Maand: november 2017

Zo’n 50 jaar geleden was Eindhoven nog bepaald geen wereldstad en voor allerlei lekkere zaken of aparte kleding gingen we altijd nog naar Antwerpen of Brussel waar de roots van mijn vader lagen.
Uiteraard waren dat de meest favoriete uitstapjes voor mij en zeker wanneer ik alleen met mijn vader mee mocht .
In die tijd waren die 90 kilometer nog een hele trip over al die slechte wegen , want de autobaan lag er toen nog niet en daarom nam de uitstap een hele dag in beslag waardoor er ter plekke ook geluncht moest worden.
Ik hoef jullie niet te vertellen dat die lunch voor mij nog belangrijker was als het nieuwe kledingstuk dat ik mijn vader daarna kon aftroggelen omdat hij er altijd intrapte en ik daar dankbaar misbruik van maakte.
Op een van die dagen gingen we naar een deftig visrestaurant waar mijn vader en moeder geregeld gingen eten , maar waar ik nog niet eerder was geweest .
We werden op de bekende Belgische wijze afgehaald bij de deur en zeer vriendelijk welkom geheten stelde vader mij voor aan de eigenaar , met de woorden : Vandaag ben ik met mijn dochterke.
Jullie zullen wel begrijpen dat vader een vette knipoog toegeworpen werd en ik aangesproken als mevrouw .
Omdat ik als mannequin werkte [ in die tijd zag ik er navenant uit ] en elke man van aanzien een maitresse had in het Belgie van de jaren zestig was die reactie dus ook weer niet zo gek en we hebben ons dan ook rot gelachen om al die heimelijke blikken.

En dit voorgerecht , dat nooit gedateerd geraakt is , heb ik daar voor het eerst gegeten.

Gamba’s in Saffraansaus   ; recept te vinden in mijn kookboek .

ROQUEFORT DE GABRIEL COULET

30 jaar geleden kwamen we voor het eerst in de Aveyron en bezochten uiteraard de caves in Roquefort waar we nog moeite hadden een gelegenheid te vinden om een stuk stokbrod met Roquefort te genieten en zaten we dus helemaal alleen met ons vieren op het terras van een verder dood hotel.
In dat dorpje was toen nauwelijks toerisme wat ongelooflijk lijkt als je nu de hordes ziet die daar elke dag de caves en hun winkels onveilig maken…. niet letterlijk bedoeld natuurlijk .
Vele vakanties volgden nog en telkens zagen we de toeristieke veranderingen zoals in alle dorpen in dat gebied  zoals bv ook La Couvertoirade ; in onze ogen is zulk een kermis een verarming hoewel de plaatselijke middenstand daar heel anders over zal denken .                     Sinds wij beschikken over een boerderie in de Lot komen we daar enkele keren per jaar op een paar kilometer langs en slaan dan meestal een halve Roquefort van Gabriel Coulet in … voor ons de beste en daarin staan we niet alleen gezien de vele prijzen die door hen in de wacht zijn gesleept.
In de jaren 70/80 was ik geabonneerd op een tijdschrift , een glossy [ die bestonden toen ook al ] AVENUE , waarin vele adressen in Frankrijk waar voor een schijntje erg lekker gegeten kon worden… met de titel :
ETEN ALS GOD IN FRANKRIJK VOOR EEN TIENTJE .
We maakten er dan ook een sport van om die restaurantjes op te zoeken en dat heeft ons nooit berouwd  , diverse van die adresjes bezoeken we nog met enige regelmaat hoewel de prijzen wel in het huidige tijdsbeeld zijn gaan passen .
In dat blad hebben we toen een adresje gevonden in Millau waaraan we nog vaak terugdenken en wat mij een even eenvoudig als lekker recept heeft opgeleverd .
Het was Mei , Moederdag en erg koud . Samen met onze vrienden zaten we bij de open haard in het betreffend restaurantje , we waren in een melige bui omdat je met zulk weer altijd meer drinkt dan goed voor je is , al was het wel goed voor de stemming .
De maaltijd was boers en goddelijk , daarbij kwam als kers op de taart nog de knappe zigeuner gitarist die zoetgevooisde liefdesverklaringen in de oren van ons , meisjes , zong  . Dit alles maakte dat de Lamskoteletjes die we die avond aten sedertdien door het leven gaan als
LAMSKOTELETJES CON AMOR    recept in mijn kookboek

Een jaar of tien geleden bestond er nog een Ferry dienst van Toulon naar Civittavecchia , de haven van Rome.
Dat was voor ons een uitkomst om vakantiereisjes naar Italie te ondernemen, waar onze beste vrienden zijn neergestreken toen wij ons heil gezocht hebben aan de Franse Zuidkust.
De verbinding over de weg naar de Adriatische Kust liet toen , trouwens nu nog steeds , veel te wensen over.
Smalle tunnels , smalle autobanen , veel gaten in de wegen en zeer hoge prijzen voor de  tolwegen .
Ook de binnenwegen waar de natuur weliswaar bijzonder fraai is zijn niet aanbevelenswaardig , want bevolkt door plattelanders in APE’S die alle tijd hebben wegpiraten .
APE’S zijn van die driewielige mini mini vrachtwagentjes waarvoor slechts een brommervergunning vereist is , en die dan op een provinciale weg ingehaald worden door reuze vrachtwagens beladen met natuursteen.   Het mag een wonder heten dat dat opmerkelijk vaak nog goed afloopt ook
Als we de nachtboot namen kwamen we in de haven aan rond 12 uur s’ middags en namen alleen deel aan het Italiaanse verkeer in het middaguur  we zochten rond drie uur een camping op en gingen dan de stad verkennen , op die ontspannen wijze toerden we al sightsee-end richting vrienden.
Op een goede dag kwamen we in Florence terecht waar we een hotel geboekt hadden wegens de niet nabijgelegen en overvolle camping.
Om half een s’ middags de auto genomen om in de stad te parkeren teneinde de bezienswaardigheden te verkennen.
[ Ik kan niet lang lopen ]
Ons project leek wonderwel te slagen ondanks het feit dat onze auto [ landrover 2.07 hoog ] niet in elke parkeergarage past want we vonden midden in het centrum een parkeergarage met een inrijhoogte van 2.10…… dus God zegen de greep . Langzaam daalden wij af totdat we aan het eind van ons parkeervak zoiets als een ontluchtingsbuis tegenkwamen .
KRRRRR KRRRRRR……… het dak kraste en kraakte van alle kanten , en schat raakte al in paniek ; maar ja we stonden er nu eenmaal .
Veel luid gevloek wat hier niet herhaald kan worden en daarna ………..: ik draai hier om ,  hier heb ik geen zin in.
Enfin , ik antwoordde dat we er nu toch in waren gekomen  en we wel zouden zien hoe we er s’ avonds weer uit zouden rijden.
Natuurlijk hebben we geen spijt van gehad van onze stadsbezichtiging en ondanks mijn beperkte actieradius heel veel gezien en heerlijk gegeten .
Hoe we naderhand achteruitrijdend en krassend die parking uit moesten omdat die auto niet verder geraakte plus alle consternatie in verband met de tickets en de scheldende beheerder zal ik maar niet vertellen , doch altijd als ik Spinazie a la Florentine maak denk ik terug aan Florence , in de eerste plaats helaas aan die parkeergarage en dan pas aan de stad.

Het recept voor dit heerlijke groentegerecht  of als lunch hapje met een Spiegelei erop staan in mijn kookboek

Mijn vader was bij leven  Architect van Belgische origine en uit hoofde van zijn beroep kwam hij nogal eens ergens in Nederland en Belgie op bouwplaatsen van een door hem ontworpen villa of project .
Uiteraard dreven de meeste clienten ook een nering waardoor mijn vader steeds met allerlei presentjes thuiskwam .
Douceurtjes waren in die jaren de normaalste zaak van de wereld en je hoorde er niemand over ; sterker nog , de economie draaide op volle toeren , een kwestie van gunnen en pamperen .

De auto’s kwamen van de garage waarvoor gebouwd werd en de vrijkaarten voor wereldbekende artiesten van het theater …                                                  Dicht bij het vuur zitten had zo zijn voordelen…..                                                      Ik vermoed zelfs dat ons nieuwe huis in die tijd weinig heeft gekost vanwege de provisies van de onderaannemers  ; wat in die tijd ook al heel normaal was .                                                                                                                                    Kleding en schoenen uit de monstercollecties van fabrikanten , een Poolse Herder gekruist met een Wolf voor de bewaking , Ganzen , Bokken en Geiten , zelfs een Shetland poney op de achterbank van de auto  ……je kon het zo gek niet prakkiseren of hij bracht iets mee om ons gezin te verrijken.
Zo was ik bijvoorbeeld de eerste op het Lyceum , met 1400 meisjesleerlingen , die een Nappa leren jas bezat , zo’n sixties model met drie grote knopen en koningsblauw , die van een fabrikant uit Tilburg kwam  en dat was een jaloersmakend bezit ; hij is dan ook gestolen uit de lyceum garderobe.
Belse bonbons tot we er allemaal misselijk van waren , tray’s met gebraden haantjes toen hij een restaurant dat daarin was gespecialiseerd moest moderniseren , ennnn ………toen kwam er ineens een Champignonkweker in beeld.
Telkens wanneer de vorderingen in de bouw gecontroleerd waren kwam vader met een hele kist Champignons thuis.
Jullie zullen begrijpen dat wij creatief werden in de bereiding daarvan want nooit iets weggooien was ons met de paplepel ingegoten.
Het recept dat ik vandaag geef is slechts een van de vele en staat in mijn kookboek :

GROTE GEVULDE CHAMPIGNONS