet als toen in 2003.
Dat was ook nog eens een keer de heetste zomer die we hier ooit meegemaakt hebben dus dat werkte ook al niet echt mee aan het welslagen van de missie .

Het hoeft geen betoog dat mijn ega elke dag bedenkelijker begon te kijken en na een week kregen we er ook onmin over  , maar hij heeft toevallig een bloedhekel aan tuinieren .
Wat ik wel niet dacht , wat die groente wel niet kostte ; daarmee kon ik de plaatselijke groentewinkel leeg kopen , ook nog naar de slager en dan had ik nog geld over.
Daar had schat wel een punt.
Dus werd het experiment afgeblazen en wat er al stond zou hopelijk met heel veel sproeien nog tot eetbare groente leiden .
Inderdaad : Welgeteld een Courgette , een maaltje Erwtjes en de Boontjes deden het iets beter.
Artisjokken , Paprika’s ja zelfs de Tomaten deden het niet in dat droge jaar.
Met de hand op het hart heb ik mijn schat beloofd om mijn dure hobby op te geven en sedertdien kweek ik alleen nog Kruiden , Tomaten , Rucola en Mesclun in bakken en potten .

Troost vind ik in het feit dat we wel Citrusvruchten in alle soorten in overvloed hebben , want daar zijn de grond en het klimaat bijzonder clement voor.
Gelukkig hebben we sinds twee jaar een Grand-Frais met de allerbeste verse groente voor alleszins schappelijke prijzen .

Het recept voor die ene Courgette kreeg ik van mijn vriendin , die zich geen raad weet met haar overvloedige oogst , en is nog steeds een aanrader.  Je vind het in mijn kookboek .

Mijn Franse vriendin Lucie heeft in haar werkzame leven in zowat alle Franstalige gebieden ter wereld gewoond , eerst met haar ouders die in het onderwijs werkzaam waren , en later als tolk , journalist en zelfs consul .
In de tijd dat zij een betrekking had in Frans-Polynesie werd daar een nieuwe middelbare school gebouwd ; de grote trots van het stadje .
Toen de grote dag van de opening van het nieuwe schooljaar aanbrak in het splinternieuwe gebouw waren alle hoge pieten die het eiland rijk was  opgetrommeld voor de grote ceremonie .
Er volgde een rondleiding door het gebouw en de leerlingen zongen de Marseillaise op het schoolplein .
Aan het eind van de plichtplegingen  voordat de officieele lunch ging plaatsvinden wilden enkele dames , waaronder Lucie , zich even opfrissen en vroegen discreet naar de toiletten .
ENNNN ….waar niemand aan gedacht noch op gelet had , ook de architect niet , in het hele gebouw waren geen toiletten voorzien .
FOUTJE…… shit happens…. hoe toepasselijk…
Nu was het niet zo dat de leerlingen vrij zouden krijgen , totdat dit groot gebrek twee weken later alsnog zou zijn opgelost ,  aangezien  de directie hiervoor stante pede een zeer creatieve oplossing had bedacht  : de meisjes moesten hun behoeftes doen aan de rechterzijde van het schoolplein in de bosjes en de jongens links .

Lucie die een zeer begenadigd kokkin is heeft van al haar buitenlanden hele aangename recepten meegebracht en daar is dit er een van , uit de tijd dat ik nog nooit van een Bataat had gehoord.

STOOF VAN BATAAT EN POMPOEN

Een heel ouderwets recept waarmee ik al meer dan veertig jaar eer inleg.
In de jaren zeventig waren Escargots ineens zeer populair evenals veel andere Franse gerechten , omdat de mensen toen plots massaal op vakantie gingen , meestal naar Frankrijk en Frans georienteerde bistro’s als paddenstoelen uit de Nederlandse kleigrond rezen .
Men wilde een beetje stoeffen als zijnde man/ vrouw van de wereld dus kwam er een hausse in de vraag naar  Franse delicatessen .
Ik ging in die tijd nogal eens winkelen in Amsterdam omdat de nieuwste mode toen nog niet verkrijgbaar was in de provincie, en ook omdat het een echt uitje was  waar altijd een etentje aan vast zat .
Het toeval wil dat het Valentijnsdag was , ook iets waarvan het bestaan nog niet tot in Brabant was doorgedrongen, en mijn toenmalige “verloofde” eens extra uit wilde pakken.
Het werd een klein restaurantje met in die tijd een ster : De Gravenkelder in de Gravenstraat .
Daar vermeldde de kaart : Wijngaardslakken in woningnood.  Mezelf beschouwend als vrouw van de wereld bestelde ik die slakken , en toen ze geserveerd werden viel het kwartje pas ; er zat geen schelp omheen.      Dat scheelde bestek en gepeuter ; zo’n slecht idee nog niet en dat idee kwam me een half jaar later nog goed van pas .
Het schoonzusje van mijn vriendin had een vrijer opgedaan in Menton en die knul stond plots op de stoep.
Toch wel een leuke verrassing dus wilde ze hem een beetje de omgeving laten zien en ik kreeg een belletje of ze ook even welkom waren in Valkenswaard .  Uiteraard , net zoals tegenwoordig bij het Franse apero .
Het was zo rond half zeven , je wilt dan natuurlijk toch uitpakken en omdat het ook nog zondag was vergde dat enige creativiteit.
EN EUREKA ……………: Die slakken in woningnood , dat moest toch ook lukken met Champignons en daarvan had ik een heel kistje, meegebracht door mijn vader van een bevriende champignon kweker .
Ik ging  voortvarend aan de slag  . Toen de gasten arriveerden was het hele huis al gehuld in ferme knoflookgeur en de vrijer voelde zich direct thuis.   Of hij toen de waarheid sprak , zeer hongerig was of gewoon complimenteus , hij dompelde mij onder in complimenten .
Zooooo lekker kon hij ze in Menton niet eten en daar houden we het maar op .

Het Recept staat nog altijd hoog genoteerd in mijn kookboek

In lang vervlogen tijden gingen wij altijd op trektocht , roadtrip heet dat tegenwoordig,  door Frankrijk met de kampeerbus.
We hebben er drie gehad en altijd eigenbouw van een gebruikte bestelwagen.
De hele inrichting op maat gemaakt naar mijn wensen en vooral niet te zondags  = netjes zoals iedereen….. het moest alternatief…
Het fijne van die hippiebussen was ook dat geen enkele voyou interesse heeft om in te breken in zo’n bus omdat daar in de regel niets te halen is.
Zo hebben we een vakantie meegemaakt dat we met vrienden , die een zeer fraaie camper gehuurd hadden , in Bandol langs de boulevard stonden terwijl even een wandeling maakten en een terrasje pikten nota bene op klaarlichte dag , bij terugkomst hun wagen geheel en al was leeggeroofd en met de onze die er pal naast stond met nota bene een zij raampje open was helemaal niets gebeurd .
Hun kunststoffen zijramen waren er doodgewoon uitgerukt .
Uiteraard mankeerde er ook nog wel eens iets aan zo’n tweedehands bus en zo hoorden we op enig moment steeds een fluitend geluid als we over een autobaan reden.
Dat deden we niet vaak en we sloegen er dus ook niet al te veel acht op.
Maar de vakantie voorbij besloot mijn ega toch eens linksvoor onder de auto te kijken en zag daar enige gaten die niet direct gevaar op zouden leveren maar daar ook niet hoorden te zitten.
We besloten tot reparatie op de manier van een plaatselijke autohandelaar met dubieuze praktijken , namelijk kippengaas en piepschuim.
Schat ging voortvarend aan de slag en het lukte allemaal prima ; tenminste…. dat dacht hij.
Toen hij de volgende dag de bus wilde verzetten wilde die helemaal niet meer sturen want het piepschuim had zich aardig verspreid tot onder het dashboard.
Dat het los snijden van dat woekerend spul nogal een hele klus was behoeft geen betoog.
We vertrokken altijd op donderdag avond en onze eerste stop was dan Zuid Belgie waar we ons trakteerden op Echte Belse Friet en datzelfde ritueel herhaalde zich op de terugreis : Nooit naar huis zonder eerst een puntzak met Kroket.

Ik maak ze nog altijd zelf op de Belse manier van mijn Oma…. recept in mijn kookboek .