Een heel ouderwets recept waarmee ik al meer dan veertig jaar eer inleg.
In de jaren zeventig waren Escargots ineens zeer populair evenals veel andere Franse gerechten , omdat de mensen toen plots massaal op vakantie gingen , meestal naar Frankrijk en Frans georienteerde bistro’s als paddenstoelen uit de Nederlandse kleigrond rezen .
Men wilde een beetje stoeffen als zijnde man/ vrouw van de wereld dus kwam er een hausse in de vraag naar  Franse delicatessen .
Ik ging in die tijd nogal eens winkelen in Amsterdam omdat de nieuwste mode toen nog niet verkrijgbaar was in de provincie, en ook omdat het een echt uitje was  waar altijd een etentje aan vast zat .
Het toeval wil dat het Valentijnsdag was , ook iets waarvan het bestaan nog niet tot in Brabant was doorgedrongen, en mijn toenmalige “verloofde” eens extra uit wilde pakken.
Het werd een klein restaurantje met in die tijd een ster : De Gravenkelder in de Gravenstraat .
Daar vermeldde de kaart : Wijngaardslakken in woningnood.  Mezelf beschouwend als vrouw van de wereld bestelde ik die slakken , en toen ze geserveerd werden viel het kwartje pas ; er zat geen schelp omheen.      Dat scheelde bestek en gepeuter ; zo’n slecht idee nog niet en dat idee kwam me een half jaar later nog goed van pas .
Het schoonzusje van mijn vriendin had een vrijer opgedaan in Menton en die knul stond plots op de stoep.
Toch wel een leuke verrassing dus wilde ze hem een beetje de omgeving laten zien en ik kreeg een belletje of ze ook even welkom waren in Valkenswaard .  Uiteraard , net zoals tegenwoordig bij het Franse apero .
Het was zo rond half zeven , je wilt dan natuurlijk toch uitpakken en omdat het ook nog zondag was vergde dat enige creativiteit.
EN EUREKA ……………: Die slakken in woningnood , dat moest toch ook lukken met Champignons en daarvan had ik een heel kistje, meegebracht door mijn vader van een bevriende champignon kweker .
Ik ging  voortvarend aan de slag  . Toen de gasten arriveerden was het hele huis al gehuld in ferme knoflookgeur en de vrijer voelde zich direct thuis.   Of hij toen de waarheid sprak , zeer hongerig was of gewoon complimenteus , hij dompelde mij onder in complimenten .
Zooooo lekker kon hij ze in Menton niet eten en daar houden we het maar op .

Het Recept staat nog altijd hoog genoteerd in mijn kookboek

 

In lang vervlogen tijden gingen wij altijd op trektocht , roadtrip heet dat tegenwoordig,  door Frankrijk met de kampeerbus.
We hebben er drie gehad en altijd eigenbouw van een gebruikte bestelwagen.
De hele inrichting op maat gemaakt naar mijn wensen en vooral niet te zondags  = netjes zoals iedereen….. het moest alternatief…
Het fijne van die hippiebussen was ook dat geen enkele voyou interesse heeft om in te breken in zo’n bus omdat daar in de regel niets te halen is.
Zo hebben we een vakantie meegemaakt dat we met vrienden , die een zeer fraaie camper gehuurd hadden , in Bandol langs de boulevard stonden terwijl even een wandeling maakten en een terrasje pikten nota bene op klaarlichte dag , bij terugkomst hun wagen geheel en al was leeggeroofd en met de onze die er pal naast stond met nota bene een zij raampje open was helemaal niets gebeurd .
Hun kunststoffen zijramen waren er doodgewoon uitgerukt .
Uiteraard mankeerde er ook nog wel eens iets aan zo’n tweedehands bus en zo hoorden we op enig moment steeds een fluitend geluid als we over een autobaan reden.
Dat deden we niet vaak en we sloegen er dus ook niet al te veel acht op.
Maar de vakantie voorbij besloot mijn ega toch eens linksvoor onder de auto te kijken en zag daar enige gaten die niet direct gevaar op zouden leveren maar daar ook niet hoorden te zitten.
We besloten tot reparatie op de manier van een plaatselijke autohandelaar met dubieuze praktijken , namelijk kippengaas en piepschuim.
Schat ging voortvarend aan de slag en het lukte allemaal prima ; tenminste…. dat dacht hij.
Toen hij de volgende dag de bus wilde verzetten wilde die helemaal niet meer sturen want het piepschuim had zich aardig verspreid tot onder het dashboard.
Dat het los snijden van dat woekerend spul nogal een hele klus was behoeft geen betoog.
We vertrokken altijd op donderdag avond en onze eerste stop was dan Zuid Belgie waar we ons trakteerden op Echte Belse Friet en datzelfde ritueel herhaalde zich op de terugreis : Nooit naar huis zonder eerst een puntzak met Kroket.

Ik maak ze nog altijd zelf op de Belse manier van mijn Oma…. recept in mijn kookboek .

 

 

Geen groter genot denkbaar dan de Garnaalkroketjes die we vroeger in Antwerpen of Brussel als lunch aten op een soort terras dat nog het meest op een etalage leek.
Ik had in die tijd een boutique en ging elke Dinsdag op inkoop naar Brussel waar in de stadswijk de Midi alle groothandels uit Frankrijk hun dependances hadden.
Vanzelfsprekend ging er altijd een vriendin mee ; s’ middags werd er geluncht en s’ avonds ook nog iets gegeten of gestapt in een gezellige studentenkroeg in Antwerpen.
Het was hartje winter en Berenkoud, dus waren mijn vriendin en ik gehuld in opvallende roodvosjassen ; in die tijd was er nog geen enkele discussie over dierenleed , dus we wisten niet beter.
We keerden na het stappen wel erg laat huiswaarts richting Valkenswaard, en wat er toen gebeurde…..
Om half twee midden in de nacht kwamen we zonder benzine te staan, zo’n kilometer voorbij de Nederlandse grens .
Goede raad was duur; portables bestonden nog niet en de vriendin raakte al helemaal in paniek  , ik gelukkig  niet…. dan moeten ze van goeden huize komen…..
Er zat niets anders op als uit te stappen en proberen een automobilist aan te houden.
Jullie zien het hoogstwaarschijnlijk al voor je…………: Een hoogblonde en een roodgeverfde dame beide in een roodvosmantel naast een vuurrode Volkswagen Sirocco , dat  moet toch wel een enigszins verdachte indruk gemaakt hebben . We vroegen ons al af waarom er niemand stopte…, we zagen er naar ons idee toch zo leuk uit…… Hoe onnozel kun je zijn…..
De vriendin was intussen al in tranen toen er een antiek model Morris Minor met Engels kenteken stopte , je weet wel , zo een met houten achterkant  en een heel vriendelijke roodharige oude Engelsman uitstapte.
Hij had gelukkig meteen door dat wij daar met geen enkele andere bedoeling stonden als vooruit geholpen te worden, en jawel, hij had een jerrycan waaruit hij ons ruimhartig benzine verstrekte voor de laatste twintig kilometer ; en NEEEEE we moesten absoluut niets betalen zo blij was hij dat hij ons uit de nood had kunnen helpen .

Het recept van de Garnaalkroketjes  staat in mijn kookboek :

 

We gaan nu zo’n vijfenveertig jaar terug in de tijd.
De kinderen waren klein en die ging je toen niet meeslepen naar verre exotische oorden.
Niets van dat al ; we gingen elke zomer een maand naar Knokke in een huur appartement zoals ik van jongs af al gewend was , want ook wij gingen als kind met onze ouders naar Knokke.
Toen nog in Augustus ,  later werden de vakanties vervroegd naar de maand Juli.
Alles wat je in Knokke kon eten was lekker ; Garnaalkroketjes , Tomates Crevettes , Friet zoals je die in Nederland niet kreeg , grote Steaks met Bearnaise saus en s’avonds na het stappen Uiensoep.
Parkeren was en is nog steeds schier onmogelijk in Knokke dus werd er fout , dubbel en driedubbel geparkeerd en lange tijd werd daar niet moeilijk over gedaan.
Er werd wat getoeterd , de eigenaar kwam , gaf vrije uitrit en zette de auto weer terug.
Het leven in de jaren zestig was gezapig en niemand had haast.
Er brak weer een vakantie aan en ik was juist in het bezit gekomen van een cabrioletje ; een Triumph [ niet deze , dit is nummer 4 , hij was hetzelfde maar bordeauxrood ] .

Zo trots als een hond met zeven staarten pronkte ik daarmee in de rondte , de kinderen los achterin want dat kon toen ook nog.
Gedurende de week gingen de echtgenoten terug naar Nederland voor hun zaken en waren de dames alleen met de kids.
MAAR>>>> ik nam altijd een meisje mee om op de kinderen te letten zodat er tijd overbleef om te zonnen en s’avonds te stappen.
Dus ging ik met mijn schoonzus een avondje op pad en parkeerde mijn trotse bezit ergens waar dat niet mocht maar waar er nogal wat meer auto’s stonden.
Gezelligheid kent geen tijd en toen we vele uren later de auto gingen ophalen stond die er niet meer ; er stonden trouwens ook geen andere auto’s meer.
Op hoge poten [ letterlijk met die hakken van toen ] de wandeling ondernomen naar het Politiebureau in de volle overtuiging dat mijn nieuwe schat gestolen was.
We werden vriendelijk ontvangen en ik kon mijn verhaal doen.
Potverdorie , heb ik net een nieuwe auto en nu is hij gestolen , en hier in Knokke nog wel  , hoe is dat toch mogelijk???? vroeg ik  vertwijfeld want het huilen stond me nader dan het lachen.
Op dat moment heeft de dienstdoende agent waarschijnlijk medelijden gekregen en vroeg : Waar stond die auto precies?
Nadat ik dat had  uitgelegd , zei hij : kunnen jullie misschien even meelopen?
Uiteraard. En gedwee volgden we de man door gangen weer naar buiten , over een binnenplaats , toen nog een hoek om en daar stond de auto te blinken.
Ik juichte van vreugde en de agent vroeg : Is dit hem ?
Helemaal gelukkig riep ik : OHHHH hebt u hem al gevonden???
En nu komt het mooiste nog ; ze hadden de auto afgesleept wegens verkeerd parkeren en ik hoefde niets te betalen ; geen bekeuring, geen afsleepkosten en zelfs niet blazen terwijl we toch wel een paar wijntjes genoten hadden.
De Politie was toen nog je beste vriend.

Dat is jeugdsentiment net als de Tomates Crevettes die we s’middags op het terrasje van de Rubens altijd aten.

TOMATES CREVETTES

Het recept is TE simpel.

Koop de enige echte grijze Noordzee Garnaaltjes.
Snijd van de Tomaten een kapje af en hol ze uit met een koffielepel , bestrooi ze van binnen met Peper en Zout en laat ze met de opening naar beneden een uurtje uitlekken.
Sla een Mayonaise van Eierdooier , Olijfolie en een likje Mosterd.
Roer er wat zeer fijn geknipte Dille door en zoet Rood paprikapoeder.
Meng de Garnalen met de Mayonaise.

In Frankrijk waar ik geen Hollandse Garnaaltjes vind kan ik deze vervangen door Ecrivisses [ staartjes van rivierkreeftjes ]

 

Vul nu de uitgelekte Tomaten met de Garnalen en leg er het kapje terug op.
Versier met een takje Dille en een partje Citroen.

 

Ik heb nooit erg veel van Carnaval gehouden , maar je kon er nooit  omheen in Brabant , en als al je vrienden gingen wilde je geen spelbreker zijn ; maar van harte : NEEN
Ik kon en kan nog steeds niet zingen en dans als een beer op sokken.
Hoeft geen betoog dat ik me er zeer ongemakkelijk bij voelde.
Net zoiets als die Franse feestjes waaraan ik tegenwoordig nogal eens moet deelnemen ; ik heb er niets tegen [ voor anderen dan ] maar ik heb er zeer zeker niets mee.
Echter : in 1964 had ik een “verloofde”die perse Carnaval wilde vieren en dreigde alleen met zijn vrienden te gaan als ik niet mee ging.
MAAR….. een Carnavals uitdossing  had ik ook al niet en goede raad was duur…..een boerenkiel is wat al te gemakkelijk en zeker niet vrouwelijk .
Een oud gezegde in Brabant is  dat er drie dingen zijn die een vrouw met niets kan maken ; te weten : Soep ,  Salade en een Hoedje , dat bracht al snel inspiratie.
Ik had een zwart cocktailjurkje , daar kon je in die tijd niet zonder.
Mijn moeder had lange satijnen handschoenen , een sigarettenpijpje en sigaretten [Ik heb zelf nog nooit gerookt ]
Lange oorbellen kwamen ook uit moeders juwelenkistje.
Dus ik was al ten naaste bij My Fair Lady ; die film met Audrey Hepburn was razend populair in die tijd .
Ontbrak nog de hoed , en die hoed maakte ik zelf met niets of alles wat ik in huis nog vinden kon.
Een grote witte strandhoed ; een grote lap zuurtjes roze organza en alle bloemencorsages die toen zeer in de mode waren , aangevuld met plastic rozen die in de garage stonden weg te stoffen.
De Organza fraai om de hoed gefrommeld en in alle kreukels met veiligheidsspelden [ aan de binnenkant ] een bloem vastgespeld.
Het was een spectaculair hoofddeksel waarmee ik in combinatie met mijn hoge naaldhakken plots even groot was als mijn boomlange a.s. echtgenoot.
Helaas zijn er geen foto’s meer van , maar ik kan jullie verzekeren : Ik  stal de show als imitatie Audrey Hepburn.

De hoed is nog vele malen gedragen door mijn moeder die wel van Carnaval hield.

Dat je van niets nog soep kunt maken weten de vaste lezers van mijn blog al , en vandaag heb ik van niets of althans van wat restjes een salade gemaakt die van mijn schat in het assortiment moet blijven omdat hij mij bezworen heeft dat dit de lekkerste salade is die hij ooit gehad heeft ; enfin dit terzijde omdat smaken nogal kunnen verschillen.

Het is Tuinbonen salade en het recept vind je in mijn Kookboek index .

 

Een jaar of zes geleden hebben wij een schitterende road-trip gemaakt langs de westkust van de USA.
We hebben die reis benut om Oom en Tante en de nichtjes te bezoeken die her en der aan de kust wonen tussen San Diego en Seattle.
Alle highlights die er maar te bedenken zijn hebben we bezocht en nog veel meer weinig bekende plekjes in gezelschap van de familie .
Dat werd dus San Diego -Seattle Highway nr 1, die we hebben gevolgd tot de boot naar Victoria in Canada , en die trip hebben we er ook nog bij gedaan omdat dat een prachtig eiland is met fraaie bloementuinen en zeer Europees van sfeer .
Wat ons daar aan de westkust heel erg is opgevallen is dat je er uitzonderlijk goed kunt eten en ik lieg niet als ik zeg : net zo goed als hier.
Wij hebben ook weinig te dikke mensen gezien , behalve in de reservaten , en er is een overflow aan Aziatische restaurants van elke herkomst.
Chinees in L.A. en San Francisco en verder heel veel Thais , Pakistaans en Indiaas of een mengelmoes ervan .
Op een middag hadden we heerlijk gegeten in een mooi restaurant wat uitkeek over de baai en het dorp waar de Hitchcock film The Birds is opgenomen waarna  we onze road-trip weer wilden vervolgen , maar toen maakten we iets mee waarvan we het bestaan niet konden vermoeden :
We hadden in San Francisco een verse huurauto opgehaald waarmee we naar Canada mochten en omdat het ineens heel fijn weer geworden was
[ maart ] wilde schat het schuifdak openen en drukte op een knop die in de auto van mijn oom op diezelfde plaats achter de binnenspiegel zat   ,                EN :>>> HELLO!!! YOUR SHERIFF SPEAKING!!! ARE YOU IN TROUBLE???
Daar hadden wij dombo’s nog nooit van gehoord en haastten ons te zeggen dat we op een knop gedrukt hadden in een huurauto.
Maar nog binnen diezelfde minuut zwenkte de Sheriff’s pick-up truck de parking op om ons als het ware te ontzetten.
Zij wisten ons te vertellen dat het wel eens voorkwam dat men met het pistool op de slaap moest zeggen dat het een vergissing was.
Big Brother die watching is , is zo gek nog niet.
En in dat fameuze restaurant hebben we dus Kip Colombo gegeten , waarvan ik vanzelfsprekend het recept niet heb bemachtigd  maar met goed proeven en vaak oefenen bij benadering namaak.
Wij vinden het in elk geval lekker ook al is het ietwat aangepast aan de Westerse smaak.

 

 

Ik heb een allerliefste vriendin die oorspronkelijk uit Bourgogne komt maar naar het zuiden is getrokken , natuurlijk vanwege het weer , en sinds een paar jaar hier ook de liefde van haar leven heeft gevonden .
De hele familie heeft hier in wisselende samenstelling al gewoond of tijdelijk verbleven en we kunnen heel goed met hen overweg.
Naar mijn idee passen de Bourgondiers zeer goed bij de Brabanders ; heel hartelijk , gezellig en we delen  een grote voorkeur voor uitgebreid tafelen .
Toen we vele jaren geleden op terugreis naar Brabant waren MOESTEN we zeker en vast bij de familie komen overnachten want er was ook nog een verjaardag te vieren .
Zus Nadine die jarig was had niet lang daarvoor een te renoveren boerderij betrokken en daar ging de reis naar toe .
Uiteraard au bout du trou du c.. du monde waar we na heel veel zoeken en vooral veel ruzie [ geen Tom Tom ] toch nog aankwamen in het donker , aangezien ik in een boze bui  de wegenkaart al uit de auto had gesmeten en de ega had toegebeten dat hij het maar uit moest zoeken. Vroeger kregen we altijd bonje in de auto over het kaartlezen en tegenwoordig door de schuld van TomTom want ook met hem blijft het behelpen .
Maar dit terzijde.
Er lag een dik pak sneeuw en het was beren koud maar we moesten toch eerst nog mee naar de plaatselijke kerstmarkt , met gevaar voor eigen leven wegens die spekgladde wegjes met sloten erlangs.
Intussen hield moeder , beter bekend onder de naam Mamilotte [ Charlotte ] , zich bezig met het godenmaal , wat aan haar wel was toevertrouwd .
We hebben heerlijk gegeten en vergeten deze logeerpartij nooit meer , maar dan om een andere reden.
Want de hele familie , en dat was toch snel zo’n twintig man plus onze honden , moest in die kou op een heel grote open zolder slapen waar een oude potkachel vrolijk stond te snorren en zo’n vijftien bedden [ een- en tweepersoons ] stonden opgesteld ; kris kras door elkaar.
Het hoeft geen betoog dat ik mijn verstand verkeek want dit was ongekend.
In een discrete hoek maar pal naast het bed van mijn vriendin en haar toenmalige “verloofde’ stond een tweepersoonsbed met het fraaiste linnengoed en dat was voor ons ; de gasten.
Het dakraam mocht natuurlijk niet open naar goed Frans gebruik , dus dat heb ik stiekem gedaan toen de rest snurkte , want dat deden ze allemaal na zo’n rijke maaltijd .
Bovendien sloop er elk half uur wel iemand voorbij , twee provisorische houten trapjes af om naar de wc te gaan , maar ook dat was oorzaak drank.
Uiteraard zat er nog geen deur in die wc , maar een lap als gordijn , en stond er midden in de nacht ook nog een neef van zo’n jaar of twintig voor mijn neus.
Dit soort taferelen vinden de Fransen volgens ons heel normaal want in onze familie boerderie ligt in Augustus ook de hele tent vol met bedden en matrassen.

s’Lands wijs s’lands eer.

Mammilotte maakt de simpelste maar meest authentieke Boeuf Bourguignon waarvan  het recept in mijn kookboek