Ik heb een heel lieve vriendin die in de Lot in een naburig dorp een restaurant uitbaat en ook een paar hele leuke hotelkamers heeft.
Hotel- Restaurant Le Limargue in Lavergne.
De zaak is alleen tussen de middag open en ook op zaterdagavond in de zomer of als haar schat jazzavonden organiseert.
Het is er altijd bomvol want 5 gangen inclusief wijn en water voor de minimum vastgestelde prijs ; maar wel uitmuntend klaargemaakt.
Jullie begrijpen dat Nicole, want zo heet mijn vriendin, s’avonds compleet uitgeteld is en de zaak gesloten  ; zij is namelijk de kok.
En wat voor een !!!!!
Het zal een jaar of twee geleden zijn dat wij op een zondagmiddag na de brocante daar binnenvielen voor het zondagsmaal dat overigens iets duurder is, maar het gebodene is er dan ook naar : de eerlijke plattelandskeuken waar wij dol op zijn.
Op die gedenkwaardige zondagmiddag kregen wij een terrine soep voorgezet waaruit wij beide driemaal hebben opgeschept.
Hoe onbeleefd, maar ja je blijft Nederlander toch .
En dat was Rode Koolsoep met Baconkrullen.

In dat restaurant zat ook elke dag aan hetzelfde tafeltje Sjaak; een oud en vriendelijk manneke zonder familie die helaas dit voorjaar zijn leven zag eindigen tegen een boom  ; en dat niet eens door de hele fles wijn die hij tijdens en na de lunch soldaat maakte. Hartaanval .
Ik heb hem vereeuwigd en nu hangt zijn portret boven zijn stamtafeltje.

In 2004 hebben we de garage laten verbouwen tot logeerkamer.

De oldtimer die er in stond hebben we verkocht want te duur in onderhoud en schat kan heel veel; maar niet sleutelen.
Weer een van mijn “kinderen ”  die de deur uit moest met pijn in het hart. [het was de eerste niet].

Enfin, gedane zaken nemen geen keer dus onze bevriende aannemer werd ingehuurd om de ruwbouw te klaren met hulp van mijn eega uiteraard om de kosten te drukken. Want geen geld over de balk, is hier de leus.
Dit hield dus in dat de schoonzoon van de aannemer die op het karwei gezet was elke middag bleef eten en ik had ook mijn zomer buurvrouw elke dag in de kost omdat zij weer eens haar man en hotel in de Alpen was ontvlucht wegens het zoveelste echtelijk geschil.                                                                        Het spreekt voor zich dat zij niet kan koken.
De werken vonden plaats zo midden oktober en weer tijd voor gemakkelijke winterkost . Daarom maakte ik de alom geprezen Rode Kool van mijn Oma met zoete en zure Appels en grove Aardappelpuree, opgestapeld als Lasagna met daar bovenop geruld Gehakt met Uien , een laagje Paneermeel en een paar klontjes Boter. Oma belde me altijd wanneer ze Rode Kool gemaakt had, oftewel liet Opa bellen omdat ze de telefoon maar een raar ding vond ,  en dan haastte ik me naar hen toe.
De schoonzoon van de aannemer die nog nimmer gekookte Rode Kool had gehad, omdat die hier alleen rauw wordt gegeten, likte er zijn vingers bij af zo lekker als hij het vond en vertelde uiteraard aan de hele familie van dit simpele godenmaal.           Ik vergeet nog te vermelden dat zijn vriend, elektricien en kapitein bij de Pompiers ook had meegegeten omdat hij ons gehele elektrische circuit onderhanden had genomen , en hun dames waren allen stervensnieuwsgierig naar het recept .
Dus dacht ik : ….Ik nodig de hele bups met kinderen en al zondag uit voor de lunch omdat het heel mooi weer zou worden en we zeker buiten konden zitten met de aannemer , zijn vrouw , dochter , schoonzoon en twee kinderen; de pompier met vrouw en twee kinderen en wij dus nog plus de buurvrouw in nood ; zo groot is de keuken niet .
Maar alras kwam ik er achter dat je met een Franse artisan onder een apero niets af kunt spreken. Ik had drie aardewerken bakken met het befaamde recept in de oven en een schaal Saucijzen om nog extra te bakken want een artisan heeft grote trek .
Apero klaargezet en zelf maar vast een neut gepakt .
Het werd een uur…. het werd half twee…. zolang zouden de heren toch niet in het cafe zijn blijven hangen? Het werd twee uur….. Toch maar even bellen…. Nergens antwoord, niet op de vaste, niet mobiel.
Toen maar samen met de buurvrouw aan het maal begonnen en niemand daagde nog op.
De volgende dag nog eens een belronde gedaan maar overal stilte.            Twee bakken in de vriezer.  Nu wilde het geval dat wij eind van die week terug zouden gaan naar Nederland en ik hier niets in de vriezer kan laten omdat de stroom nogal eens uitvalt tijdens de herfststormen .
Lumineus idee: een Franse vriendin in Bourgogne gebeld dat we zouden komen overnachten en dat ze niets te eten hoefde te maken want ik had genoeg voor haar uitgebreide familie , en zo gingen we zaterdags op weg met twee stenen ovenschalen die ik overigens na al die jaren nog niet heb teruggezien . En ook daar kwam de man des huizes om half tien s’avonds uit de kroeg gerold , maar hij kwam in elk geval .
Het recept viel ook daar goed in de smaak; de plattelanders houden van stevige kost hetgeen ook s’nachts nog te merken was op de slaapzolder waar we met 12 man waren ondergebracht…de boerderij was nog in verbouwingsfase … en de hele familie snurkte tegen de klippen omhoog van het heftige maal en de goede wijn ..
Toen we in Februari weer terugkeerden in onze boshut vernamen we dat de gehele aannemer familie plus het gezin van de pompier op herfst vakantie waren vertrokken naar hun familiehuis in Perpignan .

Wij waren in onze jonge jaren eens flink gaan stappen en hadden hond Pietepaf , die normaal overal mee naar toe ging , thuisgelaten.
Dit omdat hij vaak onze stamkroeg verliet om het dorp te gaan te verkennen en wij ons vaak rot zochten om hem weer te vinden.
Moet gezegd dat hij altijd terug naar huis kwam al was het diep in de nacht, maar gaan slapen met de achterdeur open kon ook toen al niet meer.
Toen we dan midden in de nacht met een klein slokje op thuiskwamen kregen wij compleet de slappe lach waaraan het slokje wellicht ook meewerkte , maar wat we toen zagen hadden ook wij nog nooit gezien.
Wij troffen Pietepaf aan op de overloop , gekleed in plastic hoes als  : kennelijk had hij getracht iets voor hem zeer welriekends uit het afvalemmertje op de badkamer te scoren , en daarbij het klapdekseltje over zijn lijf gewurmd.
Hij was een mollig beertje en kon het er natuurlijk niet meer af krijgen dus was hij gewoon lekker op de overloop gaan liggen met het merkwaardige omhulsel om zijn lijf.
Hij leek wel een saucijs met dat jaren zeventig geval rond zijn bolle buikje, bruin uiteraard.
Tegenwoordig zou ik er een foto van hebben gemaakt.

Zo’n 30 jaar geleden gingen wij nog al eens een weekje naar de Elzas/Vogezen.
In een dag te rijden , zelfs met de kampeerbus en veelal mooi weer in het najaar.
Wijn proeven, wijn kopen en al die gezellige dorpjes bekijken .
Ook de steden met hun musea en oude gebouwen zijn zeer de moeite waard.
We waren op zaterdag vertrokken en hadden overnacht in Lunéville op een schilderachtig plein , daar kon je toen nog vrij staan met een kampeerbus.
Zondagochtend werd koers gezet naar Gerardmer, onze vaste standplaats in de Vogezen.
We reden altijd de kleinste wegjes van de landkaart , om zeker niets te missen ; echter tijdens een spectaculaire afdaling van 12% begaf  het de druk in de remballen van de Citroenbus en : meer dan  lichte paniek !!!!!!
We vlogen naar beneden op de handrem die ook niet je dat was en toen zagen we aan de overkant van de kruising een meer met een grote parking die aan het eind weer omhoog liep.
Ik gilde :……. die parking op , dan stopt de auto vanzelf als je weer omhoog moet.
Daarbij moesten we de route departementale nog oversteken en zorgen dat we niemand omver reden .
Dat er toen geen grote ongelukken zijn gebeurd danken we vast en zeker aan het feit dat ik een uurtje tevoren in Les Epines een kaars had opgestoken bij de beeltenis van de Heilige Maagd  in de kerk .
Geen voetgangers op de parking geraakt en zondagmiddag weinig verkeer op de weg.
Enfin , te voet het dorp in en met veel moeite een garagist uit zijn siesta getrommeld die ons afsleepte naar een mooie camping zodat we in onze vakantie woning op wielen  de komst van de onderdelen konden afwachten.
Donderdags werd de bus opgehaald en de klus geklaard ; intussen hebben we de dag op de camping doorgebracht in de ligstoelen .
Het was heel mooi weer.
Vanaf daar moesten we speciaal naar Strassbourg , een omweg waard,omdat daar bij Tante Marie aan het water de lekkerste Elzasser zuurkool ever  , geserveerd wordt .
Daarbij drinken we steevast Gewurztramminer en als nagerecht Munster met Komijn want ook daarbij smaakt die wijn verrukkelijk .

Door een post op Facebook deze week werd ik herinnerd aan het feit dat ook mijn Oma vroeger zelf Zuurkool inlegde in een hele grote Keulse Pot die ik ooit verpatst heb op een brocante markt .
Nu heb ik daar niet alleen spijt van maar het schaamrood staat me ook op de wangen omdat mijn lievelings-oma de bron is van veel van mijn recepten .
Geluk bij een ongeluk ….. en dat is dat een lieve vriend mij een poos geleden verraste met enige Keulse potten van een iets kleiner formaat wat meer dan voldoende is om een wintervoorraad Zuurkool in te leggen voor twee personen .
Ik heb vijf witte , een groene en een spitskool gekocht omdat mijn Oma ook deze drie soorten gebruikte , en alle ingredienten uit haar aantekeningen , behalve de Witte Wijn ; dat heb ik er zelf bij bedacht….
daar was vroeger met zes kinderen geen geld voor .
Uit een vorig blog weten jullie waarschijnlijk nog wel dat Oma’s buurvrouw een houten poot had ; een Blade Babe avant la lettre dus , en die was goed gezien in de buurt voor diverse karweitjes zoals het poten van Aardappels , maar ook het aanstampen van de Zuurkool in het vat , hetgeen zeer zwaar werk is als je dat handmatig moet doen .
Ik heb zo’n buurvrouw niet en goede raad is duur… daarom heb ik de Wijnboer methode toegepast en aangestampt met de voeten … maar wel voorzien van slofjes waarover ik driedubbele plastic zakken [ wel voor voedselgebruik ] heb getrokken en zo de Zuurkool uiterst stevig in de pot gedrukt… het resultaat is subliem !

Ik ben een brokkenpiloot van het ergste soort en kan zo snel niet bedenken wat ik in mijn leven al niet gebroken of verwond heb door een  even bizarre als onnozele samenloop van omstandigheden ;  kerstavond uitglijden over een aardappelschil en 3 ribben breken, op een parking waar honderden auto’s staan in een putje stappen en een enkel breken , midden in de stad in een betonnen bloembak vallen 8 maanden zwanger ….liesbreuk , de onderste traptrede missen… voorvoet gebroken. , met mijn been tussen de keldertrap geschoten….. enkel gebroken , omver gereden door een auto die achteruit reed ……. hersenkneuzing en gebroken voet , uitglijden met sneeuw onder de laarzen .. 4 wervels gebroken , tegen de site table gevallen omdat de honden vochten… rib gebroken , misgestapt met 2 boodschappentassen….. 9 wervels gebroken en een half jaar plat … 2 jaar geleden uit de kano gevallen ….. arm/hand /polsbreuk , en als meest merkwaardig hoogtepunt : Het balmasqué openen met mijn baas die mij dusdanig in de armen hield dat ik een rib brak……nee hoor geen onzedelijk gedrag en ik geef hem dus niet posthuum aan …. sommige zaken moet je ruim zien….. en dat doen ze in Brabant .

Hier de entree met mijn schat

……….en dat is nog lang niet alles ,veel gekker moet het toch niet meer worden .       Ik zal wel een “gevallen vrouw”zijn.

Die akkefietjes overkomen me gewoon zonder dat ik me ergens van bewust ben maar het is meer dan mogelijk dat ik  zoiets nooit zie aankomen , zonder erg …zeggen ze in Brabant ; mijn ex zei dat vroeger ook al omdat ik destijds ook altijd van die uitglijders had maar kennelijk bestaat er toch nog zoiets als een engelbewaarder als het er werkelijk om begint te spannen.
Zoals de dag dat mijn stief zusje mijn leven redde – zo erg is en was het met mij . Zal wel nooit meer over gaan…
Samen met schat gingen wij elk voorjaar met onze kampeerbus 6 weken naar Frankrijk en dat bewuste jaar had ik beloofd dat mijn stief zusje intussen in mijn auto kon rijden . Wij woonden aan een heel drukke uitvalsweg in Eindhoven waar het verkeer richting Maastricht dag en nacht voorbij raasde .
Ik had haar afgehaald bij een vriendje en omdat parkeren bij ons ook heel problematisch was parkeerde ik even aan de overkant bij een winkel .
Uitgestapt overhandigde ik haar de sleutels en liep zo de weg op , in gedachten verzonken… de tegenwoordigheid van geest waardoor mijn stief zusje mij aan mijn kleren terugtrok voor een aanstormende auto zorgde ervoor dat ze in feite mijn leven heeft gered ; ik ben haar eeuwig dankbaar , dat spreekt voor zich .
Wanneer we terug in Nederland zijn organiseren we altijd een etentje waarbij we meestal samen koken voor de familie . Niet alleen mijn leven maar ook enkele heerlijke en eenvoudige recepten heb ik aan haar te danken , zoals deze verrukkelijke ovenschotel met Kabeljauw .

Wortels en Aardappels 8 min voorgaren in de Topf in de magnetron ; 5 minuten blancheren in kokend water kan ook .
Smeer een ovenschaal in met Boter – schik daarin over de lengte gehalveerde Wortels –Aardappels- Tomaten in stukken – Zeste van Citroen – Knoflook – Dille – Kabeljauw – Peper , Zout en Groene kruiden uit de Fairtrade molen .
Dan weer Wortel – Tomaat – Zeste- Knoflook en Dille .
Bedekken met flinke klonten boter en 20 min. garen in de voorverwarmde oven op 180′

Als je vakantiegroep uit zo’n 14 vrienden bestaat is er altijd wel een stel bij dat liefst de snor drukt als het hun beurt is voor de retour en dan voorstelt om op restaurant te gaan waarbij uiteraard de rekening gedeeld wordt ; ook niet altijd even eerlijk trouwens maar daar letten we gezien de vriendschap niet op .
Frappant is echter wel dat het stel in kwestie bepaald niet armlastig is ook al zit het familiefortuin voornamelijk in stenen . Een ballast aan het been als je het mij vraagt vanwege alle financiele rompslomp om nog maar te zwijgen van het onderhoud aan die grote Parijse gebouwen uit het begin en midden van de vorige eeuw .
Zoals de oorspronkelijke Fransoos betaamt wordt hun zomervakantie doorgebracht bij familie en vrienden die verspreid over het land wonen al dan niet in familie woningen die door vererving eeuwig in gezamenlijk bezit blijven .
Dit is ook het geval bij het bewuste echtpaar ; meneer is trouwens een schat .
Mevrouw die 20 jaar jonger is dan haar echtgenoot heeft een goed florerende nering in Parijs terwijl hij al thuis zit met een meer dan karig pensioentje omdat hij altijd heeft getafeltennist , eerst in de hoogste gelederen en later als jeugdcoach …. het groot fortuin komt van de kant van madame en zij zit er bovenop .
Onze vriend is heel aardig maar heeft dus geen ballen om het maar eens populair te zeggen : hij laat zich door zijn vrouw in het pak doen.
Hun jaarlijkse vakantie voltrekt zich via vast stramien : de auto gaat op de trein naar het zuiden… eerder logeerden ze dan gratis bij onze beste vriend , zonder ooit iets bij te dragen… een paar jaar geleden gingen onze vriend de ogen open en heeft hij er een stokje voor gestoken want al die matrassen in het huisje verspreid dragen niet bij aan rust en vrede… sindsdien huren ze een huisje met hun uitermate verveelde en al volwassen dochter die altijd mee moet .
Na 2 weken verkassen ze naar zijn zuster in Cannes en vandaar naar haar broer in Millau , onderweg wordt nog een kennis in Beziers aangedaan , om dan te eindigen in onze familie boerderij in de Lot.. waar nu ook voortaan iets gehuurd moet worden … de benen overal onder de tafel schuiven is wel al te gemakkelijk .
Uiteraard waren ze ook op de Blauwe Hap die ik vorige week heb gemaakt en ook werkelijk speciaal voor hem want hij is dol op de Aziatische keuken en ik gun hem echt dat plezier.
Er volgde voorwaar een retour met Sperziebonen salade uit blik en zeer slecht BBQ vlees , meer kon er bij madame kennelijk niet af en hij heeft niets te vertellen, nog mazzel dat ik niet mee ben gegaan omdat ik onwel geworden was van ranzige zalm op het strand.
Maar nu komt de plot waar deze informatie naar leidt :
Van de Blauwe hap is altijd heel veel over en dat zet ik in de vriezer tot een goed moment … helaas komt dat goed moment wel erg vlug dankzij mijn goedhartige echtgenoot ; we hebben er al 2 dagen onmin over .
Tijdens ons heerlijke diner bij Les Sarments , de bewuste retour voor eigen rekening , liet mijn schat zich ontvallen dat we nog Blauwe Hap hadden en onze vriend met madame die al even saai is als hun vervelende dochter , intussen in gezelschap van een erg aanwezige Portugese lover [ boy] die op het grote geld uit is , allemaal welkom zijn voor nog een Indonesisch maal.. als blikken konden doden werd mijn schat morgen reeds begraven…

Te laat….
Met die hitte mag ik me weer in het zweet werken en een retour zit er niet meer in omdat ze hun toer moeten vervolgen .
Ik ben laaiend maar ben dan weer zo’n sukkel dat ik mijn schat niet voor schut wil zetten…het is zijn vriend , maar ik krijg er wel die aanhang bij .