Ik heb mijn schat om boodschappen gestuurd want ik moest nog Champignons hebben om de Kip fricassé die ik uit de vriezer haalde een beetje op te leuken ; ik ben namelijk dol op koken maar haat boodschappen doen behalve in de vershal van Grand Frais… daar gaan we altijd samen heen ; gedeelde vreugd is immers dubbele vreugd .
Omdat mannen de zaken [ welke dan ook ] vaak ernstig overschatten kwam schat met een mega- doos thuis en aangezien ik er maar een handjevol van  nodig had bleef er een flinke hoeveelheid over .
Wat nu ??? We hebben de laatste twee weken al enkele malen een gerecht met Champignons gegeten en omdat het huidig overschot zeker teveel was voor een tweepersoons bijgerecht heb ik teruggegrepen op een recept dat ik zo’n twintig jaar geleden vaak maakte voor de zaterdagse lunch ; en meteen een volle pan bereid .
Laten verpieteren en dan weggooien doen we natuurlijk niet , daarom zit het restant van de Champignons a la Greque nu in jampotjes in de vriezer .
Ons lichte avondmaal smaakte verrukkelijk…. echtgenoot heeft twee keer opgeschept … en dat wil wat zeggen..

CHAMPIGNONS A LA GREQUE

 

Het recept :

Olie in de hapjespan .
Smoor aan ringen gesneden Rode Ui , Sjalot en fijngehakte Knoflook toe . Niet bruin laten worden .
Een aan heel dunne reepjes gesneden Rode Paprika erbij en zeer fijngehakte Venkel .
Snijd de Champignons in twee of vier en voeg die even later toe .
Nu kruiden met Peper en Zout uit de Fairtrade molen , zoet en pittig gerookt Paprikapoeder naar smaak en de gemaakte hoeveelheid . Een scheutje Ketjap , een lepel geel/bruine Basterd , Ansjovisfilets [ niet te zuinig ] en Groene Olijven aan schijfjes .
Als de Ansjovis gesmolten is giet je er een glas Witte Wijn [ of lauw Water ] bij  .
Nu met het deksel op de pan op de laagste stand een half uur laten smoren .  Indien nodig binden met Tomatenpuree.

Heerlijk met Boerenbrood .

 

 

Vroeger maakten we Chili con Carne met Bruine Bonen en Gehakt ; alle buitenlandse lekkernijen werden in die tijd op z’n Hollands gemaakt , niet in de laatste plaats wegens gebrek aan de te gebruiken ingredienten buiten de randstad .

De inhaalslag werd daar voornamelijk gemaakt op het eind van de jaren zeventig toen de zogenaamde Baby Boomer , oftewel mijn generatie , massaal op vakantie ging naar zuidelijke landen en de daar ontdekte producten ook thuis in de supermarkt wenste te zien .
In die tijd kochten wij onze eerste kampeerbus , een omgebouwde bestelwagen , om avontuurlijke trektochten te maken .
Het eerste jaar gingen de uitstapjes niet verder dan de Belgische Ardennen of Gelderland en voornamelijk in de weekends ; half Nederland en Belgie hebben we zo zeer goed leren kennen .
Een zonnig maar vrij koud december tochtje bracht ons naar Luik en omstreken om heerlijk te wandelen in de Hoge Venen waar al sneeuw lag en te winkelen in Luik waar we ook op zondagmorgen de beroemde Batte [ vlooienmarkt ] niet over konden slaan .
Daar kochten we trouwens onze eerste Fox Terrier : Bobby .
Mijn schat die in een vorig huwelijk een Luikse schoonmoeder had wist precies de weg om lekker te eten : onder een poortje door in een winkelstraat ontvouwde zich een steegje wat zich nog het best laat omschrijven als een middeleeuws wijkje .
Hele oude huizen die zonder uitzondering onderdak bieden aan eethuisjes in alle soorten die door de Nederlandse keuringsdienst van waren zeker gesloten zouden worden ..we hebben er diverse geprobeerd in de loop der jaren.. en allemaal lekker , hoe alternatief het decor ook was .
Die zaterdagavond viel onze keus op een Zuid- Amerikaans restaurant… geen Argentijns Steakhouse… in een statig pand .
Mooie tafels dito glaswerk en wit linnen.. dat beloofde iets dat ver  boven Gauchos uitstak …
Dat voorgevoel werd bewaarheid : Een authentieke kaart met Caraibische en Midden Amerikaanse specialiteiten met de beste wijnen die toen nog enigszins betaalbaar waren .
De keus viel op een soort Chili con Carne die trouwens wel een andere titel had ; het voorgerecht ben ik vergeten .
Het mocht wat kosten , dus werd er een fles Volnay besteld die door de Oma van het huis werd gebracht .

We ontdekten snel dat het een soort familie onderneming was , de zaak zelf had ook  het meest weg van een gezellige en deftige eetkamer ; een royale open haard en hier en daar wat houten pilaren om de plafonds de nodige steun te geven nadat zo te zien enige muren waren afgebroken .
De maaltijd verliep voorspoedig en die lekkere wijn fietste er heel aardig in , we besloten tot een tweede fles ondanks zijn prijskaartje .
Intussen was het etablissement al aardig aan het leeg raken , maar de kok / ober voller , al was dat met alcohol  gezien het feit dat hij zich aan elke paal en ieder tafeltje staande moest houden wanneer hij even de eetzaal in kwam om zijn moeder te ontlasten , en inderdaad enkele minuten later lag hij aan de gestrekte meter in de zaak .
Zijn moeder had waarschijnlijk meer ervaring met deze plotselinge flauwtes , ze  belde kordaat een taxi en de dronkenlap was binnen tien minuten afgevoerd door zijdeur .
Echter…. wij hadden het dessert nog niet genoten wat toch echt onderdeel van het menu was .
De bijdehante tante kwam aan de nog bezette tafeltjes uitleggen dat de kok onwel was geworden en zij slechts kon voorzien in twee toetjes die kant en klaar waren ; te weten IJs of Creme Caramel .
Prima toch.. we hadden meer dan genoeg gedronken en gelachen dus namen overal genoegen mee .
Toen het moment van afrekenen kwam zag ik dat er maar een fles Volnay op de rekening stond ; heel oneerlijk heb ik daar niets van gezegd…

Altijd als ik Chili maak denk ik nog even terug aan die kostelijke avond waarbij ik trouwens ook wel ideetjes heb opgedaan om mijn eigen Chili-recept wat op te leuken ook al gebruik ik geen Zwarte Bonen .

NIET SNELLE CHILI CON CARNE

 

We kamen terug van drie dagen Nederland om ons nieuwe hondje,  James ,op te halen…. de enige keer dat we geen oppas hadden , noch een sleutel hadden achter gelaten is de stroom er uit geklapt tijdens een onweer .
De stroomuitval moet ongeveer 50 uren geduurd hebben tot onze thuiskomst en van twee vriezers was alles wat bovenop lag ontdooid .
Schrale troost dat dat allemaal groente en kruiden waren die helaas allemaal in de kliko zijn beland .
Alles wat vlees was en onderin lag rook nog prima en was slechts gedeeltelijk ontdooid dus in plaats van vroeg naar bed te gaan na zo’n zware dag van reizen , heb ik de hele avond in de keuken gestaan om met 4 braad -en bakpannen alles te bereiden zodat ik het opnieuw kon invriezen .           Dat bracht me op het idee om de Blauwe Hap die ik beloofd had aan onze gardien en zijn oude vader van 92  enkele dagen later te laten plaats vinden . Ik hoefde dus geen vlees weg te gooien want heb diezelfde avond nog Hachee gestoofd om later Rendeng van te maken , Kipfilets in blokjes gewokt voor pikante Indische Kip , Kipkluifjes vacuum gekookt in hun marinade en Buikspek in reepjes gebakken voor Babi Pangang ; s’ morgens voor dag en dauw uit bed en de inmiddels afgekoelde braadsels in de vriezer gezet om er twee dagen later de Indische gerechten mee te bereiden wat bijzonder goed gelukt is ; weer iets geleerd .
De ontdooide Tomatensoep hebben we direct gegeten…toen we aankwamen , die was nog prima .
Hete Bliksem met Gehaktballen bevat veel Suiker en blijft langer goed… die aten we de volgende middag .
Waren er ook nog enkele potten Appel/Ananas/ Gembermoes die sowieso niet bederven maar toch in de kleine vriezer stonden en daarvan heb ik er een gebruikt om vanmiddag met een eveneens ontdooide Glutenvrije Bladerdeeg bodem een Appeltaart te bakken met 4 Appels die nog op de fruitschaal lagen .
We kregen plots bezoek van vroegere buren ..

 

De Appeltaart ging schoon op met vieren… allemaal 2 punten .

Recept staat in mijn kookboek

Enkele jaren geleden maakten we een roadtrip van zeven weken door heel Spanje ; van de Costa Brava naar het westen tot Segovia en van daaruit naar het zuiden tot aan Cadiz

 

De hele kust langs en weer het binnenland in vanaf Nerja door de Sierra Nevada en daarna langs de oostkust weer terug naar Frankrijk .

Uiteraard hebben we heel veel gezien en ook meegemaakt mede door het gebrek aan kennis van de Spaanse taal wat ik bepaald wel een handicap vond  maar ja , je kunt niet alles bijhouden..op onze leeftijd , we spreken  vijf talen is dus dat is al heel wat .
Omdat wij grote liefhebbers zijn van de regionale keuken vond de stop voor de lunch altoos plaats bij een etablissement waar werklui , jagers en andere inheemsen werden gespot aangezien daar het lekkerst gekookt wordt .
Niet gehinderd door enig begrip van de spijskaart werd door ons op goed geluk besteld of wezen we aan wat ons op andermans bord begerenswaardig leek ; we zijn dan ook nergens gefopt….op een keer na…..
We hadden een nichtje van mijn schat bezocht , zij is woonachtig in Zuid Spanje , en van haar kregen we een adresje hoog  in de Sierra Nevada waar we zeker zouden moeten aanleggen… want het moest daar heel lekker en spotgoedkoop zijn ; zij waren er met Spaanse vrienden geweest .
Aangekomen bij de rustieke finca zag het er veelbelovend uit ; Spaanse boerenfamilies aan lange tafels ,  authentieke inrichting [ uiteraard te warm om buiten te eten ] en tot ons groot genoegen : een spijskaart in het Engels .
Dat had de raderen al aan het draaien moeten zetten ……….
Ik ben dol op Artisjokken die ik altijd koud eet met Eiermayonaise , maar hier serveerde men een warme versie als ovenschotel..
Zesentwintig euro … leek me wat aan de prijs voor Spaanse plattelandsbegrippen , maar goed  ik had hem nog niet gezien dus dat kon nog meevallen .
Moet gezegd : het smaakte heerlijk al was het een klein ovenschaaltje met een paar doorgesneden Artisjokken in Bechamelsaus ; een soort bijgerecht als het ware .
Samen met de Bieflap / Frites van mijn schat , een karafje rood en twee espresso’s tikten we vierenzestig euro af wat me voor een goedkoop adresje in de Spaanse binnenlanden erg duur leek omdat we tot dan toe in heel Spanje nog niet zo duur geluncht hadden en ook nog eens veel copieuzer .
Ik verdenk dit etablissement sterk van het voeren van twee prijslijsten… de Engelse voor de toerist , ook al komt die in een Franse auto  ;   hetgeen nog werd gestaafd door het feit dat wij dankzij een fout van Tom Tom terecht kwamen op een zandpad waar tot mijn stomme verbazing hectares vol Artisjokken in volle glorie stonden te prijken op nog geen vijfhonderd meter van het ‘ goedkope adresje ‘………… en toen werd ik toch zo vals………
Beetgenomen als toerist !!!
Nooit eten we nog Artisjokken zonder over ons Spaans avontuur te praten ; zo ook vanavond , maar dan koud met Eiermayonaise omdat we s’middags de hoofdmaaltijd gebruiken en we dan meestal buiten kunnen zitten .

ARTISJOK MET EIERMAYONAISE

Knip van de Artisjokken de punten van de blaadjes af en snijd de steel zo kort af dat ze rechtop in de pan blijven staan .

 

Als ik figuurlijk ergens gehakt van maakt dan is het te ver gekomen want ik ben niet snel kwaad.                                                                                                                Echter als ik boos word ga dan  allen maar opzij  aangezien ik op zo’n moment niet meer voor mezelf kan instaan ; en vreemd genoeg overkwam mij dat in het verleden zeven keer bij de “klantenservice” die uiteraard niet servicegericht is van de mega-supermarkt hier dichtbij .

Sinds de laatste aanvaring , nu vijf jaar geleden , heb ik geen stap meer binnen gezet bij dat winkelcentrum en ben dus ook van apotheek en opticien gewisseld ; de  haren op mijn arm gaan rechtop staan alleen al als ik er langs rijd.
Boodschappen doe ik sindsdien met veel plezier in een verderop gelegen dorp.
De details van ALLE onenigheden zal ik jullie besparen , maar de grande finale waarin ik gehakt maakte van de dames van de ” Klanten service” beschrijf ik hier voor jullie.

 

We hadden een elektrische plancha aangeschaft om mee op vakantie te nemen [ een trektocht van zeven weken door heel Spanje ] met onze oldtimer caravan ; het leek me een handig attribuut.
De derde dag op een mooie camping in Zaragossa kwam het apparaat tevoorschijn en heb ik  biefstukjes [ook afgebeeld op de verpakking ] er opgelegd …. echter na een dik half uur waren ze nog niet bruin en intussen ook nog eens zo taai als een schoenzool .
Het zou aan de elektrische voorziening van de camping kunnen liggen dus enkele dagen later hebben we het nog eens geprobeerd met spiesjes… Zonder resultaat  .
De Plancha werd weer ingepakt en de rest van onze roadtrip hebben we weer teruggegrepen op de oude bekende wegwerp BBQ s ; ook ideaal op de camping .
Eenmaal thuis moest de proef op de som genomen worden en hebben we die plancha geprobeerd op ons normale elektriciteitsnet , tot onze grote  verbazing eveneens zonder resultaat.
De maat was vol en ik toog naar de winkel….het was zaterdagmiddag en lange rijen stonden voor de balie van de klantenservice die deze naam bepaald niet verdient in de betreffende hypermarkt …
Nog beleefd en geduldig heb ik alles uitgelegd aan de dame die adres en telefoonnummer opnam  , daarna gaf ze me de bijbehorende pannetjes terug…. waarop ik antwoordde dat ik die ook niet meer nodig had nu ik een tegoedbon dacht te krijgen teneinde een beter type te kopen… maar NEEN…
Ze wilde het apparaat opsturen , en ik denk dat ik VIJF keer in het Frans heb uitgelegd dat het ding niet stuk was en gewoon goed warm werd al was dat niet warm genoeg om zijn belofte waar te maken en het vlees niet bruin grillde hoewel er ‘grill’ op de verpakking vermeld stond , versierd met diepdonkerbruine dikke biefjes .
De mensen achter mij in de rij waren intussen al even ongeduldig als ik en dan komt er bij mij dus zo’n moment dat ik mezelf niet meer in de hand heb en gehakt maak van de dames achter de balie die mijn aller slechtste kant naar boven haalden… ik smeet het geval achter de toonbank en beet hen toe dat ze het maar ergens in moesten stoppen wat ik hier nu niet zal herhalen … de wachtenden achter mij bulderden intussen van het lachen , ik had mijn zegje gezegd en was mijn agressie kwijt ; het ding kostte toch maar 27 euro ; opgelucht en tevreden keerde ik huiswaarts .
Echter voordat ik de anderhalve kilometer naar huis had afgelegd hadden de dames al naar mijn echtgenoot gebeld en herhaald wat ik ze toegebeten had… ze waren in lichte shock dat ze zo voor het oog van het kerkvolk te kakken waren gezet .
Mijn schat heeft geantwoord dat als ik gezegd had wat ik gezegd had , ik  zeker was van mijn zaak en dat ze er in konden stikken…                                      Ik kreeg tot maandag de tijd om me te bedenken en het alsnog op te halen…. dat nooit natuurlijk … maar de dochter van de buurvrouw wilde de plancha wel hebben om met haar kinderen te gourmetten…Zij toog naar de winkel met mijn kassabon om het apparaat op te halen , en wat denk je ? Er werd haar verteld dat ze dat ding niet meer hadden …… natuurlijk zelf ingepikt…Ik kan me er nog steeds over opwinden.

 

 

Toen we hier pas verbleven en ik nog een beetje vooruit kon ging ik twee keer in de week naar de markt in Ramatuelle .
Een heel fijne kleine markt met producteurs , specialiteiten op vers gebied en een indrukwekkend clienteel .
Sterren en politici staan daar buiten het seizoen gewoon naast jou aan de kraam en de inwoners geven geen blijk van herkenning zodat zij zich thuisvoelen en zich onder de mensen kunnen begeven voor hun verse waar , kopje koffie en de krant op ons zeer gezellige terrasje onder de bomen : L’Ormeau .
Juliette Greco… Michel Piccoli… Joan Collins met haar jonge echtgenoot , Jean louis Trintignant [overleden ] , Rik Felderhof met zijn gasten en veel langer geleden zelfs Brigitte Bardot… MAARRRRRR alleen buiten het seizoen…
Daar op de markt staat behalve de Poelier/ boer met de leren hoed waarover ik al eerder heb geschreven [Provencaals Konijn ]  en de Kaas enWorsten verkoper uit Corsica die hier door het leven gaat als de Pharmacien [ gezien de prijzen die hij hanteert ] ook een jonge groentenman met overheerlijke verse waar ; je zou zeggen een Groentenboutique  als openlucht theater.
Het is er natuurlijk stervens duur ; maar dan heb je ook wat .
Bovendien strooit deze jongeman kwistig met de recepten van zijn moeder , dus toen ik eens wat minder boontjes wilde omdat wij maar met twee zijn , gaf hij mij het volgende recept voor de boontjes die we de volgende dag over zouden hebben ; en inderdaad de salade is heerlijk op een warme zomerdag .
Tegenwoordig doen wij de boodschappen bij Grand Frais , en soms ga ik mee , maar de heuvel op vanaf de parking naar de markt in Ramatuelle haal ik niet meer . Heel jammer .

Het Recept is te vinden in mijn kookboek

 

Wij hadden  zo’n 40 jaar geleden een hele leuke en intelligente hond , zo een als je maar eens in je leven gegund is  .
PIETEPAF!!!!
We hadden hem uit het asiel…. open dag , en jullie raden het al.. we waren er meteen verliefd op omdat hij sprong als een dolleman toen wij voor zijn verblijf stonden….alsof hij ons had uitgezocht .
Een echte circushond !!!!! In alle opzichten… hij sprong over de tuinpoort van 1.80m. en zo groot was de hond niet .
Een bezoek aan de dierenarts leerde ons dat het een kruising tussen een Poedel en een Spaniel moest zijn… een POENIEL dus…
Maar met de [ honden-] kennis van nu moet het een waterhond geweest zijn .. Als hij water zag was ie niet te houden en zwemmen deed hij als de beste ;vooral als er eenden in de vijver zwommen . En omdat het een deugniet tevens pikdief was bracht hij ons op een zonnige zondagochtend in ernstige verlegenheid….

We zaten op een deftig terras aan de Karpendonkse plas in Eindhoven en de hond amuseerde zich op het grasveld en de vijver voor het etablissement ….
Uiteraard zaten wij vooraan in een uiterste hoek zodat onze hond de zondags geklede terrasbezoekers niet nat kon schudden…. en dat deed hij ook nooit .
Een groep eenden peddelde vredig  in het water… de hond nam een spurt … dook de plas in … en jawel hoor , even later kwam hij aanlopen met zijn vers verworven prooi..
Een druipende eend in de bek , die hij ook niet wenste af te geven , zo’n goede jachthond was het nou ook weer niet…..
Gegil…. jankende kinderen en wij moesten zwaar gegeneerd toch wel op de binnenkant van de wangen bijten om niet in lachen uit te barsten ….. het jachtinstinct… daar doe je niets aan .
Enfin … de terrasgasten uitgelegd dat dat nu eenmaal het karakter van de hond is en je het hem niet kwalijk kon nemen…. excuses dat hij niet aan de lijn was….. en de kindertjes getroost .
De eend werd afgevoerd en het zou me niet eens verbazen als hij in dat restaurant in de pan is beland om Eendenconfit van te maken…
Eendenvet is namelijk uitermate geschikt om wild in te braden , dat daardoor veel malser blijft.

Zondags werd er vroeger in Brabant meestal wild gegeten , nagenoeg altijd begeleid door Aardappelpuree , Erwtjes en Appelcompote , vaste prik ;
van de restjes aten we dan altijd Jachtschotel op maandag  ; ook vaste prik .  Het geconfijte Eendenvlees en eventueel overgebleven Wild mengde mijn Oma ook door de prak en vaak wat uitgebakken Spekjes .                                          Recept in mijn kookboek , alhoewel er geen recept voor is want de schotel hangt af van de restjes .

 

 

Wij hebben een vriendin met een Optiek ; ze runt de zaak samen met haar man en zonder personeel .
Dat is dus een uitermate druk bestaan en omdat ze ook nog eens zo’n 30 km van de winkel verwijderd wonen zijn ze s’avonds meestal laat thuis aangezien er ook na zessen nog van alles gedaan moet worden waarvoor gedurende de dag geen tijd was .
Daar heeft ze wel iets op gevonden…. s Morgens als het nog niet druk is blijft ze thuis en bereidt de maaltijd voor die dan in het middaguur in de magnetron wordt opgewarmd en ter plekke gegeten .
Uiteraard zijn dat dan eenvoudige gerechten die ondanks alles heel goed smaken want ze is een keukenprinses…
Op een vrijdag middag en al op weg voor onze jaarlijkse vakantie reden wij even met de kampeerbus langs hun Optiek om mijn nieuwe zonnebril op te halen en mijn vriendin duwde mij een tupperware bakje in de hand : Voor onderweg ….: kun je vanavond lekker opwarmen in de camper…
We stonden s’ avonds op een parking waar bij nader inzien toch wel heel rare dingen loos waren… we spreken hier over eind jaren tachtig …
Voor ons in een auto zat een kerel met een witte poedel die af en toe een wandelingetje maakte… wij waren nog lekker aan het genieten van het heerlijke hapje van mijn vriendin…
Het was juni en dus lang licht , geregeld stopten er andere auto’s , doch steeds ruim van ons verwijderd , en de man met de poedel bleef maar wandelen..
En toen viel onderhand het frankske [ het was in de buurt van Mons ] we stonden op een homo ontmoetingsparking… het was al zo raar dat er geen andere toeristen stonden .
Daarna hebben we toch maar een andere overnachtingsplaats gekozen , niet omdat we bang waren maar uit respect voor de nering van de heer met de poedel . Zo’n witte bestelbus met donkere ramen kon met gemak voor een politie voertuig doorgaan…..

 

 

Een recept waarmee ik vroeger veel eer inlegde bij mijn kinderen, jaaaaaa eigenlijk teveel eer…
De keren dat ik dit gerecht heb moeten maken voor een hele volksstam , door de jeugd uitgenodigd , zijn bijna niet te tellen omdat het werkelijk een stevige bodem in de maag legt ; ideaal alvorens een avondje stappen.
Uiteraard bleef ik daarna met de rotzooi zitten [ ik had toen nog geen vaatwasser ] terwijl de feestvierders naar het beroemde Stratumseind togen om diep in de nacht terug te keren met een wisselend aantal overnachters die met de nodige herrie over de trappen naar de zolder klosten.                     De zolder , op weekdagen mijn atelier , deed dan dienst als slaapzaal .
Dat krijg je als je vlakbij het centrum woont…..En dat is nog niet het allerergste… het gebeurde ook nog dat je s’ nachts met een slaperige kop op de badkamer tijdens een pipi pauze plots een jonge man in boxers shorts voor je had staan….. die doodleuk opmerkte dat de verkering die al enige tijd verbroken was weer opnieuw tot leven was gekomen . Na deze enigszins genante ervaring heb ik de meldingsplicht ingevoerd : vooraf aangeven wie er s’ nachts zoal in huis rondspookt .
Dat copieuze gerecht waar de vele  jongens en de enkele meisjes zo dol op waren heb ik gisteren nog eens gemaakt omdat ik met mijn gebroken pols geen Spaghetti kan eten ; Macaroni hapt lekker weg met de lepel .         Recept in mijn kookboek .